Publikacje | Wydział Filologiczny

Barbara Brzezicka, Problematyka przekładu filozoficznego

okładka książki z tytułem i nazwiskiem autorki na czarnym tleProblematyka przekładu filozoficznego. Na przykładzie tłumaczeń Jacques'a Deridy w Polsce to publikacja, w której tłumaczenie filozoficzne rozpatrywane jest jako odrębny problem translatoryki. Barbara Brzezicka przedstawia teksty teoretyczne, krytyczne i analityczne na temat tłumaczenia filozoficznego i podejmuje próbę wpisania go w różnego rodzaju typologie przekładu. Punktem wyjścia do ukucia własnej krytycznej teorii przekładu filozoficznego oraz opracowania dla niego norm i wytycznych jest rzetelny przegląd tekstów teoretycznych, krytycznych i analitycznych na temat tłumaczenia filozofii. Autorka wykorzystała teksty źródłowe w językach polskim, angielskim, francuskim i hiszpańskim, co pozwoliło jej na analizę dobrych i złych praktyk translatorskich stosowanych na całym świecie oraz na uściślenie teorii przekładu filozoficznego i ukazanie specyfiki filozofii Derridy z punktu widzenia translatoryki. 

Wydawnictwo Naukowe PWN, 2018, EAN: 9788301198312, 408 s.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 16:54
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 16:02

Dorota Karwacka-Pastor, Między dobrem a złem. Mroczna strona człowieka w traktatach włoskiego odrodzenia

czarna okładka książki z tytułemTematem monografii jest myśl antropologiczno-społeczna zawarta w traktatach odrodzeniowych w języku włoskim i łacińskim, w których pojawia się zaduma nad niedoskonałością natury ludzkiej. Wybitni humaniści epoki dostrzegają w człowieku istotę słabą, omylną, skłonna do zła. Nie jest bowiem prawdą, że włoski renesans jedynie sławił człowieka, jego rozum i umiejętności, uważając go za równego bogom, za zdolnego pokonać wszelkie przeszkody w drodze do celu, jakim miała być doskonałość i przemiana świata na lepszy – w rzeczywistości taka wizja dotyczyła wyłącznie jednostek wybitnych i wszechstronnych.

Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2017, ISBN: 978-83-7865-534-3, 350 s.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 16:57
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 16:36

Michał Z. Dankowski, Nora Orłowska, Ameryka Łacińska: dzieje i kultura

okładka przedstawia barwną ulicę, prawdopodobnie w HawanieAutorzy podręcznika, podejmując próbę syntezy dziejów i kultury Ameryki Łacińskiej, starają się wypełnić lukę na polskim rynku wydawniczym. Ze względu na brak podręcznika akademickiego napisanego przez polskich autorów dotychczas korzystano z opracowań zagranicznych tłumaczonych na język polski. Większość jest jednak dziś przestarzała. Nadto sposób patrzenia na dzieje Ameryki Łacińskiej różni się z punktu widzenia autorów północnoamerykańskich czy zachodnioeuropejskich od zapatrywań polskich. Stąd pomysł, by w pracy oddawanej do rąk Czytelników znalazły się odniesienia do polskich śladów związanych z dziejami i kulturą latynoamerykańską.
„Ameryka Łacińska. Dzieje i kultura” Michała Z. Dankowskiego i Nory Orłowskiej to wyjątkowo rzetelna i ciekawa próba syntetycznego ujęcia historii Latynoameryki, która z całą pewnością spotka się z zainteresowaniem szerokiego kręgu odbiorców. Niewątpliwe naukowo-dydaktyczne zalety monografii idą w parze z jeszcze jedną cechą, która wydaje mi się szczególnie godna podkreślenia. Myślę w tym wypadku o wartkiej, wciągającej narracji, zwłaszcza w partiach książki traktujących o podboju Ameryki przez Hiszpanów.
Z recenzji wydawniczej dr. hab. Marka Barana, prof. UŁ
 
Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2016, ISBN: 9788378655213, 270 s.
 
Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 16:59
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 16:40

Michał Mrozowicki, Richard Wagner et sa réception en France. Deuxième partie: Du ressentiment à l’enthousiasme (1883-1893)

14 grudnia 2016 roku, w lyońskim wydawnictwie muzycznym Symétrie ukazała się druga część cyklu prof. Michała Piotra Mrozowickiego z Instytutu Filologii Romańskiej UG poświęconego recepcji Ryszarda Wagnera we Francji. Druga część, zredagowana we współpracy z dr Gilles’em Quentelem, prof. wizyt. UG (konsultacja językowa) i dr Katarzyną Kotowską (autorka III Aneksu poświęconego malarstwu inspirowanemu twórczością Wagnera), nosi podtytuł Du ressentiment à l’enthousiasme (1883-1893) i składa się z dwóch tomów: I – La plume (664 strony); II – La baguette (577 stron).

 

Michał Mrozowicki

Gilles Quentel (consultation linguistique)

Katarzyna Kotowska (Annexe III – La peinture wagnérienne)

 

Richard Wagner et sa réception en France (Deuxième partie)

Du ressentiment à l’enthousiasme (1883-1893)

Ed. Symétrie, Lyon

1241 pages, divisées en deux volumes

 

Okładka książki z przodu i z tyłu

 

            L’ouvrage, divisé en deux volumes (I – La plume, II – La baguette), est la deuxième partie d’un cycle consacré à la réception de Richard Wagner et de son œuvre en France.

La première partie, sous-titrée Le musicien de l’avenir (1813-1883), a paru, en Pologne, aux Presses Universitaires de Gdansk, à l’occasion du bicentenaire de la naissance de Richard Wagner, en 2013.

La narration de la première partie s’étant terminée au moment de la mort de Richard Wagner à Venise, le 13 février 1883, la deuxième partie de l’ouvrage présente la réception de l’œuvre du compositeur allemand pendant la décade suivante : du 13 février 1883 au 12 mai 1893 (la première représentation de La Walkyrie au Palais Garnier qui, vingt mois après le succès de Lohengrin sur la même scène, a marqué d’une manière éclatante le début de la « Belle époque wagnérienne » à Paris et en France).

Dans le premier volume de la deuxième partie Richard Wagner et sa réception en France - Deuxième partie : Du ressentiment à l’enthousiasme (1. La plume), l’auteur se concentre sur l’évolution du wagnérisme français dans les années 1883-1893, wagnérisme qui a trouvé son expression surtout – mais pas uniquement – dans l’activité de La Revue Wagnérienne. Michal Piotr Mrozowicki présente une analyse approfondie de tous les numéros de La Revue Wagnérienne, cherchant à distinguer notamment les articles servant honnêtement « la cause wagnérienne » et ayant pour objectif la promotion du maître allemand en France de ceux dont l’intention tantôt non avouée, tantôt très explicite, était de promouvoir moins les opéras et les drames musicaux de Wagner que le nouveau courant poétique français, le symbolisme, et son maître Stéphane Mallarmé.

Le premier chapitre, intitulé Les anciens et les néophytes – quelques remarques sur les ouvriers du wagnérisme, est dominé par les analyses de textes publiés par La Revue Wagnérienne, mais il comprend aussi des informations détaillées sur « la vie wagnérienne hors de La Revue Wagnérienne », autrement dit sur les publications wagnériennes d’auteurs qui ne faisaient pas partie de l’équipe d’Edouard Dujardin, notamment d’Edmond van der Straeten, Eugène de Bricqueville, Léonie Bernardini, Eklektik, Edmond Hippeau, Georges Noufflard, Albert Soubies et Charles Malherbe, Henriette Fuchs. Dans ce chapitre, Mrozowicki présente également ses propres analyses de quelques œuvres littéraires de la période 1883-1893, inspirées par Richard Wagner et son œuvre, telles que Lohengrin, nouvelle du recueil posthume de Jules Laforgue, Moralités légendaires, ou La victoire du mari de Joséphin Péladan.

Le deuxième chapitre du premier volume, intitulé Les petits portraits de grands wagnériens se compose de brèves biographies (Mrozowicki les appelle « les petits portraits ») de quelques grandes figures du wagnérisme de l’époque : Edouard Dujardin, Houston Stewart Chamberlain, Teodor de Wyzewa, Louis de Fourcaud, Catulle Mendès, Judith Gautier et les « frères ennemis » Victor Wilder et Alfred Ernst.

Après avoir étudié et montré les mérites de ceux qui œuvraient par la plume, avec plus ou moins de persévérance, dans les années 1883-1893, et parfois bien au-delà de cette période, en faveur du compositeur allemand et de la promotion de son œuvre en France, dans le deuxième volume de la deuxième partie, volume intitulé Richard Wagner et sa réception en France - Deuxième partie : Du ressentiment à l’enthousiasme (2. La baguette), Michal Piotr Mrozowicki décrit d’abord (le chapitre Richard Wagner aux concerts parisiens II [1883-1893]) la présence de l’œuvre de Wagner, de plus en plus importante, dans la période prise en considération, aux concerts parisiens, non seulement ceux de Jules Pasdeloup, Charles Lamoureux et Edouard Colonne, mais aussi aux concerts organisés par les enthousiastes de Wagner pour les élus, tels que le célèbre « Petit Bayreuth » dont le spiritus movens, le juge Antoine Lascoux, invitait les plus grands instrumentistes de l’époque et les musiciens-amateurs à exécuter ensemble, sous sa direction, de larges extraits d’œuvres du maître allemand, y compris ceux de Parsifal, interdit, comme on le sait, à l’époque, hors de la Colline Verte. Mrozowicki saisit l’occasion pour présenter aux lecteurs les « petits portraits » de trois principaux chefs d’orchestre qui ont introduit Wagner d’abord dans les salles de concerts, et puis aux théâtres lyriques parisiens (Pasdeloup, encore en 1869, dirigeait Rienzi au Théâtre-Lyrique ; Charles Lamoureux a présenté aux Parisiens Lohengrin, d’abord à l’Éden-Théâtre [le 3 mai 1887], puis au Palais Garnier [la première représentation a eu lieu le 16 septembre 1891] ; Edouard Colonne, quelques semaines avant sa démission, dirigeait la première représentation de La Walkyrie, montée à l’Opéra de Paris le 12 mai 1893).

Le deuxième chapitre du second volume, intitulé La Bataille de Lohengrin, décrit d’une manière très détaillée, le chemin, long et sinueux, que devaient parcourir les Parisiens, avant d’accepter avec enthousiasme, en 1891, trente ans donc après la chute de Tannhäuser, une œuvre lyrique de Wagner. Mrozowicki, s’appuyant sur de nombreux documents de l’époque – ce qu’il fait d’ailleurs dans toutes les parties de son cycle – présente aux lecteurs de nombreux projets avortés de monter Lohengrin à Paris, notamment celui de Léon Carvalho à l’Opéra-Comique en 1886. Il va de soi que l’auteur consacre beaucoup de place, dans son livre, à la description de la représentation unique de Lohengrin à l’Éden-Théâtre, le 3 mai 1887, en indiquant le contraste frappant entre le succès artistique indéniable du projet de Charles Lamoureux, projet qui était d’ailleurs très bien accueilli par le public à l’intérieur du théâtre, et les réactions hostiles de la rue parisienne, mobilisée par les faux patriotes, qui, par ses manifestations violentes antiallemandes et antiwagnériennes aux alentours du théâtre – quelques jours à peine après l’affaire Schnoebelé, appelée aussi l’incident de Pagny –, a obligé René Goblet, le président du Conseil des ministres, de demander poliment au célèbre chef d’orchestre de retirer immédiatement l’opéra de l’affiche et d’annuler les neuf représentations de l’œuvre prévues encore en mai 1887.

Mrozowicki, dans le même chapitre, accentue les mérites de la province française dans la promotion de l’œuvre de Wagner en France. Tannhäuser, ce que l’on oublie souvent, cinq ans avant d’être soumis au jugement capricieux des Parisiens, avait été joué à Strasbourg (en juillet 1855). De même, la première française de Lohengrin – chanté en italien – avait lieu à Nice le 21 mars 1881 grâce à l’initiative et au zèle artistique de Sophie Cruvelli, vicomtesse Vigier.

La première représentation de Lohengrin à l’Opéra de Paris, le 16 septembre 1891, quant à elle, avait été précédée par la marche triomphale du chevalier au cygne « dans les départements », pour utiliser l’expression dont s’est servi Georges Servières. Dans le premier semestre de l’année 1891, l’opéra de Wagner a été joué, le plus souvent avec un très grand succès, aux théâtres de Rouen, d’Angers, de Nantes, de Lyon, de Bordeaux, de Toulouse et de Bayonne. Mrozowicki, décrit ces représentations, cite les comptes rendus de la presse régionale et nationale, et souligne un accueil très favorable de l’opéra du compositeur allemand dans toutes ces villes.

Suivant un bon exemple de Rouen, de Lyon ou de Bordeaux, Charles Lamoureux, d’ailleurs lui-même Bordelais, et les co-directeurs de l’Académie Nationale de Musique, Eugène Ritt et Pedro Gailhard, ont décidé, au printemps 1891, de monter Lohengrin à l’Opéra de Paris. La représentation du 16 septembre 1891 et quelques représentations suivantes, ont marqué le triomphe posthume de Richard Wagner à Paris, la ville qui un demi-siècle plus tôt, n’avait pas encore été préparée à accueillir le compositeur étranger et son œuvre révolutionnaire.

La description du triomphe de Lohengrin au Palais Garnier et de ses conséquences occupe la part prépondérante du deuxième volume de la deuxième partie du cycle. L’auteur cite d’innombrables comptes rendus de la presse parisienne. Il décrit également les manifestations et les provocations qui ont accompagné, au début, les représentations de l’opéra mais qui, très vite, ont disparu, faisant place à un grand enthousiasme des Parisiens gagnés, assez tardivement, il est vrai, mais durablement, par l’art du maître de la Colline Verte.

Le triomphe parisien de Wagner, vingt mois plus tard, allait être confirmé par le succès éclatant d’une autre œuvre de ce compositeur. Le nouveau directeur de l’Opéra de Paris, Eugène Bertrand se demandait pendant quelques mois quelle œuvre de Wagner il fallait montrer aux Parisiens après Lohengrin : Tannhäuser ? Les Maîtres chanteurs de Nuremberg ? Finalement, ayant consulté d’une part Cosima Wagner et d’autre part les abonnés de l’Opéra, il a choisi La Walkyrie. En attendant La Chevauchée, tel est le titre de l’épilogue de la deuxième partie du cycle, épilogue qui décrit ce qui se passait dans « la vie wagnérienne » en France dans les mois et les semaines précédant la première représentation parisienne (et française) de la première journée de la trilogie L’Anneau du Nibelung, spectacle qui allait marquer le début de la « Belle époque » wagnérienne en France.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 17:20
Data publikacji: czw., 16.02.2017 r., 11:53

Izabela Pozierak-Trybisz, Analyse sémantique des prédicats de communication: Production et interprétation des signes- Emplois de communication non verbale

Granatowa okładka z tytułem.Le livre présente une analyse sémantique des prédicats dits ‘de communication’ dans leurs emplois de communication non verbale : la communication avec soi-même (penser, se dire), le langage du corps (dire, annoncer, avertir, etc.) et la communication par geste, du sens montrer (indiquer, exposer, marquer, etc.). La méthode de recherche employée est la grammaire à base sémantique (l’Ecole polonaise de la sémantique). L’introduction d’éléments du cognitivisme et l’application des classes d’objets – un outil du Taln permettent une description des mécanismes de la création des signes, de leur interprétation par l’homme et de leur incompréhension fréquente dans la traduction automatique.

Peter Lang, 2015, ASIN: B076F9PLJ6, 256 s.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 17:49
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 17:48

Michał Obszyński, Manifestes et programmes littéraires aux Caraïbes francophones

okładka przedstawia starą mapę KaraibówManifestes et programmes littéraires aux Caraïbes francophones étudie les textes manifestaires et programmatiques publiés aux Caraïbes francophones durant le XXe siècle. Il fait apparaître les enjeux esthétiques et idéologiques qui sous-tendent les débats littéraires en Haïti et aux Antilles françaises. Il montre également l’évolution de ces manifestes au gré des mutations socio-politiques et intellectuelles de cette période.
De la génération de La Ronde à la littérature-monde, en passant par, entre autres, l’indigénisme, la négritude, le réalisme merveilleux et la créolité, Michał Obszyński dresse un large panorama des principaux projets littéraires de la Caraïbe francophone. Son ouvrage permet de mieux comprendre l’émergence de ces courants littéraires et montre le rôle vital du manifeste dans leur formation et leur diffusion.
 
Brill, 2015, ISBN: 9789004309128, 271 s.
Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 16:52
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 16:46

Gilles Quentel, Précis de phonétique historique du français (avec excercices corrigés)

Ciemnoniebieska okładka.La phonétique historique du français est une matiere generalement redoutée des étudiants en langues romanes, en France et partout dans le monde. Prétendre que ces craintes sont infondées serait mentir: l'évolution phonétique du francais est complexe.

Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2015, ISBN: 978-83-7865-290-8, 120 s.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 17:53
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 17:51

Nora Orłowska, Jak łatwiej nauczyć się kolejnego języka: Wpływ języka ojczystego i pierwszego języka obcego (L2) na proces poznawania kolejnego języka (L3)

Na okładce jest zdjęcie uśmiechniętych ludzi.Książka opisuje badanie wpływu doświadczeń glottodydaktycznych na przyswajanie kolejnego języka obcego. Od kilku lat w wielu uczelniach zmniejszono ilość godzin nauki języków lub zmieniono ich status na tzw. wolny wybór. Stało się więc koniecznym podniesienie efektywności i przyśpieszenie procesu uczenia się języka. W tym celu zaproponowano wykorzystanie doświadczenia nabytego przez studentów podczas uczenia się języka rodzinnego, drugiego i kolejnych języków obcych. Obserwacje i wnioski oparte są na wieloletnich doświadczeniach, zdobytych podczas nauczania języka hiszpańskiego na Uniwersytecie Gdańskim. Badania potwierdziły, że korzystając z doświadczeń glottodydaktycznych można istotnie przyśpieszyć przyswajanie kolejnego języka obcego.

Wydawnictwo Bezkresy Wiedzy, 2015, ISBN: 978-3-639-89190-4, 280 s.

 
Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 17:59
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 17:58

Tomasz Swoboda, Powtórzenie i różnica. Szkice z krytyki przekładu

okładka jest pomarańczowa. Oprócz autora i tytułu jest na niej fragment tekstuAnalizując polskie tłumaczenia utworów z literatury francuskiej, hiszpańskiej i latynoamerykańskiej, autor omawia elementy warsztatu translatorskiego, wskazuje — na przykładach — aspekty i warstwy tekstu, które w trakcie pracy tłumacz powinien brać pod uwagę. Szkice Swobody dotykają najważniejszych zagadnień teorii przekładu, takich jak kwestia wierności oryginałowi i konieczności dostosowania strategii przekładowej do charakteru tłumaczonego dzieła oraz intertekstualności literatury współczesnej. Rozdziały poświęcone takim twórcom jak Francis Ponge, Raymond Queneau, Maurice Blanchot i Emil Cioran są ponadto systematycznym opracowaniem translatorskiej recepcji ich dzieł na gruncie polskim.

Gdańsk, Wydawnictwo w podwórku, 2014, ISBN: 978-83-64134-02-9, 216 s.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 16:51
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 16:50

Dorota Karwacka-Pastor, Człowiek i władza. O twórczości Vittorio Alfieriego

Czarna okładka. Oprócz autorki i tytułu widnieje na niej korona i inne znaki.Pierwsza monografia w Polsce przedstawiająca twórczość Vittorio Alfieriego, ur. w 1749 r. najwybitniejszego pisarza włoskiego oświecenia, nazywanego włoskim Szekspirem. Jego dzieła znajdują się w kanonach lektur studentów filologii włoskiej; w Polsce brak publikacji na jego temat i kompleksowego tłumaczenia na język polski jego dzieł. Włoski pisarz zadaje pytania o to, czym jest władza, w jaki sposób powoduje ona człowiekiem i dlaczego skłania do bezwzględnych decyzji. Alfieri chce zrozumieć, kim jest człowiek władzy i jak się zmienia, gdy już ją zdobędzie.

Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, 2014, EAN: 9788378652137, 194 s.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: sob., 17.03.2018 r., 17:30
Data publikacji: sob., 17.03.2018 r., 17:28

Strony