Nazwy własne (odmiana)

Jak odmienia się żeńskie nazwisko „Suska”?

Podane nazwisko żeńskie zakończone jest na samogłoskę ‑a, nie wiemy więc, czy ma budowę rzeczownikową, czy przymiotnikową.

Jeśli jego forma męska też ma postać Suska, powinno się je odmieniać jak rzeczownik pospolity rodzaju żeńskiego (np. jak matka), a mianowicie: M. Suska, D. Suski, C. Susce, B. Suskę, N. Suską, Msc. Susce.

Jeśli podane nazwisko w rodzaju męskim brzmiałoby Suski, to w rodzaju żeńskim należałoby je odmieniać jak przymiotnik rodzaju żeńskiego, czyli: M. Suska, D. Suskiej, C. Suskiej, B. Suską, N. Suską, Msc. Suskiej.

Nicole Wesołowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się żeńskie nazwisko „Kudła”?

Żeńskie nazwisko Kudła odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, na przykład jak rzeczownik szkoła. Odmieniamy je więc następująco: M. Kudła, D. Kudły, C. Kudle, B.  Kudłę, N. Kudłą, Ms. Kudle.

Monika Duda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Wojciszke”?

Nazwiska męskie zakończone na ‑e (np. Linde, Wojciszke) odmieniamy w liczbie pojedynczej jak przymiotniki. W odniesieniu do mężczyzn należy więc odmieniać to nazwisko w następujący sposób: D. Wojciszkego, C. Wojciszkemu, B. Wojciszkego, N. Wojciszkem, Msc. Wojciszkem. Jeśli chcemy użyć tego nazwiska w liczbie mnogiej, należy je odmienić rzeczownikowo: B. Wojciszków, C. Wojciszkom, B. Wojciszków, N. Wojciszkami, Msc. Wojciszkach. Nazwisko Wojciszke noszone przez panie jest natomiast nieodmienne, odmieniamy towarzyszące mu imię lub rzeczownik pospolity informujący o płci, np. M. pani Justyna Wojciszke, D. pani Justyny Wojciszke, C. pani Justynie Wojciszke, B. panią Justynę Wojciszke, N. panią Justyną Wojciszke, Msc. pani Justynie Wojciszke.

Magda Nasiłowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę powinno mieć nazwisko na wizytówce: „J. M. Leśniak” czy „J. M. Leśniakowie”?

Jedyna poprawna forma to J. M. Leśniakowie. Potwierdza to „Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN” pod red. A. Markowskiego (zob. hasło problemowe Nazwiska), według którego wszystkie nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę mają odmianę rzeczownikową i w mianowniku liczby mnogiej przybierają końcówkę -owie.

Anna Nadrowska

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak nazwisko „Kustra” odmienia się w liczbie mnogiej?

Nazwisko Kustra odmienia się w liczbie mnogiej jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe typu psycholog: M. Kustrowie, D. Kustrów, C. Kustrom, B. Kustrów, N. Kustrami, Msc. Kustrach.

Anna Bokwa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Stencel”?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę miękką ‑ś, , , -dź, oraz ‑l i ‑j odmieniają się analogicznie do męskoosobowych rzeczowników pospolitych o tym samym zakończeniu. Jeśli chodzi o tematyczne e, polskie nazwiska zakończone na ‑el zachowują się dwojako. Jeśli są tożsame z rzeczownikiem pospolitym zawierającym e ruchome, tracą w odmianie głoskę e, np. M. Wróbel, D. Wróbla, C. Wróblowi itd. Natomiast nazwiska na ‑el nietożsame z rzeczownikami pospolitymi na ogół zachowują samogłoskę e w przypadkach zależnych, np. LelewelLelewela. Zgodnie z tą zasadą nazwisko Stencel odmienia się następująco:  M. Stencel, D. Stencela, C. Stencelowi, B. Stencela, N. Stencelem, Msc. Stencelu. Jednak niektóre nazwiska zakończone na -el odmieniają się z e ruchomym, np. WedelWedla. Nazwisko Stencel może odmieniać się więc również następująco:  M. Stencel, D. Stencela, C. Stencelowi, B. Stencela, N. Stencelem, Msc. Stencelu. Wyszukiwarka internetowa Google w odniesieniu do nazwiska Stencel potwierdza funkcjonowaniu obu wariantów odmiany, przy czym odmiana z e ruchomym jest częstsza. Na przykład dla formy dopełniacza Krzysztofa Stencla Google podaje 341 wyników, a dla Krzysztofa Stencela – 24 wyniki; dla dopełniacza Adama Stencla – 38 wyników, a dla Adama Stencela – 8 wyników; dla dopełniacza Jana Stencla – 137 wyników, a dla Jana Stencela – 126 wyników, dla dopełniacza Andrzeja Stencla – 22 wyniki, a dla Andrzeja Stencela – 0 wyników. Obie formy: z e stałym i z e ruchomym są zatem poprawne, a wyborze formy w odniesieniu do konkretnej osoby decyduje tradycja rodzinna.

Jeżeli nazwisko to nosi kobieta, jest ono nieodmieniane.

Alicja Ptak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Ryżek” się odmienia?

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Ryżek należy odmieniać (uwzględniając zachodzącą w odmianie alternację e do zera) według wzorca odmiany rzeczowników rodzaju męskiego żywotnych o tym samym zakończeniu, a więc następująco: M. Ryżek, D. Ryżka, C. Ryżkowi, B. Ryżka, N. Ryżkiem, Msc. Ryżku. Jeśli chodzi o liczbę mnogą, to nazwisko należy odmieniać jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, czyli następująco: M. Ryżkoiwe, D. Ryżków, C. Ryżkom, B. Ryżków, N. Ryżkami, Msc. Ryżkach. W wypadku nazwisk kobiet odmieniają się jedynie nazwiska zakończone na ‑a, zatem nazwisko pani Ryżek pozostaje nieodmienne, odmieniamy natomiast towarzyszącej nazwisku imiona lub wyrazy pospolite wskazujące na płeć, np. M. Renata Ryżek, D. Renaty Ryżek, C. Renacie Ryżek, B. Renatę Ryżek, N. Renatą Ryżek, Msc. Renacie Ryżek.

Urszula Wiśniewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić nazwisko „Sierpień”?

Odmiana nazwiska Sierpień zależy od tego, czy posługuje się nim mężczyzna, czy kobieta.

W wypadku, gdy nazwisko należy do mężczyzny, odmienia się ono jak rzeczownik pospolity sierpień, z uwzględnieniem faktu, że dla rzeczowników żywotnych, do których należą nazwiska, biernik jest równy dopełniaczowi. Męskie nazwisko Sierpień odmieniamy więc następująco: M. Sierpień, D. Sierpnia, C. Sierpniowi, B. Sierpnia, N. Sierpniem, Msc. Sierpniu.

W odniesieniu do kobiet nazwisko to – jak wszystkie nazwiska zakończone na spółgłoskę – jest nieodmienne.

W liczbie mnogiej nazwiska odmieniają się według rzeczownikowego wzoru deklinacyjnego męskoosobowego. W mianowniku liczby mnogiej uzyskują one końcówkę ‑owie. Nazwisko Sierpień odmienia się więc w liczbie mnogiej następująco: M. Sierpniowie, D. Sierpniów, C. Sierpniom, B. Sierpniów, N. Sierpniami, Msc. Sierpniach.

Milena Żołnowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Apostol”?

Odmiana nazwiska Apostol zależy od tego, czy posługuje się nim mężczyzna, czy kobieta.

Nazwisko męskie Apostol odmienia się jak rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, a więc nazwisko Apostol odmienia się jak na przykład rzeczownik pospolity król, czyli następująco: M. Apostol, D. Apostola, C. Apostolowi, B. Apostola, N. Apostolem, Msc. Apostolu.

Nazwisko żeńskie Apostol nie odmienia się, ponieważ wszystkie nazwiska kobiet zakończone na spółgłoskę są nieodmienne. Należy go używać z odmiennym imieniem lub rzeczownikiem pospolitym wskazującym na płeć, np. M. koleżanka Iwona Apostol, D. koleżanki Iwony Apostol, C. koleżance Iwonie Apostol, B. koleżankę Iwonę Apostol, N. koleżanką Iwoną Apostol, Msc. koleżance Iwonie Apostol.

W liczbie mnogiej nazwisko Apostol odmienia się według modelu deklinacyjnego  rzeczownikowego męskoosobowego: M. Apostolowie, D. Apostolów, C. Apostolom, B. Apostolów, N. Apostolami, Msc. Apostolach.

Anna Nadrowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Szczygieł” jest odmienne?

Jeżeli możliwe jest przyporządkowanie nazwiska jakiemuś wzorcowi odmiany, należy je odmieniać. Odmianę nazwisk regulują takie same zasady, jak odmianę wyrazów pospolitych. Odmiana nazwiska Szczygieł zależy więc od płci jego właściciela.

Jeśli mamy do czynienia z nazwiskiem męskim zakończonym na spółgłoskę twardą, które ma formę identyczną z rzeczownikiem pospolitym, nazwą ptaka: szczygła, to odmieniamy nazwisko Szczygieł tak samo jak nazwę ptaka, pamiętając o opuszczeniu w odmianie tzw. e ruchomego: M. Szczygieł, D. Szczygła, C. Szczygłowi, B. Szczygła, N. Szczygłem, Msc. Szczygle.

Należy jednak pamiętać, że nazwisko żeńskie Szczygieł – jako nazwisko kobiece zakończone na spółgłoskę – jest nieodmienne. 

Natomiast w liczbie mnogiej nazwisko Szczygieł odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, a więc następująco: M. Szczygłowie (nie *Szczygły), D. Szczygłów, C. Szczygłom, B. Szczygłów, N. Szczygłami, Msc. Szczygłach.

                                                                                              Mariola Sójka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwiska „Maniuszkowa” i „Maniuszkówna”?

Tradycyjne nazwisko żony pana Maniuszki, czyli formę Maniuszkowa, odmieniamy według wzorca przymiotnikowego żeńskiego: D. Maniuszkowej (jak zdrowej), C. Maniuszkowej (jak zdrowej), B. Maniuszkową (jak zdrową), N. Maniuszkową (jak zdrową), Msc. Maniuszkowej (jak zdrowej).

W wypadku nazwiska córki pana Maniuszki, tj. formy Maniuszkówna, stosujemy odmianę rzeczownikową żeńską, tj. D. Maniuszkówny (jak panny), C. Maniuszkównie (jak pannie), B. Maniuszkównę (jak pannę), N. Maniuszkówną (jak panną), Msc. Maniuszkównie (jak pannie).

Jacek Świątek
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić połączenie „Hugo Reszko”?

Nazwisko Reszko  zakończone jest na -o po spółgłosce twardej, tak jak np. Kościuszko lub Matejko, w związku z czym w odniesieniu do mężczyzn odmienia się ono tak jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu (np. jak rzeczownik pospolity reszka). Wolno też nie odmieniać nazwisk zakończonych na -o pod warunkiem, że odmienimy towarzyszące im imię. Połączeni to odmieniamy więc następująco: M. Hugo Reszko, D. Hugona Reszki/Reszko, C. Hugonowi Reszce/Reszko, B. Hugona Reszkę/Reszko, N. Hugonem Reszką/Reszko, Msc. Hugonie Reszce/Reszko.

Milena Żołnowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi mianownik liczby mnogiej nazwisk „Ciepły” i „Cichy”?

Mianownik liczby mnogiej to Ciepli i Cisi. Nazwiska te należą do nazwisk o postaci przymiotnikowej i odmieniają się w liczbie mnogiej tak jak zwykłe przymiotniki męskoosobowe o tym samym brzmieniu.

Dagmara Kałkus

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Suchy” się odmienia?

Nazwisko Suchy to przykład nazwiska przymiotnikowego typu Miły. W odniesieniu do mężczyzn odmienia się ono jak przymiotnik. Odmiana przez przypadki przedstawia się następująco: M. Suchy, D. Suchego, C. Suchemu, B. Suchego, N. Suchym, Msc. Suchym. W odniesieniu do kobiety używamy żeńskiej formy Sucha, którą odmieniamy jak przymiotnik rodzaju żeńskiego (M. Sucha, D. Suchej, C. Suchej, B. Suchą, N. Suchą, Msc. Suchej), lub nieodmiennej formy męskiej Suchy (M. Maria Suchy, D. Marii Suchy, C. Marii Suchy, B. Marię Suchy, N. Marią Suchy, Msc. Marii Suchy).

Joanna Milewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 8. Lipiec 2016 - 14:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę ma celownik nazwy miasta „Mińsk Mazowiecki”: „Mińskowi Mazowieckiemu” czy „Mińsku Mazowieckiemu”?

Poprawna forma celownika nazwy tego miasta brzmi: Mińskowi Mazowieckiemu.

Pierwsza część nazwy odmienia się według paradygmatu rzeczownikowego męskiego, a druga – według paradygmatu przymiotnikowego. W celowniku liczby pojedynczej rzeczowników rodzaju męskiego dominuje końcówka ‑owi, a końcówkę ‑u przybiera tylko kilkanaście rzeczowników, m.in. Bogu, bratu, chłopcu, chłopu, człeku, diabłu, katu, kotu, księciu, księdzu, lwu, ojcu, popu, psu, światu. Spośród nazw miejscowości końcówkę tę przyjmują – wariantywnie – niektóre nazwy miast zakończone na ‑ów lub ‑ew, ale tylko po przyimku ku, np. ku Krakowu (częściej: ku Krakowowi), ku Tarnowu (częściej: ku Tarnowowi), ku Ostrowu (częściej: ku Ostrowowi), ku Tczewu (częściej: ku Tczewowi), ku Sochaczewu (częściej: ku Sochaczewowi). Nazwa Mińsk Mazowiecki nie należy do tej grupy.

Dorota Rutkowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 8. Lipiec 2016 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 10. Lipiec 2016 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się żeńskie nazwisko „Raza”?

Mimo że większość żeńskich nazwisk, które brzmią tak samo jak ich męskie odpowiedniki, jest nieodmienna, te zakończone na literę ‑a, a więc również żeńskie nazwisko Raza, należy odmienić. Należą one do grupy nazwisk mających odmianę rzeczownikową analogiczną do odmiany żeńskich rzeczowników pospolitych zakończonych na ‑a (np. wdowa, koza). Jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego (PWN, Warszawa 2006), odmiana nazwiska Raza jest następująca: M. Raza, D. Razy, C. Ms. Razie, B. Razę, N. Razą.

Judyta Szynkarczyn

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak mówimy: „proszę pana Wiaderek” czy „proszę pana Wiaderka”?

Nazwiska męskie w języku polskim odmieniają się według paradygmatu rzeczownikowego męskiego żywotnego, zatem poprawna jest forma biernika z końcówką ‑a, uwzględniająca alternację, jaka zachodzi w przypadku odmiany rzeczownika pospolitego wiaderko. Zatem poprawna jest forma proszę pana Wiaderka.

Urszula Wiśniewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „państwo Szymula”, „państwo Szymule” czy „państwo Szymulowie”?

Poprawna forma to państwo Szymulowie. Nazwiskom zakończonym na -a w mianowniku liczby pojedynczej przysługuje w mianowniku liczby mnogiej właśnie końcówka -owie. Nazwiska te odmieniają się w liczbie mnogiej tak samo jak rzeczownik wojewoda.

Dagmara Kałkus

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Ordonówna”?

Przyrostek ‑ówna tworzył dawniej od nazwiska ojca nazwiska kobiet niezamężnych. W dzisiejszej polszczyźnie odeszliśmy od takiej praktyki, formę nazwisk panieńskich mają jednak nazwiska niektórych artystek. Należy do nich nazwisko Ordonówna. Odmienia się ono jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, na przykład jak rzeczownik panna: M. Ordonówna, D. Ordonówny, C. Ordonównie, B. Ordonównę, N. Ordonówną, Msc. Ordonównie.

Magdalena Szyłak

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy poprawna jest forma nazwiska „Manegon” w tekście: „po zmarłym Tadeuszu Manegonie”?

Forma nazwiska Manegon w podanym zdaniu jest poprawna. Jest to wyraz zakończony na spółgłoskę n, więc odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego o tym samym zakończeniu, np. epigono epigonie. Pełna odmiana nazwiska męskiego Manegon wygląda następująco: M. Manegon, D. Manegonu, C. Manegonowi, B. Manegona, N. Manegonem, Msc. Manegonie. Zakończonych na spółgłoskę nazwisk rodzaju żeńskiego nie odmienia się, np. M. Zofia Manegon, D. Zofii Manegon, C. Zofii Manegon, B. Zofię Manegon, N. Zofią Manegon, Msc. Zofii Manegon.

Joanna Milewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Kullas” się odmienia?

Tak, w języku polskim nazwiska podlegają odmianie, choć zależy to od płci nosiciela.

Według Wielkiego słownika ortograficznego (PWN, Warszawa 2016) nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę (np. Nowak, Kullas) odmieniamy jak rzeczowniki męskie żywotne o tym samym zakończeniu. Nazwisko Kullas w odniesieniu do mężczyzny odmienia się więc na przykład jak rzeczownik pospolity lis lub juhas, czyli: M. Kullas, D. Kullasa, C. Kullasowi, B. Kullasa, N. Kullasem, Msc. Kullasie.

Nazwisko Kullas odmieniamy również w przypadku liczby mnogiej. Przybiera ono końcówki odmiany męskoosobowej: M. Kullasowie, D. Kullasów, C. Kullasom, B. Kullasów, N. Kullasami, Msc. Kullasach.

Natomiast gdy nazwisko to należy do kobiety, pozostaje nieodmienne. Należy go wówczas używać z odmiennym imieniem lub rzeczownikiem pospolitym informującym o płci, np. M. Magda Kullas, D. Magdy Kullas, C. Magdzie Kullas, B. Magdę Kullas, N. Magdą Kullas, Msc. Magdzie Kullas.   

Magda Nasiłowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Jedliński-Obrzut”?

Jeżeli pierwszy człon nazwiska męskiego nie jest nazwą dawnego herbu lub przydomka rodowego, to odmieniają się oba człony nazwiska. W tym wypadku pierwszy człon (Jedliński) odmienia się jak przymiotnik, a drugi (Obrzut) jak rzeczownik rodzaju męskiego żywotny o tym samym zakończeniu. Nazwisko męskie Jedliński-Obrzut odmienia się więc następująco: M. Jedliński-Obrzut, D. Jedlińskiego-Obrzuta, C. Jedlińskiemu-Obrzutowi, B. Jedlińskiego-Obrzuta, N. Jedlińskim-Obrzutem, Msc. Jedlińskim-Obrzucie.

W żeńskim nazwisku dwuczłonowym Jedlińska-Obrzut człon pierwszy odmienia się jak przymiotnik rodzaju żeńskiego, a drugi człon jest nieodmienny: M. Jedlińska-Obrzut, D. Jedlińskiej-Obrzut, C. Jedlińskiej-Obrzut, B. Jedlińską-Obrzut, N. Jedlińską-Obrzut, Msc. Jedlińskiej-Obrzut.

Anna Bokwa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki napis umieścić na wizytówce na drzwiach: „J. M. Nowak” czy „J. M. Nowakowie”?

Nazwisko Nowak powinno odmienić się w liczbie mnogiej według modelu rzeczownikowego męskiego osobowego, do którego należą nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę. W mianowniku liczby mnogiej uzyskują one końcówkę ‑owie i odmieniają się analogicznie do rzeczownika psycholog w liczbie mnogiej (M. psychologowie).

Zatem na wizytówce na drzwiach należy umieścić napis J. M. Nowakowie.

Judyta Szynkarczyn

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę nazwiska ma żona Cichego?

W przypadku żeńskich nazwisk przymiotnikowych oba warianty: Cicha i Cichy są poprawne. Jeżeli zastosujemy formę żeńską Cicha, powinniśmy ją odmieniać tak jak przymiotnik, np. M. Ewa Cicha, D. Ewy Cichej, C. Ewie Cichej, B. Ewą Cichą, N. Ewą Cichą, Msc. Ewie Cichej. Natomiast gdy użyjemy formy męskiej, zgodnie z zasadami, będziemy odmieniać tylko imię, a nazwisko pozostanie nieodmienne, np. M. Ewa Cichy, D. Ewy Cichy, C. Ewie Cichy, B. Ewą Cichy, N. Ewą Cichy, Msc. Ewie Cichy.

Alicja Ptak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać męskie nazwisko „Bęben”: „Bębna” czy „Bębena”?

Należy pamiętać, że odmianę nazwisk porządkują te same reguły, które dotyczą odmiany wyrazów pospolitych.

W tym wypadku mamy do czynienia z nazwiskiem męskim zakończonym na spółgłoskę twardą, którego forma jest identyczna z rzeczownikiem pospolitym, nazwą instrumentu bęben. Dlatego nazwisko Bęben odmieniamy podobnie jak rzeczownik pospolity – w dopełniaczu (a także w bierniku) będzie to forma Bębna, a nie Bębena. Pamiętamy więc o opuszczeniu w odmianie tzw. e ruchomego, które w odmianie wyrazu pospolitego bęben również jest pomijane. Poniżej podaję odmianę rzeczownika pospolitego wraz z odmianą nazwiska o identycznej formie:

formy liczby pojedynczej dla rzeczownika pospolitego: M. bęben, D. bębna, C. bębnowi, B. bęben, N. bębnem, Msc. bębnie;           

formy liczby pojedynczej dla nazwiska: M. Bęben, D. Bębna, C. Bębnowi, B. Bębna (nie *Bęben), N. Bębnem, Msc. Bębnie;

formy liczby mnogiej dla rzeczownika pospolitego: M. bębny, D. bębnów, C. bębnom, B. bębny, N. bębnami, Msc. bębnach;

formy liczby mnogiej dla nazwiska: M. Bębnowie (nie *Bębny), D. Bębnów, C. Bębnom, B. Bębnów (nie *Bębny), N. Bębnami, Msc. Bębnach.

Warto zaznaczyć, że nazwisko żeńskie Bęben – jako nazwisko kobiece zakończone na spółgłoskę – jest nieodmienne. Odmiana nazwiska Bęben zależy więc od płci właściciela.

Mariola Sójka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 19. Czerwiec 2016 - 15:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwa firmy „Zelmer” w dopełniaczu?

W Narodowym Korpusie Języka Polskiego można znaleźć 598 wyników dla wersji zakończonej na ‑u, w znaczeniu nazwy firmy lub drużyny siatkówki przez nią sponsorowanej. Forma Zelemera występuje zaś stukrotnie, również w odniesieniu i do firmy, i do drużyny, ale też jako marka artykułów gospodarstwa domowego. W mojej opinii rozbieżność w odmianie wynika z faktu, iż nazwa ta brzmi jak niemieckie nazwisko, np. Zepter czy Zanussi, a mało kto zdaje sobie sprawę, że Zelmer to skrótowiec utworzony od wyrażenia Zakłady Elektromechaniczne Rzeszów. Nie mogąc jednak rozstrzygnąć, która forma jest poprawna, postanowiłam sprawdzić u źródła. W odpowiedzi otrzymałam informację, iż sam Zelmer w odniesieniu do firmy stosuje formę Zelmeru, zaś gdy chodzi o markę – Zelmera, np. odkurzacze z Zelmeru, ale odkurzacze Zelmera.

Elżbieta Benkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 17. Czerwiec 2016 - 00:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 17. Czerwiec 2016 - 00:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak powinno się mówić: „państwo Raczyńscy” czy „państwo Raczyński”?

Nosiciele tego nazwiska nazywają się najprawdopodobniej Raczyński i Raczyńska. Ponieważ jest to nazwisko kończące się na -ski/-cki, podlega ono odmianie we wszystkich rodzajach i liczbach, dlatego poprawna jest forma państwo Raczyńscy.

Teresa Topolska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Kwiecień”?

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Kwiecień należy odmieniać tak jak równobrzmiący rzeczownik pospolity (z wyjątkiem biernika, który jest tu równy dopełniaczowi): M. Kwiecień, D. Kwietnia, C. Kwietniowi, B. Kwietnia, N. Kwietniem, Msc. Kwietniu. W wypadku liczby mnogiej (w odniesieniu do mężczyzn lub do osób obu płci noszących to nazwisko) odmienimy jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, a więc następująco: M. Kwietniowie, D. Kwietniów, C. Kwietniom, B. Kwietniów, N. Kwietniami, Msc. Kwietniach.

W stosunku do kobiet nazwisko to pozostaje nieodmienne. Dla ułatwienia odbioru tekstu należy poprzedzać je imieniem bądź rzeczownikiem pospolitym pozwalającym zidentyfikować płeć, np. nie ma Malwiny Kwiecień, przyglądam się pannie Kwiecień, rozmawiam z panią doktor Kwiecień.

Malwina Talaśka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Franek”?

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Franek należy odmieniać tak jak jego odpowiednik imienny: M. Franek, D. Franka, C. Frankowi, B. Franka, N. Frankiem, Msc. Franku. W wypadku liczby mnogiej (w odniesieniu do mężczyzn lub do osób obu płci noszących to nazwisko) odmieniamy to nazwisko jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, a więc następująco: M. Frankowie, D. Franków, C. Frankom, B. Franków, N. Frankami, Msc. Frankach.

W stosunku do kobiet nazwisko to pozostaje natomiast nieodmienne. Dla ułatwienia odbioru tekstu należy poprzedzać je imieniem bądź rzeczownikiem pospolitym pozwalającym zidentyfikować płeć: nie ma Malwiny Franek, widzę panią Franek.

Malwina Talaśka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak nazwisko „Kwap” odmienia się w liczbie mnogiej?

Nazwisko Kwap w liczbie mnogiej odmienia się według paradygmatu rzeczownikowego męskoosobowego, w związku z tym jego odmiana jest następująca: M. Kwapowie, D. Kwapów, C. Kwapom, B. Kwapów, N. Kwapami, Msc. Kwapach.

Agnieszka Puchała

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko żeńskie „Kubka”?

Nazwiska żeńskie zakończone na -a odmieniają się tak jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, a więc nazwisko Kubka odmienia się np. jak rzeczownik matka. Odmiana tego nazwiska jest zatem następująca: M. Kubka, D. Kubce, C. Kubkę, B. Kubkę, N. Kubką, Msc. Kubce.

Aleksandra Stosik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik połączenia „Dominik Sito”?

Celownik tego połączenia to Dominikowi Sicie. Nazwiska męskie zakończone na -o po spółgłosce twardej (np. Matejko, Kościuszko, Wiłko, Lato) odmieniają się według paradygmatu rzeczownikowego żeńskiego. Nazwisko Sito odmienimy zatem na przykład jak rzeczownik mata: D. maty, Sity; C. macie, Sicie; B. matę, Sitę; N. matą, Sitą; Msc. macie, Sicie.

Natalia Wyrwicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy zdanie „zapraszam Annę i Wojciecha Łebskich” jest poprawne?

Wszystkie nazwiska polskie kończące się na -ski/-cki podlegają odmianie, zarówno w formie żeńskiej, jak i męskiej, tak w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej. Dlatego zdanie Zapraszam Annę i Wojciecha Łebskich jest jak najbardziej poprawne.

Teresa Topolska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 2. Czerwiec 2016 - 09:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak dokończyć zdanie: „Zapraszam (Anna Kukieła)”?

Kukieła to nazwisko żeńskie zakończone na ‑a, odmieniane jak rzeczownik deklinacji żeńskiej o podobny zakończeniu (np. kukła, piła). Zatem w bierniku liczby pojedynczej (tego przypadka wymaga czasownik zapraszać) jego poprawna forma brzmi Kukiełę. Powiemy więc: Zapraszam Annę Kukiełę.

Agnieszka Bondarczuk

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak nazywa się żona pana Wszelakiego?

Gdy kobieta przyjmuje nazwisko po mężu, który nosi nazwisko równe przymiotnikowi pospolitemu (tu: Wszelaki), ma do wyboru dwie formy nazwiska: nieodmienną formę równą formie męskiej Wszelaki lub odmienną formę żeńską Wszelaka. Jeżeli zdecyduje się na formę odmienną, jej nazwisko będzie się odmieniało jak przymiotnik rodzaju żeńskiego: M. (Maria) Wszelaka, D. (Marii) Wszelakiej, C. (Marii) Wszelakiej, B. (Marię) Wszelaką, N. (Marią) Wszelaką, Msc. (Marii) Wszelakiej.

Aleksandra Stosik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Wór”: „Wóra” czy „Wora”?

W języku polskim nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się według paradygmatu rzeczownikowego męskiego żywotnego, czyli jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu, a więc nazwisko Wór odmienia się jak rzeczowniki pospolite głodomór, potwór, sobowtór, kompozytor, akwizytor itp. Ponadto zachodzi w nim oboczność o : ó jak wyrazie pospolitym wór. W związku z tym prawidłowa forma dopełniacza tego nazwiska to: Wora.

Nazwiska kobiece tożsame brzmieniowo z nazwiskami męskimi zakończone spółgłoską pozostają natomiast nieodmienne: M. (Anna) Wór, D. (Anny) Wór.

Agnieszka Puchała

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Rytel”?

Odmiana podanego nazwiska zależy przede wszystkim od płci jego nosiciela.

W odniesieniu do kobiet nazwisko to – jak wszystkie nazwiska zakończone na spółgłoskę – jest nieodmienne.

W odniesieniu do mężczyzn przybiera ono takie same końcówki jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, np. jak rzeczownik przyjaciel. Natomiast to, czy e jest w tej odmianie stałe, czy ruchome, zależy – jak podaje Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN pod red. Andrzeja Markowskiego – od stopnia przyswojenia nazwiska i od tradycji rodzinnej. Nazwisko Rytel jest w polszczyźnie dobrze przyswojone, ale tradycja rodzinna bywa różna. Częściej spotykana jest odmiana typu Rytel, Rytla. Wyszukiwarka Google podaje np. dla formy dopełniacza Rytla 17900 wyników, a dla formy Rytela – tylko 2830 wyników; dla formy celownika Rytlowi – 2120 wyników, a dla formy Rytelowi – tylko 143 wyniki; dla formy narzędnika Rytlem – 3270 wyników, a dla formy Rytelem – tylko 663 wyniki. Obie formy są oczywiście poprawne. Ostatecznie męskie nazwisko Rytel odmienia się następująco: M. Rytel (jak: przyjaciel), D. Rytla a. Rytela (jak: przyjaciela), C. Rytlowie a. Rytelowi (jak: przyjacielowi), B. = D.,  N. Rytlem a. Rytelem (jak: przyjacielem), Msc. Rytlu a. Rytelu (jak: przyjacielu).

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a w mianowniku przyjmuje końcówkę ‑owie: M. Rytlowie a. Rytelowie, D. Rytlów a. Rytelów, C. Rytlom a. Rytelom, B. = D., N. Rytlami a. Rytelami, Msc. Rytlach a. Rytelach.

Monika Siuda
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko męskie i żeńskie „Rymsza”?

Nazwisko Rymsza, w odniesieniu zarówno do kobiety, jak i mężczyzny, odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, np. jak rzeczownik kasza, a więc w następujący sposób: M. Rymsza, D. Rymszy, C. Rymszy, B. Rymszę, N. Rymszą, Msc. Rymszy.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe:

M. Rymszowie, D. Rymszów, C. Rymszom, B. Rymszów, N. Rymszami, Msc. Rymszach.

Natalia Wyrwicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić męskie nazwisko „Róg”: „Roga” czy „Róga”?

Nazwisko Róg pochodzi od rzeczownika pospolitego róg, odmienia się więc – w zakresie oboczności – tak samo, tzn. z obocznością ó : o. Ponieważ jednak jest to rzeczownik osobowy (a róg to rzeczownik żywotny), w niektórych przypadkach gramatycznych, m.in. w dopełniaczu, przyjmuje inne końcówka (D. Roga, choć rogu). Również Wielki słownik ortograficzny PWN podaje dla nazwiska Róg formę dopełniacza Roga.

Rafał Nitychoruk
 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę przyjmuje w bierniku nazwisko „Podsiadła”?

Jeśli Podsiadła to nazwisko męskie zakończone na ‑a lub żeński odpowiednik tego nazwiska, odmieniamy je jak rzeczownik pospolity deklinacji żeńskiej (D. Podsiadły, C. Podsiadle itd.). W bierniku nazwisko to przyjmuje formę: Podsiadłę (jak piłę). 

Jeśli natomiast Podsiadła to forma żeńska nazwiska męskiego Podsiadły (D. Podsiadłego, C. Podsiadłemu itd.), odmienia się ona przymiotnikowo, a więc w bierniku przybiera postać Podsiadłą (jak miłą).

Agnieszka Bondarczuk
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 23:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Nikiel”: z „e” stałym czy z „e” ruchomym?

Jest to nazwisko pochodzenia niemieckiego, wywodzące się od imienia Mikołaj. Zgodnie z zasadami odmiany nazwisk męskich zakończonych na ‑el częstsza jest jego odmiana z e ruchomym: D. Nikla, C. Niklowi itd. (jak WedelWedla, TybelTybla, VogelVogla). Jednak w przypadku konkretnych rodzin noszących to nazwisko zwyczaj może stanowić inaczej, w związku z czym obie formy są dopuszczalne, również D. Nikiela, C. Nikielowi itd. Na przykład dla dopełniacza o postaci Jana Nikla wyszukiwarka Google podaje 416 wyników, a dla dopełniacza Jana Nikiela – 44 wyniki; dla dopełniacza Piotra Nikla – 319 wyników, a dla dopełniacza Piotra Nikiela – 58 wyników; dla dopełniacza Mariana Nikla – 78 wyników, a dla dopełniacza Mariana Nikiela – tylko 3 wyniki.

Rafał Nitychoruk
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniamy nazwisko „Kościów”?

W liczbie pojedynczej odmiana tego nazwiska zależy od płci jego nosiciela. Ogólna zasada mówi, że nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę albo samogłoskę ‑a lub ‑o w liczbie pojedynczej odmieniają się jak rzeczowniki, a nazwiska zakończone na ‑i, -y oraz ‑e jak przymiotniki. W liczbie pojedynczej męskie nazwisko Kościów odmienia się jak rzeczownik męski żywotny deklinacji twardotematowej, tak jak np. student, a tematyczna samogłoska ó ulega w przypadkach zależnych wymianie na o. Wzór odmiany wygląda zatem następująco: D. Kościowa, C. Kościowi, B. Kościowa, N. Kościowem, Msc. Kościowie. W liczbie mnogiej nazwisko Kościów odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Kościowie, D. Kościowów, C. Kościowom, N. Kościowami, Msc. Kościowach.

Jeśli jest to nazwisko żeńskie, wtedy w ogóle się nie odmienia, gdyż spośród nazwisk żeńskich deklinują się jedynie nazwiska zakończone na ‑a.

Sylwia Formela

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:52; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:52; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniamy męskie nazwisko „Jurgiel”: „Jurgiela” czy „Jurgla”?

W odmianie polskich nazwisk męskich zakończonych na ‑el nietożsamych z rzeczownikami pospolitymi występuje e ruchome, np. WedelWedla, lub e stałe, np. LelewelLelewela. Decyduje o tym tradycja odmiany danego nazwiska w danym środowisku. Jeśli chodzi o nazwisko Jurgiel, to w świetle danych zaczerpniętych z wyszukiwarki Google tradycja ta jest w różnych środowiskach różna, ale forma z e stałym jest częstsza. Na przykład wyszukanie dopełniacza Krzysztofa Jurgiela daje 21,7 tys. wyników, a dopełniacza Krzysztofa Jurgla – tylko 8 wyników; dopełniacza Pawła Jurgiela – 8 wyników, a dopełniacza Pawła Jurgla – 1 wynik; dopełniacza Andrzeja Jurgiela – 4 wyniki, a dopełniacza Andrzeja Jurgla – 0 wyników. Obie  formy należy uznać za poprawne.

Monika Duda
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik połączenia „Dominik Sito”?

Celownik tego połączenia to Dominikowi Sicie. Nazwiska męskie zakończone na -o po spółgłosce twardej (np. Matejko, Kościuszko, Wiłko, Lato) odmieniają się według paradygmatu rzeczownikowego żeńskiego. Nazwisko Sito odmienimy zatem na przykład jak rzeczownik mata: D. maty, Sity; C. macie, Sicie; B. matę, Sitę; N. matą, Sitą; Msc. macie, Sicie.

Natalia Wyrwicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy zdanie „zapraszam Annę i Wojciecha Łebskich” jest poprawne?

Wszystkie nazwiska polskie kończące się na -ski/-cki podlegają odmianie, zarówno w formie żeńskiej, jak i męskiej, tak w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej. Dlatego zdanie Zapraszam Annę i Wojciecha Łebskich jest jak najbardziej poprawne.

Teresa Topolska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 1. Czerwiec 2016 - 11:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „Wicha”?

Zarówno w odniesieniu do mężczyzny, i kobiety w celowniku liczby pojedynczej nazwisko Wicha przybiera formę Wisze, a w celowniku liczby mnogiej – formę Wichom. Obowiązuje tu taka sama odmiana jak w podobnie zakończonych wyrazach pospolitym micha lub mucha.

Katarzyna Bliźniewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 31. Maj 2016 - 22:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 31. Maj 2016 - 22:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „przekazuję Michałowi Szulc” czy „przekazuję Michałowi Szulcowi”?

Nazwiska męskie podlegają w języku polskim odmianie. Jak podaje Wielki słownik ortograficzny PWN pod red. E. Polańskiego (Warszawa 2016, s. 96), nazwisko należy odmieniać, jeżeli jest możliwe przyporządkowanie go do jakiegoś wzorca odmiany. W myśl tej reguły nazwisko Szulc jako nazwisko żeńskie nie odmienia się (odmieniają się tylko nazwiska żeńskie zakończone na ‑a), natomiast jako męskie odmienia się jak wszystkie nazwiska zakończone na spółgłoskę (np. Nowak), czyli jak rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne o podobnym zakończeniu (np. malec lub szewc): D. malca, Szulca, C. malcowi, Szulcowi, B. malca, Szulca, N. malcem, Szulcem, Msc. malcu, Szulcu. W podanym wyrażeniu imię i nazwisko powinny wystąpić w celowniku, poprawna jest więc forma przekazuję Michałowi Szulcowi.

Alicja Sierotzka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 31. Maj 2016 - 22:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 31. Maj 2016 - 22:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak dokończyć fragment zdania „przeniesienie Stanisława…”: „Bogdanowicz” czy „Bogdanowicza”?

Każde polskie nazwisko męskie powinno być w języku polskim odmieniane. Omawiane nazwisko jest zakończone na spółgłoskę, a więc w liczbie pojedynczej odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o identycznym zakończeniu. Nazwisko Bogdanowicz odmieniamy więc analogicznie na przykład do wyrazu panicz: M. Bogdanowicz, D. Bogdanowicza, C. Bogdanowiczowi, B. Bogdanowicza, N. Bogdanowiczem, Msc. Bogdanowiczu. Podany fragment zdania wymaga użycia dopełniacza, zatem poprawna forma to: przeniesienie Stanisława Bogdanowicza.

Dorota Raczkiewicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 31. Maj 2016 - 22:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 31. Maj 2016 - 22:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę ma nazwisko żony, jeśli mąż nosi nazwisko Wiszowaty?

Jeśli kobieta przyjmuje po mężu nazwisko równe przymiotnikowi pospolitemu (w dawnej polszczyźnie istniał przymiotnik wiszowaty, utworzony od rzeczownika wisz ‘gęste zarośla’), ma do wyboru dwie możliwości wyboru formy swojego nazwiska: nieodmienną formę męską Wiszowaty lub odmienną formę żeńską, tj. Wiszowata. W pierwszym wypadku formy poszczególnych przypadków gramatycznych są takie same, np. M. (Anna) Wiszowaty, D. (Anny) Wiszowaty, C. (Annie) Wiszowaty, B. (Annę) Wiszowaty, N. (Anną) Wiszowaty, Msc. (Annie) Wiszowaty. Natomiast forma żeńska odmienia się jak przymiotnik rodzaju żeńskiego, tj. M. (Anna) Wiszowata, D. (Anny) Wiszowatej, C. (Annie) Wiszowatej, B. (Annę) Wiszowatą, N. (Anną) Wiszowatą, Msc. (Annie) Wiszowatej.

Monika Siuda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Sildatke”?

Nazwisko Sildatke podlega odmianie w zależności od płci jego nosiciela.

W odniesieniu do kobiety nazwisko to jest nieodmienne, np. M. Anna Sildatke, D. Anny Sildatke, C. Annie Sildatke, B. Annę Sildatke, N. Anną Sildatke, Msc. Annie Sildatke.

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko to odmienia się w liczbie pojedynczej jak przymiotniki rodzaju męskiego, a więc: M. Sildatke, D. Sildatkego, C. Sildatkemu, B. Sildatkego, N. Sildatkem, Msc. Sildatkem.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się według wzorca rzeczownikowego (jak rzeczowniki męskoosobowe): M. Sildatkowie, D. Sildatków, C. Sildatkom, B. Sildatków, N. Sildatkami, Msc. Sildatkach.

Paulina Sławik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Rydel”?

W języku polskim nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej jak  rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę, a więc nazwisko Rydel przybiera takie same końcówki jak np. rzeczownik przyjaciel. Jeśli chodzi o e w ostatniej sylabie, to jest ono stałe lub ruchome m.in. w zależności od tego, jak zachowuje się ono w równobrzmiącym rzeczowniku pospolitym. Nazwisko Rydel przyjmuje zatem następujące formy: M. Rydel, D. Rydla, C. Rydlowi, B. Rydla, N. Rydlem, Msc. Rydlu.

Paulina Sławik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Radko”?

Radko to nazwisko zakończone na -o po spółgłosce twardej, tak jak np. Kościuszko lub Matejko, w związku z czym odmienia się ono w odniesieniu do mężczyzn tak jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu (np. jak rzeczownik pospolity matka): M. Radko, D. Radki, C. Radce, B. Radkę, N. Radką, Msc. Radce.

Małgorzata Sańko 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „pędnik Voith-Schneidera” czy „pędnik Voitha-Schneidera”?

Pędnik jest urządzeniem zamieniającym energię dostarczoną z zewnątrz lub z silnika napędowego na siłę poruszającą jednostkę pływającą. Oprócz głównego zastosowania pędnika, jakim jest napędzanie jednostki, stosuje się także pędniki o funkcjach sterujących, których zadaniem jest zwiększenie zdolności manewrowych statku. Takim typem pędnika jest pędnik cykloidalny – wynalazek Ernsta Schneidera i Waltera Voitha z 1930 roku, który z niewielkimi zmianami konstrukcyjnymi stosowany jest współcześnie pod nazwą VSP (Voith Schneider propeller).

Poprawną formą polskiej nazwy tego urządzenia jest pędnik Voitha-Schneidera. Odmieniamy dwa człony podrzędne, ponieważ Voith oraz Schneider są nazwiskami męskimi i w języku polskim oba podlegają odmianie jak rzeczowniki pospolite męskie żywotne: M. Voith, Schneider, D. Voitha, Schneidera, C. Voithowi, Schneiderowi, B. Voitha, Schneidera, N. Voithem, Schneiderem, Ms. Voithcie, Schneiderze. Nazwa pędnik wymaga określenia w dopełniaczu, a więc mówimy i piszemy: pędnik Voitha-Schneidera.

Anna Ślusarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Lasoń” się odmienia?

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Lasoń jest nazwiskiem odmiennym i w liczbie pojedynczej odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskie żywotne o takim samym zakończeniu, np. jak koń, toteż przyjmuje następujące formy: M. Lasoń, D. Lasonia, C. Lasoniowi, B. Lasonia, N. Lasoniem, Msc. Lasoniu.

W odniesieniu do kobiet nazwisko to jest nieodmienne i we wszystkich przypadkach zachowuje tę samą firmę, np. M. Lucyna Lasoń, D. Lucyny Lasoń, C. Lucynie Lasoń, B. Lucynę Lasoń, N. Lucyną Lasoń, Msc. Lucynie Lasoń.

W odniesieniu do par małżeńskich  nazwisko to odmienia się jak rzeczownik męskoosobowy: M. Lasoniowie, D. Lasoniów, C. Lasoniom, B. Lasoniów, N. Lasoniami, Msc. Lasoniach.

Łukasz Graban
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Którą formę wybrać w oficjalnym tekście podziękowania: „bardzo dziękujemy pani Magdalenie Reszce” czy „bardzo dziękujemy pani Magdalenie Reszka”?

Prawidłowa forma to: bardzo dziękujemy pani Magdalenie Reszce, i to niezależnie od tego, czy tekst ma charakter oficjalny, czy potoczny.

Nazwiska kobiet zakończone na -a w języku polskim odmieniają się. Nazwiska zakończone na ‑ska, -cka, ‑dzka, -owa, -ewa oraz typu Jasna, Szada, Wątła odmieniają się jak przymiotniki, natomiast pozostałe nazwiska żeńskie zakończone na ‑a odmieniają się tak jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu. Nazwisko Reszka odmienia się zatem jak np. broszka: M. Reszka, D. Reszki, C. Reszce, B. Reszkę, N. Reszką, Msc. Reszce.

Małgorzata Sańko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy poprawne jest zdanie: „Prace należy przekazywać pani Annie Furnoga”?

Zdanie to nie jest poprawne, ponieważ nazwisko Furnoga w odniesieniu do kobiet (podobnie zresztą jak w odniesieniu do mężczyzn) podlega odmianie. Odmienia się ono jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak noga lub stonoga: M. noga, Furnoga, D. nogi, Furnogi, C. nodze, Furnodze, B. nogę, Furnogę, N. nogą, Furnogą, Msc. nodze, Furnodze. W powyższym zdaniu nazwisko powinno wystąpić w celowniku, poprawne zdanie brzmi zatem: Prace należy przekazywać pani Annie Furnodze.

Alicja Sierotzka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy forma „w Prusiech” jest poprawna?

Forma w Prusiech była używana w staropolszczyźnie, a we współczesnej polszczyźnie należy ją uznać za archaizm fleksyjny. Neutralną formą miejscownika rzeczownika Prusy jest (w) Prusach, a formy (w) Prusiech możemy użyć tylko w celach stylizacyjnych. Końcówka miejscownika liczby mnogiej ‑ech ma neutralny charakter we współczesnej polszczyźnie tylko w wyrażeniach w Węgrzech, we Włoszech i w Niemczech, w tekstach modlitewnych używana jest też forma w niebiesiech, pozostałe rzeczowniki pospolite i nazwy własne przyjmują w mianowniku końcówkę ‑ach.

Dominika Wyczling
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:28; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 12. Maj 2016 - 22:28; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Teszek”?

Według „Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny” pod redakcją A. Markowskiego podstawą wyboru odpowiedniego wzoru fleksyjnego dla nazwisk męskich jest postać fonetyczna zakończenia nazwiska, a ściślej jego ostatnia głoska.

Nazwiska zakończone na spółgłoskę ‑k w liczbie pojedynczej odmieniamy analogicznie jak rzeczowniki męskie pospolite męskie zakończone na ‑k, na przykład jak wyraz rolnik. O opuszczeniu lub zachowaniu e w odmianie decyduje tradycja, ale w wypadku nazwisk zakończonych na ‑ek jest ono niemal zawsze opuszczane. Odmiana tego nazwiska w liczbie pojedynczej jest więc następująca: M. Teszek, D. Teszka, C. Teszkowi, B. Teszka, N. Teszkiem, Ms. Teszku.

Nazwisko żeńskie Teszek – jako nazwisko żeńskie zakończone na spółgłoskę – jest nieodmienne.

W liczbie mnogiej nazwisko Teszek odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, a więc następująco: M. Teszkowie, D. Teszków, C. Teszkom, B. Teszków, N. Teszkami, Ms. Teszkach.

Marta Wałdoch

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 22:52; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 22:52; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz i celownik nazwiska „Marusarzówna”?

Marusarzówna jest nazwiskiem panieńskim utworzonym od nazwiska Marusarz przyrostkiem ‑ówna. Nazwiska tego typu odmieniamy jak rzeczowniki pospolite żeńskie, np. jak rzeczownik panna. W liczbie pojedynczej dopełniacz tego nazwiska ma więc formę Marusarzówny, a celownik – Marusarzównie, natomiast w liczbie mnogiej w dopełniaczu nazwisko to przyjmuje formę Marusarzówien, a w celowniku – Marusarzównom.

Anna Ślusarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 22:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 22:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „Lotka”?

Nazwiska zakończone na ‑a w liczbie pojedynczej niezależnie od płci nosiciela odmieniają się według deklinacji rzeczownikowej żeńskiej jak rzeczowniki pospolite o takim samym zakończeniu. Nazwisko Lotka odmienia się zatem jak rzeczownik pospolity lotka: M. Lotka, D. Lotki, C. Lotce, B. Lotkę, N. Lotką, Msc. Lotce. Celownik liczby pojedynczej tego nazwiska brzmi więc Lotce.

W liczbie mnogiej nazwiska zakończone ‑a odmieniają się według wzoru rzeczownikowego męskoosobowego. Nazwiska te przyjmują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę ‑owie i odmieniają się analogicznie do wyrazu psychologowie: M. Lotkowie, D. Lotków, C. Lotkom, B. Lotków, N. Lotkami, Msc. Lotkach. W celowniku liczby mnogiej poprawna jest więc forma Lotkom.

Dorota Raczkiewicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 22:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 22:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić nazwisko „Kopeć”: „Kopecia” czy „Kopcia”?

Nazwisko Kopeć jest równe rzeczownikowi pospolitemu oznaczającemu ‘gęsty, ciemny dym lub osad z sadzy’, który odmienia się z e ruchomym: M. kopeć, D. kopcia itd. Tak powinno się również odmieniać nazwisko męskie Kopeć: M. Kopeć, D. Kopcia, C. Kopciowi, B. Kopcia, N. Kopciem, Msc. Kopciu.

Możliwa jest również odmiana z e stałym: D. Kopecia, C. Kopeciowi itd., jeśli jest ona uwarunkowana tradycją rodzinną. Taka odmiana jest jednak rzadka. Dzięki wyszukiwarce Google uzyskamy dla dopełniacza w postaci z e stałym 3,5 tys. potwierdzeń, podczas gdy  dla dopełniacza z e ruchomym –  44,9 tys. potwierdzeń, choć część z tych  ostatnich dotyczy rzeczownika pospolitego. Przewagę frekwencyjną form nazwiskowych typu Kopcia nad formami typu Kopecia poświadczają jednak również dane dotyczące odmiany połączeń wybranych imion męskich z tym nazwiskiem. Na przykład w wypadku wyrażenia Jan Kopeć wyszukiwarka Google podaje 1140 wyników dla formy Jana Kopcia i tylko 9 wyników dla formy Jana Kopecia. W wypadku wyrażenia Andrzej Kopeć proporcje są podobne: 2490 wyników dla formy Andrzeja Kopcia i tylko 61 wyników dla formy Andrzeja Kopecia.

Monika Pohoryłko
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Baziuk” w liczbie pojedynczej?

Według „Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny” pod redakcją A. Markowskiego podstawą wyboru odpowiedniego wzoru fleksyjnego dla nazwiska męskiego jest postać fonetyczna jego zakończenia, a ściślej jego ostatnia głoska. Nazwiska zakończone na spółgłoskę ‑k odmieniamy analogicznie jak rzeczowniki pospolite męskie żywotne zakończone na ‑k, a więc w tym wypadku na przykład jak rzeczownik rolnik. Nazwisko to w liczbie pojedynczej odmienia się więc następująco: M. Baziuk, D. Baziuka, C. Baziukowi, B. Baziuka, N. Baziukiem, Ms. Baziuku.

Nazwisko żeńskie Baziuk jest nieodmienne.

Marta Wałdoch

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma nazwiska „Bartel” jest poprawna: „Zbyszka Bartela” czy „Zbyszka Bartla”?

Nazwiska niemieckie lub wywodzące się z języka niemieckiego zakończone na -el mają zazwyczaj e ruchome, np. Diesel, Diesla; Wackernagel, Wackernagla; Weigel, Weigla. Tradycyjna odmiana męskiego nazwiska Bartel jest zatem następująca: M. Zbyszek Bartel, D. Zbyszka Bartla.

Pewne nazwiska pochodzenia niemieckiego zakończone na ‑el zawierają jednak e stałe, np. Lelewel, Lelewela. Niektóre takie nazwiska odmieniają się dwojako: z e ruchomym i e stałym. Dopuszcza się zatem również możliwość stosowania w dopełniaczu liczby pojedynczej nazwiska męskiego Bartel formy z e stałym: Zbyszka Bartela. W świetle danych internetowych forma z e ruchomym jest stosowana częściej. Wyszukiwarka Google podaje na przykład 49 wyników dla formy Zbigniewa Bartla i 46 wyników dla formy Zbigniewa Bartela, 12800 wyników dla formy Kazimierza Bartla i 237 wyników dla formy Kazimierza Bartela, 100 wyników dla formy Marka Bartla i 19 wyników dla formy Marka Bartela, 212 wyników dla formy Jana Bartla i 119 wyników dla formy Jana Bartela, ale 1 wynik dla formy Andrzeja Bartla i 29 wyników dla formy Andrzeja Bartela.

Aleksandra Matusiak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 11:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 11:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Stec”?

Odmiana nazwiska Stec zależy od tego, czy posługuje się nim mężczyzna, czy kobieta.

W wypadku, gdy nazwisko należy do mężczyzny, odmienia się ono jak rzeczownik męski żywotny o podobnym zakończeniu (np. jak szewc), a więc następująco: M. Stec, D. Steca, C. Stecowi, B. Steca, N. Stecem, Msc. Stecu. Kobiety o nazwisku Stec nie odmieniają go.

W liczbie mnogiej nazwisko Stec odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, a więc następująco: M. Stecowie, D. Steców, C. Stecom, B. Steców, N. Stecami, Msc. Stecach.

Aleksandra Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 11:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 11:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić nazwisko „Rojek” w liczbie mnogiej?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę odmieniają się w liczbie mnogiej zgodnie z rzeczownikowym wzorem deklinacyjnym męskoosobowym. W mianowniku liczby mnogiej otrzymują końcówkę -owie. Ponadto nazwiska zakończone na ‑ek mają w temacie na ogół e ruchome, które znika przy odmianie przez przypadki. Zgodnie z tą regułą nazwisko Rojek odmienimy w liczbie mnogiej następująco: M. Rojkowie, D. Rojków, C. Rojkom, B. Rojków, N. Rojkami, Msc. Rojkach.

Elżbieta Stopa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 11:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 11:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Gniewszew” jest odmienne?

W języku polskim nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się jak rzeczowniki pospolite żywotne. Zgodnie z tą regułą zakończone na spółgłoskę nazwisko męskie Gniewszew odmieniamy w następujący sposób: M. Gniewszew, D. Gniewszewa, C. Gniewszewowi, B. Gniewszewa, N. Grzewszewem, Msc. Gniewszewie. Zauważmy, że samogłoska e jest w tej odmianie stała (Gniewszewa), co wiąże się z trudnościami w wymowie w wypadku formy bez e (*Gniewszwa).

W języku polskim nazwiska żeńskie zakończone na spółgłoskę nie odmieniają się, dlatego w odniesieniu do kobiet we wszystkich przypadkach używamy formy Gniewszew, np. pani Gniewszew, panią Gniewszew.

W liczbie mnogiej nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę odmieniają się zgodnie z rzeczownikowym wzorem deklinacyjnym męskoosobowym. W mianowniku liczby mnogiej otrzymują końcówkę -owie. Zgodnie z tą regułą nazwisko Gniewszew odmienimy następująco: M. Gniewszewowie, D. Gniewszewów, C. Gniewszewom, B. Gniewszewów, N. Gniewszewami, Msc. Gniewszewach.

Elżbieta Stopa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Maj 2016 - 11:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Maj 2016 - 11:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak nazwisko „Wykrzykacz” odmienia się w liczbie mnogiej?

Zgodnie z zasadami odmiany nazwisk w języku polskim nazwisko Wykrzykacz odmienia się w liczbie mnogiej jak rzeczownik męskoosobowy, zatem przyjmuje następujące formy: M. Wykrzykaczowie, D. Wykrzykaczów, C. Wykrzykaczom, B. Wykrzykaczów, N. Wykrzykaczami, M. Wykrzykaczach.

Agnieszka Gorlak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić nazwisko „Szady”?

Nazwiska męskie zakończone w liczbie pojedynczej na ‑y odmieniają się analogicznie do przymiotników rodzaju męskiego zakończonych tą samą literą, np. rudy, a ztem nazwisko Szady odmienia się następująco:  M. Szady, D. Szadego, C. Szademu, B. Szadego, N. Szadym, Msc. Szadym. Nazwisk kobiecych zakończonych na ­‑y nie odmienia się. Zaleca się używanie ich z odmienionym imieniem lub rzeczownikiem pospolitym wskazującym na płeć, np. pani.

W liczbie mnogiej nazwisko Szady odmienia się według przymiotnikowego wzorca deklinacyjnego. Odmiana przedstawia się następująco: M. Szadzi, D. Szadych, C. Szadym, B. Szadych, N. Szadymi, Msc. Szadych.

Magdalena Szyłak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „państwo Kościelak” czy „państwo Kościelakowie”?

Zalecenia odnoszące się do odmiany nazwisk polskich mówią, iż należy odmieniać nazwisko, jeśli można je przyporządkować jakiemuś wzorcowi odmiany. Dotyczy to również form liczby mnogiej. Dlatego też poprawna forma to państwo Kościelakowie.

Monika Pohoryłko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy poprawne jest zdanie: „Składam podziękowania państwu Krasoń”?

Zdanie: Składam podziękowania państwu Krasoń jest zdaniem niepoprawnym. Niepoprawna jest tutaj forma nazwiska. Poprawnie winno być: Składam podziękowania państwu Krasoniom. Nazwisko Krasoń jest odmienne i odmienia się – również w liczbie mnogiej – jak rzeczownik, toteż w celowniku liczby mnogiej przyjmuje końcówkę ‑om.

Łukasz Graban

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak dokończyć wyrażenie „nagroda dla…” imionami i nazwiskami: „Jan Samp” i „Wiesława Samp”?

Nazwisko Samp zakończone jest na spółgłoskę, zatem w odniesieniu do mężczyzny odmienia się jak rzeczownik męskożywotny, np. sęp (M. Samp, D. Sampa…). Natomist nazwiska żeńskie zakończone na spółgłoskę nie odmieniają się. Zatem poprawna jest następująca konstrukcja: nagroda dla Jana Sampa i Wiesławy Samp.

Katarzyna Bliźniewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić nazwisko „Borowiec”?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się tak jak rzeczowniki. Nazwiska zakończone na ‑ec odmieniają się w liczbie pojedynczej analogicznie do męskoosobowych rzeczowników pospolitych lub nazw własnych o takim samym zakończeniu, a więc nazwisko Borowiec odmienia się jak np. rzeczownik krawiec: M. Borowiec, D. Borowca, C. Borowcowi, B. Borowca, N. Borowcem, Msc. Borowcu. W odmianie tego nazwiska występuje e ruchome.

Nazwisk kobiecych zakończonych na ‑ec nie odmienia się. Zaleca się używanie ich z odmienionym imieniem lub innym rzeczownikiem wskazującym na płeć, np. pani.

W liczbie mnogiej męskie nazwy osobowe odmieniają się według męskoosobowego wzoru odmiany rzeczowników, a w mianowniku zyskują końcówkę ‑owie. Odmiana nazwiska Borowiec przedstawia się zatem w liczbie mnogiej następująco: M. Borowcowie, D. Borowców, C. Borowcom, B. Borowców, N. Borowcami, Msc. Borowcach, W. Borowcowie.

Magdalena Szyłak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 27. Kwiecień 2016 - 15:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Toman” w odniesieniu do mężczyzny?

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Toman odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, np. jak chan, fan lub sportsmen. Jego odmiana jest więc następująca: M. Toman, D. Tomana, C. Tomanowi, B. Tomana, N. Tomanem, Msc. Tomanie.

Dobrawa Kozłowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik liczby pojedynczej nazwiska „Siuda”?

Nazwiska rzeczownikowe zakończone na -a odmieniamy w liczbie pojedynczej – zarówno w odniesieniu do mężczyzn, jak i do kobiet – według deklinacji rzeczownikowej żeńskiej, np. jak rzeczowniki pospolite woda lub wojewoda. W celowniku liczby pojedynczej nazwisko Siuda przybiera więc – niezależnie od płci nosiciela – formę Siudzie (jak wodzie lub wojewodzie).

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się według deklinacji męskoosobowej, a więc w celowniku ma formę (państwu) Siudom.

Dobrawa Kozłowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić żeńskie nazwisko „Kopera”?

Ponieważ nazwiska żeńskie zakończone na -a odmieniają się tak jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu, nazwisko Kopera odmienia się jak rzeczowniki era, kura lub para, a więc następująco: M. Kopera, D. Kopery, C i Msc. Koperze, B. Koperę, N. Koperą.

Agata Miller

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Dyka” w odniesieniu do kobiety?

W liczbie pojedynczej zarówno w odniesieniu do kobiety, jak i do mężczyzny nazwisko Dyka odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, np. jak tyka, choinka lub matka, a więc następująco: M. Dyka, D. Dyki, C. Dyce, B. Dykę, N. Dyką, Msc. Dyce.

Dobrawa Kozłowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:32; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Kwiecień 2016 - 09:32; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy należy odmieniać nazwiska w pismach urzędowych?

Tak, ponieważ odmienianie i nieodmienianie nazwisk nie zależy od typu tekstu. Wszystkie nazwiska, które można odmienić, należy odmieniać, również w pismach urzędowych. Jeżeli chcemy, by z tekstu urzędowego jednoznacznie wynikała podstawowa forma jakiegoś nazwiska, powinniśmy zastosować je w mianowniku. Wyjątek stanowią oczywiście nazwiska nieodmienne, czyli spośród nazwisk rodzimych: nazwiska  żeńskie zakończone na spółgłoskę (np. Nowak), nazwiska żeńskie zakończone na samogłoskę -i (np. Saloni), nazwiska żeńskie zakończone na samogłoskę -y (np. Borowy), nazwiska żeńskie zakończone na samogłoskę -o (np. Domejko), nazwiska żeńskie zakończone na samogłoskę -e (np. Linde).

Kateryna Razgonova

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 6. Kwiecień 2016 - 23:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 6. Kwiecień 2016 - 23:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko ,,Krepel”?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się tak jak rzeczowniki. Nazwiska męskie zakończone na -l odmieniają się w liczbie pojedynczej analogicznie do męskoosobowych rzeczowników pospolitych lub innych nazw własnych o takim samym zakończeniu, np. jak rzeczownik Gal. Nazwisko Krepel powinno być odmieniane z pominięciem samogłoski e w przypadkach zależnych, tj. M. Krepel – D. Krepla, bo tak (M. krepel, D. krepla) odmienia się rzeczownik pospolity krepel ‘rodzaj ciastek smażonych’, notowany jako wyraz przestarzały przez Słownik języka polskiego pod red. Witolda Doroszewskiego. E ruchome występuje też w odmianie śląskiego regionalnego rzeczownika krepel ‘pączek’, por. słowa Ody do krepla: Łoj ty kreplu mój kochany, tyś we fecie łokompany, jo mom szmaka durś na Ciebie... Ponieważ rzeczownik krepel ma charakter przestarzały lub regionalny, można też zaakceptować odmianę nazwiska Krepel z e stałym: M. Krepel, D. Krepela, C. Krepelowi.

Nazwiska kobiece tożsame brzmieniowo z nazwiskami męskimi, zakończone spółgłoską, pozostają nieodmienne. Zaleca się używanie ich wraz z odmienionym imieniem lub słowem pospolitym pozwalającym stwierdzić płeć, np. z wyrazem pani.

W liczbie mnogiej męskie nazwy osobowe odmieniają się według rzeczownikowego wzoru deklinacyjnego męskoosobowego. W mianowniku liczby mnogiej uzyskują one końcówkę ‑owie. Nazwisko Krepel odmienia się więc w liczbie mnogiej następująco: M. Kreplowie, D. Kreplów, C. Kreplom, B. Kreplów, N. Kreplami, Msc. Kreplach.

Monika Lidzbarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 6. Kwiecień 2016 - 23:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 6. Kwiecień 2016 - 23:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Grzona”?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a odmienia się w liczbie pojedynczej – zarówno w odniesieniu do mężczyzn, jak i do kobiet – jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, zatem nazwisko Grzona odmieniamy jak np. rzeczownik pospolity żona: M. Grzona, D. Grzony, C. Grzonie, B. Grzonę, N. Grzoną, Msc. Grzonie. W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe: M. Grzonowie, D. Grzonów, C. Grzonom, B. Grzonów, N. Grzonami, Msc. Grzonach.

Ewa Rogowska-Cybulska
Martyna Małkowska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 6. Kwiecień 2016 - 23:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 6. Kwiecień 2016 - 23:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Renata Kupka”?

Żeńskie nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -a odmieniają się jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu, toteż nazwisko Kupka odmieniamy tak samo jak rzeczownik pospolity kupka. Nazwa własna Renata Kupka odmienia się więc następująco: M. Renata Kupka, D. Renaty Kupki, C. Renacie Kupce, B. Renatę Kupkę, N. Renatą Kupką, Msc. Renacie Kupce.

Izabela Kasperska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Marzec 2016 - 23:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 30. Marzec 2016 - 23:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Mierzwa” w liczbie mnogiej („Joanna i Janusz Mierzwa”)?

Nazwiska rzeczownikowe zakończone na ‑a odmieniają się w liczbie mnogiej jak rzeczowniki męskoosobowe: M. (Joanna i Janusz) Mierzwowie, D. (Joanny i Janusza) Mierzwów, C. (Joannie i Januszowi) Mierzwom, B. (Joannę i Janusza) Mierzwów, N. (Joanną i Januszem) Mierzwami, Msc. (Joannie i Januszu) Mierzwach.

Aleksandra Muszarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Marzec 2016 - 23:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 30. Marzec 2016 - 23:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Jamurkiewicz”?

Wszystkie nazwiska, które można włączyć do jakiegoś wzorca odmiany polskich wyrazów pospolitych, należy odmieniać. Nazwisko Jamurkiewicz podlega odmianie w zależności od płci jego nosiciela. W odniesieniu do kobiety nazwisko to jest nieodmienne, np. M. Joanna Jamurkiewicz, D. Joanny Jamurkiewicz, C. Joannie Jamurkiewicz, B. Joannę Jamurkiewicz, N. Joanną Jamurkiewicz, Msc. Joannie Jamurkiewicz. W odniesieniu do mężczyzny nazwisko to odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, a więc np. jak biegacz: M. Jan Jamurkiewicz, D. Jana Jamurkiewicza, C. Janowi Jamurkiewiczowi, B. Jana Jamurkiewicza, N. Janem Jamurkiewiczem,  Msc. Janie Jamurkiewiczu. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki rodzaju męskiego osobowe: M. Joanna i Jan Jamurkiewiczowie, D. Joanny i Jana Jamurkiewiczów, C. Joannie i Janowi Jamurkiewiczom, B. Joannę i Jana Jamurkiewiczów, N. Joannę i Janem Jamurkiewiczami, Msc. Joannie i Janie Jamurkiewiczach.

Marta Czerlińska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Marzec 2016 - 23:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 30. Marzec 2016 - 23:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Itrych”?

Odmiana nazwiska Itrych zależy od płci jego nosiciela. Nazwisko żeńskie Itrych nie odmienia się, np. M. Maria Itrych, D. Marii Itrych, C. Marii Itrych, B. Marię Itrych, N. Marią Itrych, Msc. Marii Itrych. Nazwisko męskie odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu (np. jak szach), np. M. Marcin Itrych, D. Marcina Itrycha, C. Marcinowi Itrychowi, B. Marcina Itrycha, N. Marcinem Itrychem, Msc. Marcinie Itrychu. W liczbie mnogie nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, np. M. Maria i Marcin Itrychowie, D. Marii i Marcina Itrychów, C. Marii i Marcinowi Itrychom, B. Marię i Marcina Itrychów, N. Marią i Marcinem Itrychami, Msc. Marii i Marcinie Itrychach.

Anna Jabłonowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Marzec 2016 - 23:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 30. Marzec 2016 - 23:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać męskie nazwisko „Skucha”?

Przy odmianie nazwisk należy się kierować przede wszystkim możliwością przyporządkowania danego nazwiska jakiemuś wzorcowi. Nazwiska męskie i żeńskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym zakończeniu. W języku polskim istnieje rzeczownik pospolity skucha, więc odmieniając nazwisko męskie Skucha, należy posługiwać się wzorcem odmiany tego słowa: M. Skucha, D. Skuchy, C. Skusze, B. Skuchę, N. Skuchą, Msc. Skusze.

 Agnieszka Kleczyńska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 24. Marzec 2016 - 21:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 24. Marzec 2016 - 21:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Hejs”?

Zgodnie z zasadami odmiany nazwisk (zamieszczonymi m.in. w Słowniku nazw własnych Jana Grzeni z 2002 r.) żeńskie nazwisko Hajs się nie odmienia, natomiast nazwisko męskie odmieniamy jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, np. jak lis lub kos, a więc następująco:  M. Hejs, D. Hejsa, C. Hejsowi, B. Hejsa, N. Hejsem, Msc. Hejsie.

W liczbie mnogiej nazwisko Hejs odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, czyli następująco: M. Hejsowie, D. Hejsów, C. Hejsom, B. Hejsów, N. Hejsami, Msc. Hejsach.

Andrzej Karolczak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 24. Marzec 2016 - 21:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 24. Marzec 2016 - 21:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Czajka”?

Nazwisko Czajka odmienia się następująco:

a) w liczbie pojedynczej, gdy mówimy o panu lub pani noszących to nazwisko: M. Czajka, D. Czajki, C. Czajce, B. Czajkę, N. Czajką, Msc. Czajce;

b) w liczbie mnogiej, gdy mówimy o państwu noszących to nazwisko: M. Czajkowie, D. Czajków, C. Czajkom, B. Czajków, N. Czajkami, Msc. Czajkach.

Justyna Turowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 24. Marzec 2016 - 21:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 24. Marzec 2016 - 21:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska męskiego „Świgost”?

Nazwiska męskie zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę odmieniają się jak polskie imiona lub rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na tę spółgłoskę. W związku z tym nazwisko Świgost odmienia się jak np. delegat i w celowniku liczby pojedynczej przyjmuje formę Świgostowi. W celowniku liczby mnogiej rzeczowników występuje tylko jedna końcówka: ‑om, toteż celownik liczby mnogiej nazwiska Świgost brzmi Świgostom.

Patrycja Lipińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Labus”?

Odmiana nazwiska Labus zależy od płci jego nosiciela. W odniesieniu do mężczyzny nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskożywotne o tym samym zakończeniu (np. jak wiarus), a więc w następujący sposób: M. (kto?) Labus, D. (kogo?) Labusa, C. (komu?) Labusowi, B. (kogo?) Labusa, N. (kim?) Labusem, Msc. (o kim?) Labusie. W odniesieniu do kobiety nazwisko to się nie odmienia, a więc we wszystkich przypadkach przybiera tę samą formę, np. M. Anna Labus, D. Anny Labus, C. Annie Labus, B. Annę Labus, N. Anną Labus, Msc. Annie Labus. Natomiast w odniesieniu do pary małżeńskiej nazwisko Labus odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, czyli następująco: M. Labusowie, D. Labusów, C. Labudom, B. Labusów, N. Labusami, Msc. Labusach.

 Marta Piwowarska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Kożuch” („Dominik Kożuch”)?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę. Nazwisko Kożuch odmienia się zatem jak rzeczownik pospolity szach, a zatem: M. Kożuch, D. Kożucha, C. Kożuchowi, B. Kożucha, N. Kożuchem, Msc. Kożuchu. Od odmiany rzeczownika pospolitego kożuch odmiana męskiego nazwiska Kożuch różni się w bierniku (kożuchKożucha).

Natomiast w liczbie mnogiej nazwiska o fleksji rzeczownikowej mają wspólny zestaw końcówek, charakterystyczny dla odmiany męskoosobowej (M. ‑owie, D. ‑ów, C. ‑om, B. ‑ów, N. -ami, Msc. ‑ach). Nazwisko Kożuch przyjmuje zatem następujące formy: M. Kożuchowie, D. Kożuchów, C. Kożuchom, B. Kożuchów, N. Kożuchami, Msc. Kożuchach.

Adam Kopczyński
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Jureczek”?

Wszystkie nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę są odmienne, nie można ich zatem pozostawić w formie nieodmienionej, ponieważ jest to błędem. Odmieniają się one jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne lub imiona męskie zakończone na tę samą spółgłoskę. Ponadto nazwiska zakończone na ‑ek mają w na ogół temacie e ruchome, które znika przy odmianie przez przypadki. Męskie nazwisko Jureczek odmienia się jak imię Jureczek, a więc następująco: M. Jureczek, D. Jureczka, C. Jureczkowi, B. Jureczka, N. Jureczkiem, Msc. Jureczku.

Klaudia Jankowiak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 19. Marzec 2016 - 23:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

W jaki sposób odmieniać nazwisko „Hinz”?

W formie męskiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, a więc następująco: M. Hinz, D. Hinza, C. Hinzowi, B. Hinza, N. Hinzem, Msc. Hinzu. W formie żeńskiej powyższe nazwisko jest nieodmienne. Gdyby chodziło nam o małżeństwo lub kilku mężczyzn noszących to nazwisko, odmienimy je jak rzeczownik pospolity męskoosobowy: M. Hinzowie, D. Hinzów, C. Hinzom, B. Hinzów, N. Hinzami, Msc. Hinzach.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 19. Marzec 2016 - 22:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 19. Marzec 2016 - 22:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz nazwiska „Strebau”?

Nazwiska zakończone w wymowie głoską ł, oddawane w piśmie przez połączenie liter ‑au, odmieniają się w jak rzeczowniki rodzaju męskiego, z wyjątkiem miejscownika liczby pojedynczej, który przyjmuje postać równą mianownikowi. Dopełniacz liczby pojedynczej nazwiska Strebau [wym. Strebał] ma zatem formę Strebaua, a dopełniacz liczby mnogiej – Strebauów.

Mateusz Nawrocki
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jakiego nazwiska powinna używać żona mężczyzny o nazwisku „Nowotny”: „Nowotna” czy „Nowotny”?

Jeżeli nazwisko mężczyzny ma postać przymiotnika niezakończonego na -ski, -cki, -dzki, np. Cichy, Kwaśny, Niski, to kobieta może urzędowo wybrać formę męską (Anna Cichy) albo żeńską (Anna Cicha). Żona mężczyzny o nazwisku Nowotny może zatem używać zarówno nazwiska Nowotna, jak i Nowotny. Forma Nowotna odmienia się jak przymiotnik (D. Nowotnej, C. Nowotnej, B. Nowotną, N. Nowotną, Msc. Nowotnej), forma Nowotny w odniesieniu do kobiety jest nieodmienna.

Miłosz Ryszka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi celownik nazwiska „(Daniel) Korejwo”?

Celownik nazwiska męskiego Korejwo brzmi Korejwie, ponieważ nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -o odmieniają się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, por. M. Kościuszko – C. Kościuszce jak M. matka – C. matce, a więc M. Korejwo – C. Korejwie jak M. kawa – C. kawie.

Aleksandra Muszarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Hęś”?

Nazwisko Hęś w odniesieniu do mężczyzny odmienia się jak rzeczowniki żywotne zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoski fonetyczne miękkie, zatem podobnie jak rzeczownik struś: M. Hęś, D. Hęsia, C. Hęsiowi, B. Hęsia, N. Hęsiem, Msc. Hęsiu.

 Mateusz Węgrowski

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Ciuchno”?

Nazwiska rodzime zakończone na samogłoskę -o w liczbie pojedynczej w odniesieniu do kobiet nie odmieniają się (w języku polskim odmianie podlegają tylko te nazwiska żeńskie, które są zakończone na ‑a), natomiast w odniesieniu do mężczyzn mają one odmianę rzeczownikową żeńską. Męskie nazwisko Ciuchno odmienia się zatem jak rzeczownik pospolity żona, por. M. Ciuchno, D. Ciuchny (jak żony), C. Ciuchnie (jak żonie), B. Ciuchnę (jak żonę), N. Ciuchną (jak żoną), Msc. Ciuchnie (jak żonie).

W liczbie mnogiej nazwisko Ciuchno odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a w mianowniku przyjmuje formę Ciuchnowie. Ma zatem następujące formy: M. Ciuchnowie, D. Ciuchnów, C. Ciuchnom, B. Ciuchnów, N. Ciuchnami, Msc. Ciuchnach.

Jagoda Podsiadło
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bil”?

W wypadku nazwiska Bil jego odmiana dotyczy tylko mężczyzn, ponieważ nazwiska kobiet niezakończone na -a są nieodmienne. Nazwiska mężczyzn zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę odmieniają się jak polskie imiona lub rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na te spółgłoski. Nazwisko Bil odmienia się więc jak na przykład kowal, a zatem następująco: M. Bil, D. Bila, C. Bilowi, B. Bila, N. Bilem, Msc. Bilu.

Antonina Fiutak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 18. Marzec 2016 - 10:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwę „Horyniec-Zdrój”?

Normą w języku polskim jest odmienianie obu składników nazw dwuczłonowych. Każdy element zestawienia podlega odrębnej odmianie, według przysługującego mu wzorca. Dlatego niezależnej odmianie poddajemy zarówno człon Horyniec, jak i jego określnik Zdrój. Oczywiście, nazwa ta we wszystkich przypadkach gramatycznych zachowa łącznik, który jest wymagany, gdy nazwa miejscowa składa się z więcej niż dwóch członów rzeczownikowych określających wspólnie jedną jednostkę administracyjną. Nazwę Horyniec-Zdrój odmieniamy zatem następująco: M. Horyniec-Zdrój, D. Horyńca-Zdroju, C. Horyńcowi-Zdrojowi, B. Horyniec-Zdrój, N. Horyńcem-Zdrojem, Msc. Horyńcu-Zdroju, W. Horyńcu-Zdroju.

Daniel Szulc

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 17. Marzec 2016 - 00:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 17. Marzec 2016 - 00:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwę „Gdańsk-Przymorze”: oba człony czy tylko pierwszy człon?

W zestawieniach rzeczownikowych składających się z dwu członów (np. śnieżyczka przebiśnieg, fryzjerka-kosmetyczka, Bielsko-Biała, Warszawa-Okęcie) odmieniamy każdy z nich według wzorca dla niego właściwego. Nazwę Gdańsk-Przymorze odmieniamy zatem następująco: M. Gdańsk-Przymorze, D. Gdańska-Przymorza, C. Gdańskowi-Przymorzu, B. Gdańsk-Przymorze, N. Gdańskiem-Przymorzem, Msc. Gdańsku-Przymorzu.

 

Aleksandra Muszarska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 17. Marzec 2016 - 00:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 17. Marzec 2016 - 00:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Supara”?

Nazwisko Supara w liczbie pojedynczej odmienia się, niezależnie od płci nosiciela, jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na ‑a, np. jak rzeczownik para lub lira: M. Supara, D. Supary, C. Suparze, B. Suparę, N. Suparą, Msc. Suparze. W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Suparowie, D. Suparów, C. Suparom, B. Suparów, N. Suparami, Msc. Suparach.

Adam Hraish

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Pyrtek”?

Nazwisko Pyrtek jest zakończone spółgłoską tylnojęzykową, w związku z tym w odniesieniu do mężczyzn odmienia się jak rzeczownik pospolity rodzaju męskiego żywotny o podobnym zakończeniu, np. jak chłopak. W tematach nazwisk zakończonych na ‑ek samogłoska e jest zazwyczaj ruchoma. Nazwisko Pyrtek odmienia się więc następująco: M. Pyrtek, D. Pyrtka, C. Pyrtkowi, B. Pyrtka, N. Pyrtkiem, Msc. Pyrtku.

W odniesieniu do kobiety nazwisko to jest nieodmienne.

W liczbie mnogiej nazwisko Pyrtek odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe: M. Pyrtkowie, D. Pyrtków, C. Pyrtkom, B. Pyrtków, N. Pyrtkami, Msc. Pyrtkach.

Anna Osińska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Lankiewicz”?

Przy wyborze wzorca odmiany nazwisk najważniejsze są następujące kryteria: płeć właściciela, jego narodowość i zakończenie nazwiska. W pytaniu o odmianę nazwiska Lankiewicz nie podano płci jego nosiciela, toteż rozpatrzę obie sytuacje, gdy jest to nazwisko męskie i gdy jest to nazwisko żeńskie.

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Lankiewicz odmienia się w liczbie pojedynczej jak tak samo zakończone rzeczowniki męskie żywotne, np. jak rzeczownik gracz: M. Lankiewicz, D. Lankiewicza, C. Lankiewiczowi, B. Lankiewicza, N. Lankiewiczem, Msc. Lankiewiczu.

W wypadku, gdy nazwisko Lankiewicz należy do kobiety, nie podlega ono odmianie. Dawniej do podstawowej formy tego nazwiska dodawano przyrostki ‑owa (dla kobiet zamężnych) lub ‑ówna (dla panien). Nazwisko Lankiewiczowa odmieniano następująco: M. Lankiewiczowa, D. Lankiewiczowej, C. Lenkiewiczowej, B. Lankiewiczową, N. Lankiewiczową, Msc. Lankiewiczowej. Odmiana nazwiska Lankiewiczówna była natomiast następująca: M. Lankiewiczówna, D. Lankiewiczówny, C. Lankiewiczównie, B. Lankiewiczównę, N. Lankiewiczówną, Msc. Lankiewiczównie.

W liczbie mnogiej nazwisko Lankiewicz odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Lankiewiczowe, D. Lankiewiczów, C. Lankiewiczom, B. Lankiewiczów, N. Lankiewiczami, Msc. Lankiewiczach.

Jagoda Podsiadło
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Kopania”?

W liczbie pojedynczej nazwisko Kopania – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmienia się jak miękkotematowe rzeczowniki żeńskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a, a zatem następująco: M. Kopania, D. Kopani, C. Kopani, B. Kopanię, N. Kopanią, Msc. Kopani. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a w mianowniku przyjmuje końcówkę ‑owie. Ma zatem następujące formy: M. Kopaniowie, D. Kopaniów, C. Kopaniom, B. Kopaniów, N. Kopaniami, Msc. Kopaniach.

Kamil Doering
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Herto” w odniesieniu do mężczyzn jest odmienne?

Polskie nazwisko Herto w rodzaju męskim jest odmienne, bowiem nazwiska polskie zakończone na ‑o, np. Fredro, Kościuszko, Lato, Lubaszenko, powinniśmy odmieniać. Jeżeli w polskim nazwisku męskim przed ‑o występuje spółgłoska twarda, jak w wypadku nazwiska Herto, to powinno się ono odmieniać jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego: D. Herty, C. Hercie, B. Hertę, N. Hertą, Msc. Mercie. Gdyby było to np. nazwisko włoskie, odmieniałoby się jak rzeczowniki męskoosobowe twardotematowe, w taki sposób jak słowo partyzant.

Justyna Kułakowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Gongol” (w odniesieniu do mężczyzny)?

Zasady polskiej fleksji nakazują, o ile tylko to możliwe, włączanie nazwisk do modeli deklinacyjnych właściwych rzeczownikom pospolitym. Podstawą fonetyczną odpowiedniego wzoru fleksyjnego jest postać fonetyczna zakończenia nazwiska. Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę oraz samogłoskę -a lub -o w liczbie pojedynczej odmieniają się jak rzeczowniki. Nazwiska takie jak Gongol, zakończone na spółgłoskę, odmieniają się analogicznie do męskoosobowych rzeczowników pospolitych o takim samym zakończeniu, nazwisko Gongol odmienia się więc na przykład jak rzeczownik król, a zatem następująco: D. Gongola, C. Gongolowi, B. Gongola, N. Gongolem, Msc. Gongolu. Wśród form fleksyjnych nazwisk – w odróżnieniu od innych rzeczowników – użycie wołacza jest w polszczyźnie bardzo rzadkie, chociaż teoretycznie jego utworzenie jest możliwe. Jest on równy mianownikowi, a więc w wypadku nazwiska Gongol brzmi: (panie) Gongol. Zwracanie się do kogoś po nazwisku jest jednak w naszej kulturze uważane za niegrzeczne.

Małgorzata Trzebiatowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:32; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:32; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bianga”?

Nazwisko Bianga – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmienia się w następujący sposób: M. Bianga, D. Biangi, C. Biandze, B. Biangę, N. Biangą, Msc. Biandze, W. Biango. Wynika to z zasad odmiany nazwisk (zawartych m.in. w Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego), według których nazwiska kobiet i mężczyzn zakończone na -a (z wyjątkami zakończeń ‑owa i ‑ewa) odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu. W wypadku nazwiska Bianga rzeczownikiem pospolitym o podobnym zakończeniu może być ranga.

Paula Woźniak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 16. Marzec 2016 - 23:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 16. Marzec 2016 - 23:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak utworzyć nazwisko córki od nazwiska ojca „Wicha”?

Od nazwisk ojców zakończonych w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑a nazwy córek tworzymy za pomocą przyrostka ‑anka, np. SkargaSkarżanka, Katula – Katulanka, ZawiszaZawiszanka, KonopkaKonopczanka, PiętkaPiętczanka. Nazwisko panieńskie od nazwiska ojca Wicha ma zatem postać Wiszanka.

Odrębne nazwiska dla kobiet niezamężnych nie są już obecnie stosowane w języku polskim, chyba że intencją mówiącego jest stylizacja albo żart.

Aleksandra Muszarska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Wawryków”?

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Wawryków odmienia się w liczbie pojedynczej jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, np. jak rzeczownik myszołów, a więc następująco: M. Wawryków, D. Wawrykowa, C. Wawrykowowi, B. Wawrykowa, N. Wawrykowem, Msc. Wawrykowie.

W odniesieniu do kobiety nazwisko Wawryków jest nieodmienne, ponieważ spośród nazwisk żeńskich odmieniają się tylko te, które w mianowniku liczby pojedynczej kończą się na ‑a.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak pospolite rzeczowniki męskoosobowe, czyli: M. Wawrykowowie, D. Wawrykowów, C. Wawrykowom, B. Wawrykowów, N. Wawrykowom, Msc. Wawrykowach.

Agnieszka Mazelewska
Ewa Rogowska-Cybulska

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę nazwiska powinna przyjąć żona mężczyzny od nazwisku „Stanny”?

Jeżeli nazwisko mężczyzny ma odmianę przymiotnikową i nie jest ono zakończone przyrostkiem ‑ski, ‑cki lub ‑dzki, to kobieta przyjmująca je w momencie ślubu (jako nazwisko odmężowskie) może przyjąć je albo w formie męskiej (czyli tożsamej z formą nazwiska męża), albo w formie żeńskiej, z końcówką ‑a. Żona mężczyzny o nazwisku Stanny może zatem przyjąć to nazwisko albo w formie Stanny (np. Ewa Stanny, D. Ewy Stanny, C. Ewie Stanny, B. Ewę Stanny, N. Ewą Stanny, Msc. Ewie Stanny), albo w formie Stanna (np. Ewa Stanna, D. Ewy Stannej, C. Ewie Stannej, B. Ewę Stanną, N. Ewą Stanną, Msc. Ewie Stannej).
Klaudia Jankowiak

Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Ryll”?

W języku polskim nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej jak imiona lub rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę. Nazwisko Ryll odmienia się zatem jak Kamil, troll lub gil, a więc w następujący sposób: M. Ryll, D. Rylla, C. Ryllowi, B. Rylla, N. Ryllem, Msc. Ryllu. W odniesieniu do kobiet nazwisko Ryll jest nieodmienne. Natomiast w liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Ryllowie, D. Ryllów, C. Ryllom, B. Ryllów, N. Ryllami, Msc. Ryllów.

Adrianna Górniak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Pitrzelis”?

Odmiana nazwiska Pitrzelis zależy od płci jego nosiciela. Nazwisko żeńskie o tej formie nie odmienia się. Nazwisko męskie Pitrzelis odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, np. jak lis czy sołtys. Odmieniamy je więc następująco: M. Pitrzelis, D. Pitrzelisa, C. Pitrzelisowi, B. Pitrzelisa, N. Pitrzelisem, Msc. Pitrzelisie. Natomiast w liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Pitrzelisowie, D. Pitrzelisów, C. Pitrzelisom, B. Pitrzelisów, N. Pitrzelisami, Msc. Pitrzelisach.

Adam Hraish
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Mówimy „państwo Błaszczyk” czy „państwo Błaszczykowie”?

Ogólne zalecenie dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych jest następujące: jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska jakiemuś wzorcowi odmiany, należy je odmieniać. Poprawna jest zatem forma państwo Błaszczykowie.

Mateusz Nawrocki

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Oksiuta”?

W liczbie pojedynczej nazwisko Oksiuta – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmieniamy jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na -a, a więc: M. Oksiuta, D. Oksiuty, C. Oksiucie, B. Oksiutę, N. Oksiutą, Msc. Oksiucie. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Oksiutowie, D. Oksiutów, C. Oksiutom, B. Oksiutów, N. Oksiutami, Msc. Oksiutach.

Klaudia Piotrowiak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska męskiego „Lorek”?

Nazwisko Lorek odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, a w jego temacie jak w tematach większości nazwisk zakończonych na ‑ek występuje tzw. e ruchome, toteż w celowniku liczby pojedynczej przybiera ono formę Lorkowi, a w celowniku liczby mnogiej – Lorkom.

Adam Hraish
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

„Zapraszamy Jolantę i Karola Grzymkiewicz” czy „zapraszany Jolantę i Karola Grzymkiewiczów”?

Polskie nazwiska należy odmieniać, również w liczbie mnogiej. Poprawna jest zatem konstrukcja zapraszamy Jolantę i Karola Grzymkiewiczów.

Daniela Różańska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Inchołubiak”?

W odniesieniu do mężczyzn nazwiska zakończone na spółgłoskę odmieniamy w liczbie pojedynczej jak polskie imiona męskie lub rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę (tu: k). Rzeczowniki o temacie zakończonym na spółgłoskę tylnojęzykową (k, g, ch) mają w zatem miejscowniku liczby pojedynczej końcówkę ‑u. Nazwisko Inchołubiak odmienia się na przykład jak chłopak, czyli następująco: M. Inchołubiak, D. Inchołubiaka, C. Inchołubiakowi, B. Inchołubiaka, N. Inchołubiakiem, Msc. Inchołubiaku.

W odniesieniu do kobiet nazwisko to się nie odmienia.

W liczbie mnogiej nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę otrzymują w mianowniku końcówkę -owie i odmieniają się jak rzeczowniki rodzaju męskiego osobowe. Nazwiska Inchołubiak odmienia się więc następująco: M. Inchołubiakowie, D. Inchołubiaków, C. Inchołubiakom, B. Inchołubiaków, N. Inchołubiakami, Msc. Inchołubiakach.

Karolina Wojdyga

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz nazwiska męskiego „Horbowy”?

Poprawna forma dopełniacza nazwiska męskiego Horbowy to Horbowego. Wynika to z zasady, że nazwiska kończące się w mianowniku liczby pojedynczej na -y po spółgłosce odmieniają się w liczbie pojedynczej tak jak przymiotniki.

Aleksandra Wójcik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 7. Marzec 2016 - 19:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Fredro”?

Odmiana nazwisk zakończonych w mianowniku liczby pojedynczej na ‑o należy zależy od płci nosiciela, jego narodowości i zakończenia nazwiska. Nazwisko Fredro jest odmienne w odniesieniu do mężczyzn, a nieodmieniane w odniesieniu do kobiet. Ponieważ jest to nazwisko polskie, w którym przed ‑o występuje spółgłoska twarda, w liczbie pojedynczej nazwisko męskie Fredro należy odmieniać jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego (np. jak para czy kadra): M. Fredro, D. Fredry, C. Fredrze, B. Fredrę, N. Fredrą, Msc. Fredrze.

W liczbie mnogiej nazwisko Fredro, jak inne nazwiska o odmianie rzeczownikowej, odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a mianowicie: M. Fredrowie, D. Fredrów, C. Fredrom, B. Fredrów, N. Fredrami, Msc. Fredrach.

Magdalena Gutowska
Ewa Rogowska-Cybulska

 

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 6. Marzec 2016 - 17:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 6. Marzec 2016 - 17:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „ulica Dantyszka” czy „ulica Dantyszki”?

Poprawną formą jest ulica Dantyszka. Jej patronem jest Jan Dantyszek, biskup chełmiński i warmiński, poeta polsko-łaciński okresu renesansu. Dopełniacz nazwisk męskich kończących się w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę ma końcówkę ‑a. Formę ul. Dantyszka  potwierdza też  strona internetowa www.mapa-kodów-pocztowych.pl.

Aleksandra Muszarska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 6. Marzec 2016 - 16:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 6. Marzec 2016 - 16:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Białasówna”: „Białasówny” czy „Białasównej”?

Nazwiska panieńskie tworzone od nazwisk w formie podstawowej przyrostkiem ‑ówna odmieniają się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego, np. jak panna, a zatem nazwisko Białasówna odmienia się następująco: M. Białasówna, D. Białasówny, C. Białasównie, B. Białasównę, N. Białasówną, Msc. Białasównie.

 

Aleksandra Muszarska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 6. Marzec 2016 - 16:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 6. Marzec 2016 - 16:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Wenta”?

Nazwisko Wenta zakończone jest na -a, toteż – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i mężczyzn –odmienia się według wzorca rzeczownikowego żeńskiego. Oto pełny wykaz form odmiany tego nazwiska w liczbie pojedynczej: M. (kto?) Wenta, D. (kogo?) Wenty, C. (komu?) Wencie, B. (kogo?) Wentę, N. (kim?) Wentą, Msc (o kim?) o Wencie. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się następująco: M. Wentowie, D. Wentów, C. Wentom, B. Wentów, N. Wentami, Msc. Wentach.

Kamila Zawiszewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 27. luty 2016 - 21:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jakiej formy nazwiska „Szczęsny” powinna używać kobieta?

Nazwisko Szczęsny, w zależności od tradycji rodowej, może mieć postać Szczęsna lub Szczęsna.  Forma Szczęsna ma odmianę przymiotnikową: M. Anna Szczęsna, D. Anny Szczęsnej, C. Annie Szczęsnej, B. Annę Szczęsną, N. Anną Szczęsną, Msc. Annie Szczęsnej. W wypadku przyjęcia przez kobietę wersji męskiej nazwiska: Szczęsny nazwisko to („unieruchomione” rodzajowo) przestaje być odmienne: M. Anna Szczęsny, D. Anny Szczęsny, C. Annie Szczęsny, B. Annę Szczęsny, N. Anną Szczęsny, Msc. Annie Szczęsny.

Victoria Ogievich

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 27. luty 2016 - 21:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która wersja jest poprawna: „do pana Musielak” czy „do pana Musielaka”?

Poprawna jest oczywiście wersja do pana Musielaka, ponieważ wszystkie polskie nazwiska męskie podlegają deklinacji. Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego zakończone na tę samą spółgłoskę, a więc nazwisko Musielak odmienia się jak np. rzeczownik człowiek. Nie odmienia się natomiast nazwisko żeńskie Musielak, toteż mówimy do pani Musielak.

Patryk Prill
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 27. luty 2016 - 21:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Cyron”?

Ogólne zalecenie dotyczące odmiany nazwisk obcych i polskich jest takie, iż nazwiska powinno się odmieniać, jeżeli tylko możliwe jest przyporządkowanie ich do jakiegoś wzorca odmiany. Jak podkreśla prof. Jan Miodek w wywiadzie dla „Nowej Trybuny Opolskiej”, stanowisko, iż w tekstach oficjalnych nazwiska nie powinno się odmieniać, jest stanowiskiem fałszywym (http://www.nto.pl/magazyn/reportaz/art/4161843,prof-miodek-nazwiska-trzeba-odmieniac,id,t.html). Co więcej, wybierając wzorzec odmiany, należy uwzględnić następujące kryteria: płeć właściciela, zakończenie nazwiska oraz narodowość nosiciela.

Nazwiska mężczyzn zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę (w tym wypadku na spółgłoskę twardą n), odmieniają się jak polskie imiona lub rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na te spółgłoski. Nazwisko Cyron w odniesieniu do mężczyzny odmienia się podobnie jak rzeczownik pospolity blondyn, imię Stefan lub nazwisko Puszkin, czyli następująco: M. Cyron, D. Cyrona, C. Cyronowi, B. Cyrona, N. Cyronem, Msc. Cyronie (jak M. Puszkin, D. Puszkina, C. Puszkinowi, B. Puszkina, N. Puszkinem, Msc. Puszkinie).

W odniesieniu do kobiety nazwiska Cyron nie można odmienić, ponieważ odmieniają się tylko nazwiska żeńskie zakończone na ‑a.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się. Zasadą jest, że nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę otrzymują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę ‑owie i odmieniają się tak jak inne rzeczowniki męskoosobowe, np. baron, czyli następująco: M. Cyronowie, D. Cyronów, C. Cyronom, B. Cyronów, N. z Cyronami, Msc. o Cyronach.

Dorota Pietraszek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 27. luty 2016 - 21:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Babicz”?

W odniesieniu do kobiet nazwisko Babicz nie odmienia się, por.: M. Anna Babicz, D. Anny Babicz, C. Annie Babicz, B. Annę Babicz, N. Anną Babicz, Msc. Annie Babicz. Odmienne są tylko – rzadko dziś używane, ale nadal poprawne – formy słowotwórcze tego nazwiska, tj. forma Babiczówna dla córki i forma Babiczowa dla żony. Nazwisko panieńskie Babiczówna odmienia się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego, tj. M. Anna Babiczówna, D. Anny Babiczówny, C. Annie Babiczównie, B. Annę Babiczównę, N. Anną Babiczówną, Msc. Annie Babiczównie, natomiast nazwisko żony Babiczowa odmienia się jak przymiotniki w rodzaju żeńskim, tj. M. Anna Babiczowa, D. Anny Babiczowej, C. Annie Babiczowej, B. Annę Babiczową, N. Anną Babiczową, Msc. Annie Babiczowej.

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Babicz odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego o tym samym zakończeniu, np. palacz lub spawacz, czyli następująco: M. Jan Babicz, D. Jana Babicza, C. Janowi Babiczowi, B. Jana Babicza, N. Janem Babiczem, Msc. Janie Babiczu.  

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe: M. Anna i Jan Babicz, D. Anny i Jana Babiczów, C. Annie i Janowi Babiczom, B. Annę i Jana Babiczów, N. Anną i Janem Babiczami, Msc. Annie i Janie Babiczach.

Jakub Kasiński
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 27. luty 2016 - 21:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „(Adam) Filocha”?

Celownik nazwiska męskiego Filocha brzmi Filosze (Adamowi Filosze). Nazwisko to odmieniamy jak rzeczownik mucha.

Patryk Prill

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 27. luty 2016 - 21:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Bierła”?

Nazwisko Bierła jest nazwiskiem o odmianie rzeczownikowej, a w mianowniku liczby pojedynczej ma końcówkę -a, typową dla rzeczowników pospolitych rodzaju żeńskiego, odmienia się zatem jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak piła czy stuła. Forma męska i żeńska odmieniają się tak samo, a mianowicie następująco: M. Bierła, D. Bierły, C. Bierle, B. Bierłę, N. Bierłą, Ms. Bierle.

Anastazja Wysocka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 23:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 27. luty 2016 - 21:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Welde”: „Welde’a” czy „Weldego”?

Nazwiska, które kończą się w mianowniku liczby pojedynczej na wymawiane ‑e, odmieniają się przymiotnikowo, np. Linde, D. Lindego, C. Lindemu itd. Poprawną formą dopełniacza nazwiska Welde (czyt. Welde) jest więc Weldego.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Supara”?

Nazwisko Supara w liczbie pojedynczej odmienia się, niezależnie od płci nosiciela, jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na ‑a, np. jak rzeczownik para lub lira: M. Supara, D. Supary, C. Suparze, B. Suparę, N. Suparą, Msc. Suparze. W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Suparowie, D. Suparów, C. Suparom, B. Suparów, N. Suparami, Msc. Suparach.

Adam Hraish

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Piszta”?

W liczbie pojedynczej nazwisko Piszta – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i od mężczyzn – odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak baszta, chata lub huta, a zatem następująco: M. Piszta, D. Piszty, C. Piszcie, B. Pisztę, N. Pisztą, Msc. Piszcie.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, przyjmuje zatem następujące formy: M. Pisztowie, D. Pisztów, C. Pisztom, B. Pisztów, N. Pisztami, Msc. Pisztach.

Bartłomiej Olszewski
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma celownika liczby pojedynczej nazwiska „Paszko”?

Celownik liczby pojedynczej męskiego nazwiska Paszko ma postać Paszce, ponieważ nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na samogłoskę -o odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, np. jak matka (C. matce).

Nazwiska żeńskie zakończone na ‑o nie ulegają odmianie, toteż w odniesieniu do kobiety celownik tego nazwiska też ma formę Paszko, np. przyglądam się Paulinie Paszko.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak powinno się powiedzieć: „zaprosić państwa Jurczyk” czy „zaprosić państwa Jurczyków”?

Poprawna jest forma zaprosić państwa Jurczyków, ponieważ nazwiska w języku polskim należy odmieniać, również w liczbie mnogiej. W dopełniaczu liczby mnogiej nazwiska o odmianie rzeczownikowej przybierają końcówkę ‑ów.

Agnieszka Żur

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak się odmienia nazwisko „Litwiniuk”?

O tym, czy i jak odmieniamy nazwisko, decydują: płeć właściciela nazwiska i jego narodowość oraz zakończenie nazwiska.

Litwiniuk może być zarówno nazwiskiem męskim, jak i żeńskim, np. Andrzej Litwiniuk, Małgorzata Litwiniuk. Nazwisko żeńskie Litwiniuk się nie odmienia, np. M. Małgorzata Litwiniuk, D. Małgorzaty Litwiniuk, C. Małgorzacie Litwiniuk, B. Małgorzatę Litwiniuk, N. Małgorzatą Litwiniuk, Msc. Małgorzacie Litwiniuk. Nazwisko męskie odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczownik rodzaju męskiego żywotny zakończony spółgłoską k, np. jak człowiek, np. M. Andrzej Litwiniuk, D. Andrzeja Litwiniuka, C. Andrzejowi Litwiniukowi, B. Andrzeja Litwiniuka, N. Andrzejem Litwiniukiem, Msc. Andrzeju Litwiniuku. W liczbie mnogiej nazwisko Litwiniuk odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a więc: Małgorzata i Andrzej  Litwiniukowie, D. Małgorzaty i Andrzeja  Litwiniuków, C. Małgorzacie i Andrzejowi  Litwiniukom, B. Małgorzatę i Andrzeja  Litwiniuków, N. Małgorzatą i Andrzejem  Litwiniukami, Msc. Małgorzacie i Andrzeju  Litwiniukom.

Łukasz Żukowski
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy można używać formy rodzaju żeńskiego nazwiska „Kątny”, tj. „Kątna”?

Kobiety wychodzące za mąż za mężczyzn noszących nazwisko Kątny mogą przyjąć to nazwisko w formie równej nazwisku męża, tj. Kątny, lub w formie z żeńską końcówką ‑a, tj. Kątna. Nazwisko Kątny w odniesieniu do kobiety się nie odmienia, np. M. Alicja Kątny, D. Alicji Kątny, C. Alicji Kątny, B. Alicję Kątny, N. Alicją Kątny, Msc. Alicji Kątny. Nazwisko Kątna odmienia się jak przymiotniki rodzaju żeńskiego, np. M. Alicja Kątna, D. Alicji Kątnej, C. Alicji Kątnej, B. Alicję Kątną, N. Alicją Kątną, Msc. Alicji Kątnej.

Aleksandra Muszarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:02; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:02; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy i jak odmieniać nazwisko „Fenig”?

Według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny PWN pod red. Andrzeja Markowskiego zasady dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych są następujące: jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie danego nazwiska do jakiegoś wzorca odmiany, należy je odmieniać.

Wybór odpowiedniego wzorca odmiany zależy głównie od: płci właściciela, jego narodowości oraz zakończenia nazwiska.

Nazwisko męskie Fenig odmienia się jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, na przykład jak mag, a zatem: D. nie ma dziś Jana Feniga (jak maga), C. przyglądałam się Janowi Fenigowi (jak magowi), B. zapraszam Jana Feniga (jak maga), N. rozmawiałam z Janem Fenigiem (jak magiem), Msc. rozmawiałam o Janie Fenigu (jak magu).

Nazwisko żeńskie Fenig jest nieodmienne: D. nie ma dziś Janiny Fenig, C. przyglądałam się Janinie Fenig, B. zapraszam Janinę Fenig, N. rozmawiałam z Janiną Fenig, Msc. rozmawiałam o Janinie Fenig.

W liczbie mnogiej nazwisko Fenig odmienia się jak rzeczowniki rodzaju męskiego osobowe: D. nie ma dziś Janiny i Jana Fenigów (jak magów), C. przyglądałam się Janinie i Janowi Fenigom (jak magom), B. zapraszam Janinę i Jana Fenigów (jak magów), N. rozmawiałam z Janiną i Janem Fenigami (jak magami), Msc. rozmawiałam o Janinie i Janie Fenigach (jak magach).

Daniela Różańska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 14:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 14:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Dziewa”?

W liczbie pojedynczej nazwisko Dziewa niezależnie od płci nosiciela odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak mewa lub trawa, a więc następująco: M. Dziewa, D. Dziewy, C. Dziewie, B. Dziewę, N. Dziewą, Msc. Dziewie. W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Dziewowie, D. Dziewów, C. Dziewom, B. Dziewów, N. Dziewami, Msc. Dziewach.

Paulina Morzyc
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 13:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 13:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Chwyć”?

W wypadku kobiet nazwisko to jest nieodmienne, np. M. Mariola Chwyć, D. Marioli Chwyć, C. Marioli Chwyć, B. Mariolę Chwyć, N. Mariolą Chwyć, Msc. Marioli Chwyć.

W wypadku mężczyzn nazwisko Chwyć odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, np. jak rzeczownik cieć, por.: M. Andrzej Chwyć, D. Andrzeja Chwycia, C. Andrzejowi Chwyciowi, B. Andrzeja Chwycia, N. Andrzejem Chwyciem, Msc. Andrzeju Chwyciu.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, np. M. Mariola i Andrzej Chwyciowie, D. Marioli i Andrzeja Chwyciów, C. Marioli i Andrzejowi Chwyciom, B. Mariolę i Andrzeja Chwyciów, N. Mariolą i Andrzejem Chwyciami, Msc. Marioli i Andrzeju Chwyciach.

Maja Cendrowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 13:35; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 13:35; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bielawa”?

Odmiana nazwiska Bielawa nie zależy od płci jego nosiciela. Zarówno w odniesieniu do mężczyzny, jak i do kobiety odmienia się ono jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak kawa lub zabawa. Oto formy kolejnych przypadków gramatycznych tego nazwiska: M. Bielawa, D. Bielawy, C. Bielawie, B. Bielawę, N. Bielawą, Msc. Bielawie. W liczbie mnogiej, gdy mówimy o małżeństwie o tym nazwisku lub o kilku panach noszących to nazwisko, użyjemy następujących form: M. Bielawowie, D. Bielawów, C. Bielawom, B. Bielawów, N. Bielawami, Msc. Bielawach, nazwisko to bowiem odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „(Anna) Komuda”?

Nazwiska powinno się odmieniać, jeśli tylko można je przyporządkować do jakiegoś wzorca odmiany wyrazów pospolitych. Nazwiska kobiet zakończone na samogłoskę -a, ale nie zawierające przyrostków ‑ska, -cka, -dzka oraz -ewa, -owa odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu. Oznacza to, że nazwisko (Anna) Komuda odmienia się jak np. rzeczowniki kłoda czy komoda, a więc w następujący sposób: M. (Anna) Komuda, D. (Anny) Komudy, C. (Annie) Komudzie, B. (Annę) Komudę, N. (Anną) Komudą, Msc. (Annie) Komudzie.

Marta Zielezińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 13:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 13:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „(Adam) Filocha”?

Celownik nazwiska męskiego Filocha brzmi Filosze (Adamowi Filosze). Nazwisko to odmieniamy jak rzeczownik mucha.

Patryk Prill

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. luty 2016 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. luty 2016 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „Janina i Paweł Bogdanowicz”, „Janina i Paweł Bogdanowicze” czy „Janina i Paweł Bogdanowiczowie”?

Nazwiska użyte w liczbie mnogiej oznaczają najczęściej pary małżeńskie, a w publikacjach poprawnościowych, np. w Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny PWN, formy z nieodmienianym nazwiskiem uznaje się zwykle za niepoprawne. Słownik ten dopuszcza wprawdzie w normie potocznej pozostawianie pewnych typów nazwisk bez odmiany (np. nazwisk zakończonych w mianowniku liczby pojedynczej na ‑o), nie dotyczy to jednak nazwisk zakończonych na spółgłoskę, te bowiem bezwzględnie należy odmieniać. W mianowniku liczby mnogiej wszystkie nazwiska o odmianie rzeczownikowej przyjmują końcówkę ‑owie, toteż jedyna poprawna formą nazwiska pary małżeńskiej, której dotyczy pytanie, to: Janina i Paweł Bogdanowiczowie.

Klaudia Jankowiak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 15:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 15:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Weselak”?

Forma męska nazwiska Weselak odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę, np. jak rzeczownik chłopak: M. Weselak (jak chłopak), D. Weselaka (jak chłopaka), C. Weselakowi (jak chłopakowi), B. Weselaka (jak chłopaka), N. Weselakiem (jak chłopakiem), Msc. Weselaku (jak chłopaku).

Nazwisko żeńskie Weselak nie odmienia się.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a więc następująco: M. państwo Weselakowie, D. państwa Weselaków, C. państwu Weselakom, B. państwa Weselaków, N. państwem Weselakami, Msc. państwu Weselakach.

 Wiktoria Ratkowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 15:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 15:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Tyszko”?

Nazwisko żeńskie Tyszko jest nieodmienne. Nazwisko męskie Tyszko odmieniamy w taki sam sposób jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, np. jak rzeczownik matka, czyli następująco: M. Tyszko, D. Tyszki, C. Tyszce, B. Tyszkę, N. Tyszką, Msc. Tyszce. W liczbie mnogiej nazwisko to odmieniamy jak rzeczowniki męskoosobowe, a więc: M. Tyszkowie, D. Tyszków, C. Tyszkom, B. Tyszków, N. Tyszkami, Msc. Tyszkach.

Weronika Dzierżawska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Topij”?

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Topij odmienia się w liczbie pojedynczej jak miękkotematowe rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne, np. jak zbój, słoń czy miś. W miejscowniku rzeczowniki o temacie zakończonym na spółgłoskę miękką (j, ś, ź, ć, , ń), funkcjonalnie miękką lub tylnojęzykową mają końcówkę ‑u. Męskie nazwisko Topij odmienia się więc następująco: M. Topij, D. Topija, C. Topijowi, B. Topija, N. Topijem, Msc. Topiju.

Nazwiska żeńskie odmieniają się tylko w wypadku, gdy kończą się na -a, -ska, -cka, -dzka, ‑owa i -ewa. Zgodnie z tą zasadą w wypadku kobiety forma Topij pozostaje niezmienna we wszystkich przypadkach, np. M. Irena Topij, D. Ireny Topij, C. Irenie Topij, B. Irenę Topij, N. Ireną Topij, Msc. Irenie Topij.

Nazwisko Topij odmienia się również w liczbie mnogiej. Odmienia się ono jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego osobowe, a w mianowniku otrzymuje końcówkę ‑owie. W poszczególnych przypadkach przybiera następujące formy: M. Topijowie, D. Topijów, C. Topijom, B. Topijów, N. Topijami, Msc. Topijach.

Anna Urbańska
Ewa Rogowska-Cybulska

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Szwed”?

Gdy nazwisko Szwed nosi osoba płci żeńskiej, nie należy go odmieniać. Jeśli jest to nazwisko męskie, odmieniamy go jak rzeczowniki męskie żywotne o tym samym zakończeniu, a więc m.in. jak nazwę etniczną Szwed: M. Szwed, D. Szweda, C. Szwedowi, B. Szweda, N. Szwedem, Msc. Szwedzie. W odniesieniu do małżeństwa odmiana przedstawia się następująco: M. państwo Szwedowie, D. państwa Szwedów, C. państwu Szwedom, B. państwa Szwedów, N. państwem Szwedami, Msc. państwu Szwedach.

Daniela Różańska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Sowa” należy odmieniać?

Oczywiście, nazwisko Sowa jest odmienne. Niezależnie od tego, czy jest to nazwisko męskie, czy żeńskie, odmieniamy je jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, a więc jak m.in. rzeczownik pospolity sowa: M. Sowa, D. Sowy, C. Sowie, B. Sowę, N. Sową, Msc. Sowie. Natomiast gdy mówimy o małżeństwie bądź o rodzeństwie, odmieniamy nazwisko Sowa jak rzeczowniki męskoosobowe, a więc następująco: M. Sowowie, D. Sowów, C. Sowom, B. Sowów, N. Sowami, Msc. Sowach.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Semla”?

W liczbie pojedynczej nazwisko Semla – zarówno w odniesieniu do mężczyzny, jak i do kobiety – odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak lala. W poszczególnych przypadkach przyjmuje następujące formy: M. Semla, D. Semli, C. Semli, B. Semlę, N. Semlą, Msc. Semli. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak osobowe rzeczowniki rodzaju męskiego, np. jak ojciec, a mianowicie: M. Semlowie, D. Semlów, C. Semlom, B. Semlów, N. Semlami, Msc. Semlach.

Magdalena Cysewska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Rzepek”?

Odmiana nazwiska Rzepek zależy od płci jego nosiciela: nazwisko kobiety jest nieodmienne (np. M. Anna Rzepek, D. Anny Rzepek, C. Anny Rzepek, B. Annę Rzepek, N. Anną Rzepek, Msc. Annie Rzepek), natomiast nazwisko mężczyzny odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu, np. jak chłopek lub chłopaczek, a zatem: M. Rzepek, D. Rzepka, C. Rzepkowi, B. Rzepka, N. Rzepkiem, Msc. Rzepku. W liczbie mnogiej nazwisko odmienia się następująco: M. Rzepkowie, D. Rzepków, C. Rzepkom, B. Rzepków, N. Rzepkami, Msc. Rzepkach.

Marta Piwowarska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Rompa”?

Nazwisko męskie i żeńskie Rompa odmienia się w liczbie pojedynczej jak rzeczownik pospolity rodzaju żeńskiego o takim samym zakończeniu, na przykład jak rampa, lampa lub lipa, a zatem: M. Rompa, D. Rompy, C. Rompie, B. Rompę, N. Rompą, Msc. Rompie. W liczbie mnogiej nazwisko to przyjmuje formy typowe dla rzeczowników męskich osobowych: M. Rompowie, D. Rompów, C. Rompom, B. Rompów, N. Rompami, Msc. Rompach.

Agata Miller

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Płonko”?

Żeńskie nazwisko Płonko nie odmienia się. Męskie nazwisko Płonko odmieniamy jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu tematu, np. jak matka, a więc następująco: M. Płonko, D. Płonki, C. Płonce, B. Płonkę, N. Płonką, Msc. Płonce. Jeśli w kontekście występuje odmienione imię lub inne słowo wskazujące na przypadek gramatyczny, to jego nieodmienianie można aprobować w normie potocznej, np. D. Widzę Piotra Płonko; Idę z Piotrem Płonko. W liczbie mnogiej nazwisko Płonko odmieniamy jak rzeczowniki męskie osobowe: M. Płonkowie, D. Płonków, C. Płonkom, B. Płonków, N. Płonkami, Msc. Płonkach.

Patryk Prill

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma celownika liczby pojedynczej nazwiska „Paszko”?

Celownik liczby pojedynczej męskiego nazwiska Paszko ma postać Paszce, ponieważ nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na samogłoskę -o odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, np. jak matka (C. matce).

Nazwiska żeńskie zakończone na ‑o nie ulegają odmianie, toteż w odniesieniu do kobiety celownik tego nazwiska też ma formę Paszko, np. przyglądam się Paulinie Paszko.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która pisownia jest właściwa: „ul. Okrzei” czy „ul. Okrzeji”?

Poprawna jest pisownia: ul. Okrzei (ul. Stefana Okrzei). Nazwisko Okrzeja odmieniamy jak żeńskie rzeczowniki pospolite zakończone na ‑ja po samogłosce, a przed końcówką i opuszczamy w pisowni literę j, por. też M. Maja – D. Mai, M. ostoja – D. ostoi, M. knieja – D. kniei itp.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Mierzwa” w liczbie mnogiej („Joanna i Janusz Mierzwa”)?

Nazwiska rzeczownikowe zakończone na ‑a odmieniają się w liczbie mnogiej jak rzeczowniki męskoosobowe: M. (Joanna i Janusz) Mierzwowie, D. (Joanny i Janusza) Mierzwów, C. (Joannie i Januszowi) Mierzwom, B. (Joannę i Janusza) Mierzwów, N. (Joanną i Januszem) Mierzwami, Msc. (Joannie i Januszu) Mierzwach.

 

Aleksandra Muszarska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma celownika jest poprawna: „Kreftowi” czy „Krefcie”?

Nazwiska w języku polskim odmieniają się jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite. Stosownie do głoski kończącej dane nazwisko może to być odmiana rzeczownikowa męskoosobowa, żeńska albo przymiotnikowa. Dlatego obie formy, o których mowa w pytaniu: Kreftowi i Krefcie, są poprawne, ale odnoszą się do dwóch różnych nazwisk. Celownik Kreftowi pochodzi od nazwiska, które w mianowniku liczby pojedynczej ma formę Kreft; ponieważ kończy się ono na spółgłoskę twardą t, podlega deklinacji rzeczownikowej męskiej typowej dla rzeczowników osobowych twardotematowych (a więc Kreftowi jak pilotowi). Natomiast celownik Krefcie pochodzi od nazwiska Krefta; ponieważ w mianowniku liczby pojedynczej kończy się ono na samogłoskę ‑a, odmienia się w liczbie pojedynczej według deklinacji rzeczownikowej żeńskiej (a więc Krefcie jak chacie).

Daniel Szulc

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „(Krzysztof) Kośnik”?

Nazwisko męskie Kośnik, jako nazwisko zakończone w mianowniku  na spółgłoskę, odmienia się jak rzeczowniki rodzaju męskiego żywotne, w celowniku przyjmuje więc końcówkę ‑owi (jak człowiekowi, ptakowi, zwierzakowi itp.). Poprawna forma celownika imienia i nazwiska, którego dotyczy pytanie, brzmi zatem: Krzysztofowi Kośnikowi.

Anna Jabłonowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Kopania”?

W liczbie pojedynczej nazwisko Kopania – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmienia się jak miękkotematowe rzeczowniki żeńskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a, a zatem następująco: M. Kopania, D. Kopani, C. Kopani, B. Kopanię, N. Kopanią, Msc. Kopani. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a w mianowniku przyjmuje końcówkę ‑owie. Ma zatem następujące formy: M. Kopaniowie, D. Kopaniów, C. Kopaniom, B. Kopaniów, N. Kopaniami, Msc. Kopaniach.

Kamil Doering
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Kolato” jest odmienne?

W liczbie pojedynczej w odniesieniu do mężczyzny nazwisko Kolato jest odmienne. Wzór jego odmiany odpowiada fleksji rzeczowników żeńskich twardotematowych, np. kobieta.  Nazwisko to przybiera następujące formy przypadkowe: M. Kolato, D. Kolaty, C. Kolacie, B. Kolatę, N. Kolatą, Msc. Kolacie. Jeśli jednak nazwisku temu towarzyszy imię lub rzeczownik pospolity jednoznacznie wskazujący na płeć, dopuszcza się nieodmienianie nazwiska, np. Jan Kolato, D. Jana Kolaty lub Jana Kolato, C. Janowi Kolacie lub Janowi Kolato, B. Jana Kolatę lub Jana Kolato, N. Janem Kolatą lub Janem Kolato, Msc. Janie Kolacie lub Janie Kolato.

W odniesieniu do kobiety nazwisko to jest nieodmienne.

W liczbie mnogiej nazwisko Kolato odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. państwo Kolatowie, D. państwa Kolatów, C. państwu Kolatom, B. państwa Kolatów, N. państwem Kolatami, Msc, państwu Kolatach.

Victoria Ogievich

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Hejs”?

Zgodnie z zasadami odmiany nazwisk (zamieszczonymi m.in. w Słowniku nazw własnych Jana Grzeni z 2002 r.) żeńskie nazwisko Hejs się nie odmienia, natomiast nazwisko męskie odmieniamy jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, np. jak lis lub kos, a więc następująco:  M. Hejs, D. Hejsa, C. Hejsowi, B. Hejsa, N. Hejsem, Msc. Hejsie.

W liczbie mnogiej nazwisko Hejs odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, czyli następująco: M. Hejsowie, D. Hejsów, C. Hejsom, B. Hejsów, N. Hejsami, Msc. Hejsach.

Andrzej Karolczak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Glinke”?

Nazwiska męskie pochodzenia niemieckiego zakończone na -e odmieniamy w liczbie pojedynczej jak przymiotniki. Wyjątek stanowią narzędnik i miejscownik, w których nazwiska takie przyjmują końcówkę ‑em. Męskie nazwisko Glinke odmienia się więc następująco: M. Glinke, D. Glinkego, C. Glinkemu, B. Glinkego, N. Glinkem, Msc. Glinkem. Można też tego nazwiska nie odmieniać, ale tylko jeśli zostanie ono poprzedzone imieniem lub rzeczownikiem pospolitym, np. M. senator Glinke, D. senatora Glinke, C. senatorem Glinke, B. senatora Glinke, N. senatorowi Glinke, Msc. senatorze Glinke. Jest to dopuszczalne ułatwienie, jednak elegantsze jest odmienianie tego nazwiska, np. M. senator Glinke, D. senatora Glinkego, C. senatorowi Glinkemu, B. senatora Glinkego, N. senatorem Glinkem, Msc. senatorze Glinkem.  Nazwisk żeńskich zakończonych na -e nie odmieniamy, toteż w odniesieniu do kobiety nazwisko Glinke jest nieodmienne. W liczbie mnogiej natomiast nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, tj. M. Glinkowie, D. Glinków, C. Glinkom, B. Glinków, N. Glinkami, Msc. Glinkach. Można też tego nazwiska nie odmieniać, jeśli poprzedzimy je imionami lub rzeczownikiem pospolitym, elegantsza jest jednak wersja odmieniona, np. M. Anna i Jan Glinkowie // Anna i Jan Glinke, państwo Glinkowie // państwo Glinke.

Martyna Hoppe
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy i jak odmieniać nazwisko „Fenig”?

Według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny PWN pod red. Andrzeja Markowskiego zasady dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych są następujące: jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie danego nazwiska do jakiegoś wzorca odmiany, należy je odmieniać.

Wybór odpowiedniego wzorca odmiany zależy głównie od: płci właściciela, jego narodowości oraz zakończenia nazwiska.

Nazwisko męskie Fenig odmienia się jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, na przykład jak mag, a zatem: D. nie ma dziś Jana Feniga (jak maga), C. przyglądałam się Janowi Fenigowi (jak magowi), B. zapraszam Jana Feniga (jak maga), N. rozmawiałam z Janem Fenigiem (jak magiem), Msc. rozmawiałam o Janie Fenigu (jak magu).

Nazwisko żeńskie Fenig jest nieodmienne: D. nie ma dziś Janiny Fenig, C. przyglądałam się Janinie Fenig, B. zapraszam Janinę Fenig, N. rozmawiałam z Janiną Fenig, Msc. rozmawiałam o Janinie Fenig.

W liczbie mnogiej nazwisko Fenig odmienia się jak rzeczowniki rodzaju męskiego osobowe: D. nie ma dziś Janiny i Jana Fenigów (jak magów), C. przyglądałam się Janinie i Janowi Fenigom (jak magom), B. zapraszam Janinę i Jana Fenigów (jak magów), N. rozmawiałam z Janiną i Janem Fenigami (jak magami), Msc. rozmawiałam o Janinie i Janie Fenigach (jak magach).

Daniela Różańska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Dowgiałło”?

Zgodnie z polską normą językową wszystkie nazwiska, zarówno polskie, jak i obce, należy (o ile to możliwe) odmieniać. Również męskie nazwisko Dowgiałło, o litewskich korzeniach, podlega odmianie. Nazwiska zakończone w mianowniku na ‑o po spółgłosce twardej, takie jak Kołodko i Jagiełło, mają w odniesieniu do mężczyzn w kolejnych  przypadkach liczby pojedynczej taką samą odmianę (te same końcówki) jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tej samej spółgłosce tematycznej zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a. A zatem odmiana nazwiska Dowgiałło w liczbie pojedynczej przedstawia się następująco: M. Dowgiałło, D. Dowgiałły, C. Dowgialle, B. Dowgiałłę, N. Dowgiałłą, Msc. Dowgialle. Nazwisko żeńskie Dowgiałło się nie odmienia. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się natomiast jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Dowgiałłowie, D. Dowgiałłów, C. Dowgiałłom. B. Dowgiałłów, N. Dowgiałłami, Msc. Dowgiałłach.

Mikołaj Ostrowski
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bil”?

W wypadku nazwiska Bil jego odmiana dotyczy tylko mężczyzn, ponieważ nazwiska kobiet niezakończone na -a są nieodmienne. Nazwiska mężczyzn zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę odmieniają się jak polskie imiona lub rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na te spółgłoski. Nazwisko Bil odmienia się więc jak na przykład kowal, a zatem następująco: M. Bil, D. Bila, C. Bilowi, B. Bila, N. Bilem, Msc. Bilu.

Antonina Fiutak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Bierła”?

Nazwisko Bierła jest nazwiskiem o odmianie rzeczownikowej, a w mianowniku liczby pojedynczej ma końcówkę -a, typową dla rzeczowników pospolitych rodzaju żeńskiego, odmienia się zatem jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu, np. jak piła czy stuła. Forma męska i żeńska odmieniają się tak samo, a mianowicie następująco: M. Bierła, D. Bierły, C. Bierle, B. Bierłę, N. Bierłą, Ms. Bierle

Anastazja Wysocka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 15:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bianga”?

Nazwisko Bianga – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmienia się w następujący sposób: M. Bianga, D. Biangi, C. Biandze, B. Biangę, N. Biangą, Msc. Biandze, W. Biango. Wynika to z zasad odmiany nazwisk (zawartych m.in. w Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego), według których nazwiska kobiet i mężczyzn zakończone na -a (z wyjątkami zakończeń ‑owa i ‑ewa) odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu. W wypadku nazwiska Bianga rzeczownikiem pospolitym o podobnym zakończeniu może być ranga.

Paula Woźniak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Babicz”?

W odniesieniu do kobiet nazwisko Babicz nie odmienia się, por.: M. Anna Babicz, D. Anny Babicz, C. Annie Babicz, B. Annę Babicz, N. Anną Babicz, Msc. Annie Babicz. Odmienne są tylko – rzadko dziś używane, ale nadal poprawne – formy słowotwórcze tego nazwiska, tj. forma Babiczówna dla córki i forma Babiczowa dla żony. Nazwisko panieńskie Babiczówna odmienia się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego, tj. M. Anna Babiczówna, D. Anny Babiczówny, C. Annie Babiczównie, B. Annę Babiczównę, N. Anną Babiczówną, Msc. Annie Babiczównie, natomiast nazwisko żony Babiczowa odmienia się jak przymiotniki w rodzaju żeńskim, tj. M. Anna Babiczowa, D. Anny Babiczowej, C. Annie Babiczowej, B. Annę Babiczową, N. Anną Babiczową, Msc. Annie Babiczowej.

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Babicz odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego o tym samym zakończeniu, np. palacz lub spawacz, czyli następująco: M. Jan Babicz, D. Jana Babicza, C. Janowi Babiczowi, B. Jana Babicza, N. Janem Babiczem, Msc. Janie Babiczu.  

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe: M. Anna i Jan Babicz, D. Anny i Jana Babiczów, C. Annie i Janowi Babiczom, B. Annę i Jana Babiczów, N. Anną i Janem Babiczami, Msc. Annie i Janie Babiczach.

Jakub Kasiński
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Armada”?

W języku polskim nazwiska odmieniają się jak podobnie zakończone wyrazy pospolite. W liczbie pojedynczej nazwisko Armada w odniesieniu do przedstawicieli obu płci odmienia się zatem jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na ‑a, a więc na przykład jak równobrzmiący z nim rzeczownik pospolity armada ‘wielka flota wojenna’: M. Armada, D. Armady, C. Armadzie, B. Armadę, N. Armadą, Msc. Armadzie. W liczbie mnogiej nazwisko to, podobnie jak pozostałe nazwiska o odmianie rzeczownikowej, przyjmuje końcówki typowe dla rzeczowników męskoosobowych: M. Armadowie, D. Armadów, C. Armadom, B. Armadów, N. Armadami, Msc. Armadach.

Damian Szulc

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „(Anna) Komuda”?

Nazwiska powinno się odmieniać, jeśli tylko można je przyporządkować do jakiegoś wzorca odmiany wyrazów pospolitych. Nazwiska kobiet zakończone na samogłoskę -a, ale nie zawierające przyrostków ‑ska, -cka, -dzka oraz -ewa, -owa odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu. Oznacza to, że nazwisko (Anna) Komuda odmienia się jak np. rzeczowniki kłoda czy komoda, a więc w następujący sposób: M. (Anna) Komuda, D. (Anny) Komudy, C. (Annie) Komudzie, B. (Annę) Komudę, N. (Anną) Komudą, Msc. (Annie) Komudzie.

Marta Zielezińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 14:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „(Adam) Filocha”?

Celownik nazwiska męskiego Filocha brzmi Filosze (Adamowi Filosze). Nazwisko to odmieniamy jak rzeczownik mucha.

Patryk Prill

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 22. luty 2016 - 13:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 22. luty 2016 - 13:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Elżbieta Szuberla-Obara”?

Według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny każdy człon dwuczłonowych nazwisk żeńskich odmieniamy według wzorca, jaki mu przysługuje, np. o Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Nazwiska, które w mianowniku kończą się na -a, odmieniają się jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, toteż nazwisko Szuberla-Obara odmienia się następująco: M. Elżbieta Szuberla-Obara, D. Elżbiety Szuberli-Obary, C. Elżbiecie Szuberli-Obarze, B. Elżbietę Szuberlę-Obarę, N. Elżbietą Szuberlą-Obarą, Msc.  Elżbiecie Szuberli-Obarze.

Witold Kaczmarek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 10:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 10:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Soroko”?

Jak stwierdził Jan Miodek w wywiadzie dla „Nowej Trybuny Opolskiej” z 29 sierpnia 2010 roku, wszystkie nazwiska polskie, a także obce podlegają odmianie, jeżeli tylko można je przyporządkować do odpowiednich wzorców, a opinia, że w oficjalnych dokumentach nie powinnyśmy nazwisk odmieniać, jest plotką.

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Soroko oczywiście się odmienia, przyjmując końcówki typowe dla żeńskich rzeczowników samogłoskowych o tym samym zakończeniu tematu, a więc np. dla rzeczownika matka: M. Soroko, D. Soroki, C. Soroce, B. Sorokę, N. Soroką, Msc. Soroce. Wydawnictwa poprawnościowe pozwalają też nie odmieniać tego nazwiska, jeśli zostanie ono poprzedzone jakimś wyrazem wskazującym na płeć, tj. imieniem lub rzeczownikiem pospolitym, np. M. Jan Soroko, D. Jana Soroki lub Jana Soroko, C. Janowi Soroce lub Janowi Soroko, B. Jana Sorokę lub Jana Soroko, N. Janem Soroką lub Janem Soroko, Msc. Janie Soroce lub Janie Soroko.

Nazwisko żeńskie Soroko jest nieodmienne, należy jednak poprzedzać je imieniem lub innym wyrazem odmiennym, np. M. pani Janina Soroko, D. pani Janiny Soroko, C. pani Janinie Soroko, B. panią Janinę Soroko, N. panią Janiną Soroko, Msc. pani Janinie Soroko.

W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Janina i Jan Sorokowie, D. Janiny i Jana Soroków, C. Janinie i Janowi Sorokom, B. Janinę i Jana Soroków, N. Janiną i Janem Sorokami, Msc. Janinie i Janie Sorokach.

 

Michał Żołnierowicz
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 10:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 10:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Piśla”?

Nazwiska rzeczownikowe zakończone w mianowniku liczby pojedynczej końcówką -a odmieniają się – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – jak tak samo zakończone żeńskie rzeczowniki pospolite, toteż nazwisko Piśla odmienia się na przykład jak rzeczownik pospolity lala. W kolejnych przypadkach nazwisko to przyjmuje następujące formy: M. Piśla, D. Piśli, C. Piśli, B. Piślę, N. Piślą, Msc. Piśli.

Natomiast w liczbie mnogiej nazwisko Piśla odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. (państwo) Piślowie, D. (państwa) Piślów, C. (państwu) Piślom, B. (państwa) Piślów, N. (państwem) Piślami, Msc. (państwu) Piślach.

Agata Grocholska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 10:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 10:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę nazwiska „Mogerszland” zastosować w adresie: „Państwo J. i S. Mogerszland” czy „Państwo J. i S. Mogerszlandowie”?

Należy zastosować formę Państwo J. i S. Mogerszlandowie. Język polski jest językiem fleksyjnym, toteż – jeśli to tylko możliwe – należy odmieniać nazwiska. W mianowniku liczby mnogiej wszystkie nazwiska o odmianie rzeczownikowej przybierają końcówkę ‑owie.

Damian Szulc

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 10:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 10:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Lejko”?

W wypadku nazwisk polskich i obcych zaleca się, jeśli to możliwe, przyporządkowanie danego nazwiska do odpowiedniego wzorca odmiany wyrazów pospolitych; należy przy tym uwzględnić przede wszystkim zakończenie nazwiska, a także płeć nosiciela i jego narodowość. Nazwiska polskie zakończone na ‑o, typu Kościuszko, w odniesieniu do mężczyzn odmieniają się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego zakończone na ‑a. Nazwisko męskie Lejko odmienia się zatem jak rzeczownik matka, a mianowicie: M. Lejko, D. Lejki, C. Lejce, B. Lejkę, N. Lejką, Msc. Lejce. Jeśli jednak nazwisko to zostanie poprzedzone odmienionym imieniem lub rzeczownikiem pospolitym wskazującym na płeć, dopuszcza się jego nieodmienność: M. pan Jan Lejko, D. pana Jana Lejki lub pana Jana Lejko, C. panu Janowi Lejce lub panu Janowi Lejko, B. pana Jana Lejkę lub pana Jana Lejko, N. panem Janem Lejką lub panem Janem Lejko, Msc. panu Janie Lejce lub panu Janie Lejko.

W odniesieniu do kobiet nazwisko Lejko jest nieodmienne, odmieniamy tylko towarzyszące mu imię lub rzeczownik pospolity informujący o płci, np. M. pani Anna Lejko, D. pani Anny Lejko, C. pani Annie Lejko, B. panią Annę Lejko, N. panią Anną Lejko, Msc. pani Annie Lejko.

Miłosz Ryszka
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 10:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 10:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Kędziora” w odniesieniu do kobiety?

Polskie nazwiska rzeczownikowe zakończone w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑a odmieniają się – zarówno w odniesieniu do kobiety, jak i mężczyzny – jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego. Nazwisko Kędziora odmienia się więc jak na przykład rzeczownik pospolity kora: M. Kędziora, D. Kędziory, C. Kędziorze, B. Kędziorę, N. Kędziorą, Msc. Kędziorze.

Aleksandra Muszarska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 10:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 10:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Jan Zdyb”?

Nazwisko Zdyb zakończone jest na spółgłoskę twardą b, a zatem w odniesieniu do mężczyzny odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę, np. jak rzeczownik wieloryb lub pasierb: M. Jan Zdyb, D. Jana Zdyba, C. Janowi Zdybowi, B. Jana Zdyba, N. Janem Zdybem, Msc. Janie Zdybie.

Aleksandra Muszarska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 09:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 09:59; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Gryz”?

Według Jana Miodka nazwiska należy odmieniać, a opinia, że w tekstach formalnych nazwisk się nie odmienia, jest fałszywa. Na poparcie swego stanowiska profesor Miodek przytoczył słowa genialnego matematyka Hugona Steinhausa, który osobom nieżyczącym sobie odmieniania ich nazwiska powiedział: „Pan jest właścicielem swojego nazwiska tylko w mianowniku liczby pojedynczej. Pozostałymi przypadkami rządzi gramatyka!" (http://www.nto.pl/magazyn/reportaz/art/4161843,prof-miodek-nazwiska-trzeba-odmieniac,id,t.html).

Jeśli chodzi o nazwisko Gryz, to jego odmiana zależy od płci nosiciela. Nazwisko męskie jest odmienne, a nazwisko żeńskie – nieodmienne. Formy odmiany tego nazwiska podaję w poniższej tabeli:

 
Pan
Pani
Państwo
mianownik
Gryz
Gryz
Gryzowie
dopełniacz
Gryza
Gryz
Gryzów
celownik
Gryzowi
Gryz
Gryzom
biernik
Gryza
Gryz
Gryzów
narzędnik
Gryzem
Gryz
Gryzami
miejscownik
Gryzie
Gryz
Gryzach

Agnieszka Szewczuk

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 09:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 09:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi celownik imienia i nazwiska „Dariusz Skoczenko”?

Ta forma to Dariuszowi Skoczence. Norma wzorcowa nakazuje odmieniać nazwiska męskie typu Kościuszko i Skoczenko.

Jednak, jak twierdzi profesor Mirosław Bańko: „Mniej znane nazwiska tego typu bywają nie odmieniane. Jeśli w kontekście występuje odmienione imię lub inne słowo wskazujące na przypadek gramatyczny, to ich nieodmienianie można aprobować w normie potocznej (np. Mirosława Bańkopana Bańko – by sięgnąć po przykład najbliższy). Norma wzorcowa jest bardziej rygorystyczna i nie przewiduje w tym względzie wyjątków” (http://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/Mleczko-i-Kosciuszko;4476.html). W normie potocznej dopuszczalny jest zatem celownik Dariuszowi Skoczenko.

Paweł Sosnowski

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 09:32; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 09:32; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Baryłko”?

Nazwiska słowiańskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑o poprzedzoną samogłoską k w odniesieniu do mężczyzn odmieniamy według deklinacji rzeczownikowej żeńskiej, jak wyraz matka. W liczbie mnogiej ich mianownik przybiera końcówkę -owie. Nazwisko męskie Baryłko przybiera więc następujące formy:

Mianownik
Baryłko
Baryłkowie
Dopełniacz
Baryłki
Baryłków
Celownik
Baryłce
Baryłkom
Biernik
Baryłkę
Baryłków
Narzędnik
Baryłką
Baryłkami
Miejscownik
Baryłce
Baryłkach
Wołacz
Baryłko
Baryłkowie

Natomiast nazwisko żeńskie Baryłko nie odmienia się.

Karol Wielesik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 09:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 09:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bartoszcze”?

Sposób odmiany zależy od płci nosiciela tego nazwiska. Żeńskie nazwisko Bartoszcze nie odmienia się, odmieniamy tylko towarzyszące mu imię, np. M. Anna Bartoszcze, D. Anny Bartoszcze, C. Annie Bartoszcze, B. Annę Bartoszcze, N. Anną Bartoszcze, Msc. Annie Bartoszcze. W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Bartoszcze odmienia się jak przymiotnik rodzaju nijakiego, ale w narzędniku i miejscowniku przybiera końcówkę ‑em, nie ‑im/‑ym, por.: M. Bartoszcze, D. Bartoszczego, C. Bartoszczemu, B. Bartoszczego, N. Bartoszczem, Msc. Bartoszczem. W licznie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczownik męskoosobowy, a więc następująco: Anna i Jan Bartoszczowie, D. Anny i Jana Bartoszczów, C. Annie i Janowi Bartoszczom, B. Annę i Jana Bartoszczów, N. Anną i Janem Bartoszczami, Msc. Annie i Janie Bartoszczach.

Sonia Nastały
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 09:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 09:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Armada”?

W języku polskim nazwiska odmieniają się jak podobnie zakończone wyrazy pospolite. W liczbie pojedynczej nazwisko Armada w odniesieniu do przedstawicieli obu płci odmienia się zatem jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na ‑a, a więc na przykład jak równobrzmiący z nim rzeczownik pospolity armada ‘wielka flota wojenna’: M. Armada, D. Armady, C. Armadzie, B. Armadę, N. Armadą, Msc. Armadzie. W liczbie mnogiej nazwisko to, podobnie jak pozostałe nazwiska o odmianie rzeczownikowej, przyjmuje końcówki typowe dla rzeczowników męskoosobowych: M. Armadowie, D. Armadów, C. Armadom, B. Armadów, N. Armadami, Msc. Armadach.

Damian Szulc

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. luty 2016 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. luty 2016 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy zdanie „zapraszam na ślub Bronisława Walter” jest poprawne?

Zdanie to nie jest poprawne, powinno brzmieć zapraszam na ślub Bronisława Waltera. Wynika to z faktu, iż nazwisko męskie Walter jest zakończone spółgłoską twardą r, a takie nazwiska odmieniamy jak rzeczowniki rodzaju męskiego o podobnym zakończeniu, w tym wypadku jak profesor czy kelner

Anna Flizikowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Socha”?

Zarówno w wypadku kobiet, jak i mężczyzn odmiana tego nazwiska jest taka sama. Nazwisko to w liczbie pojedynczej odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, a więc m.in. jak rzeczownik socha. Odmiana nazwiska Socha jest więc następująca: M. Socha, D. Sochy, C. Sosze, B. Sochę, N. Sochą, Msc. Sosze. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Sochowie, D. Sochów, C. Sochom, B. Sochów, N. Sochami, Msc. Sochach.

Anna Flizikowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Skuza”?

Nazwiska męskie i żeńskie zakończone samogłoską ‑­a w liczbie pojedynczej odmieniają się jak podobnie zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego. Jeżeli samogłoska ‑­a poprzedzona jest spółgłoską twardą: b, p, d, t, w, f, z, s, r, ł, m, n, nazwisko odmienia się według deklinacji żeńskiej samogłoskowej twardotematowej. Nazwisko Skuza odmienia się jak np. rzeczowniki koza, oaza bądź teza, a więc następująco: M. Skuza, D. Skuzy, CMs. Skuzie, B. Skuzę, N. Skuzą.

Małgorzata Michałowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Roszko”?

Jeśli chodzi o odmianę polskich nazwisk męskich zakończonych na -o, warto wzorować się na odmianie nazwisk dobrze znanych, takich jak np. Kościuszko (M. Kościuszko, D. Kościuszki, C. Kościuszce, B. Kościuszkę, N. Kościuszką, Msc. Kościuszce).  Można też skorzystać z reguły, która mówi, że takie nazwiska odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu, a więc w wypadku nazwiska Roszko jak rzeczowniki matka, kotka czy rybka. Nazwisko Roszko w odniesieniu do mężczyzny odmienia się zatem następująco: M. Roszko, D. Roszki, C. Roszce, B. Roszkę, N. Roszką, Msc. Roszce.

W odniesieniu do kobiet nazwisko to jest nieodmienne.

W liczbie mnogiej odmienia się ono jak rzeczowniki męskoosobowe, a zatem: M. Roszkowie, D. Roszków, C. Roszkom, B. Roszków, N. Roszkami, Msc. Roszkach.

Sylwia Trzebiatowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Rewers”?

Nazwiska mężczyzn zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę odmieniają się jak imiona i rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na tę samą spółgłoskę. Ponadto nazwiska dwu- i wielosylabowe o formie identycznej z rzeczownikami pospolitymi zachowują takie same oboczności, jakie zachodzą w odpowiednich wyrazach pospolitych.

Nazwisko Rewers odmienia się zatem jak np. imię Sykstus lub wyrazy pospolite lis i krezus, czyli następująco: (w dopełniaczu) Nie ma dziś (pana) Rewersa; (w celowniku) Przyglądał się (panu) Rewersowi; (w bierniku) Widzimy (pana) Rewersa; (w narzędniku): Rozmawiam z (panem) Rewersem; (w miejscowniku) Rozmawiam o (panu) Rewersie.

Weronika Bartusch

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Mirosław Brużek”?

Imiona i nazwiska należą do klasy rzeczowników, więc są odmienne przez liczby i przypadki, choć wiele osób jest przekonanych o nieodmienności swojego nazwiska. Imiona i nazwiska odmieniamy zazwyczaj tak, jak odmieniają się podobnie zakończone wyrazy pospolite. Imię Mirosław i nazwisko Brużek kończą się na spółgłoski, w liczbie pojedynczej odmieniamy je zatem jak rzeczowniki męskie żywotne, np. jak detektyw i człowieczek, a zatem następująco:

 
Imię
Nazwisko
M.
Mirosław
Brużek
D.
Mirosława
Brużka
C.
Mirosławowi
Brużkowi
B.
Mirosława
Brużka
N.
Mirosławem
Brużkiem
Msc.
Mirosławie
Brużku

W liczbie mnogiej wyrazy te odmieniają się jak rzeczowniki męskoosobowe:

 
Imię
Nazwisko
M.
Mirosławowie
Brużkowie
D.
Mirosławów
Brużków
C.
Mirosławom
Brużkom
B.
Mirosławów
Brużków
N.
Mirosławami
Brużkami
Msc.
Mirosławach
Brużkach

 

Weronika Formela
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Krauze”?

Nazwiska obcego pochodzenia zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -e odmieniamy w liczbie pojedynczej w odniesieniu do mężczyzn według deklinacji przymiotnikowej, z wyjątkiem narzędnika i miejscownika, w którym przyjmują one końcówkę ‑em. Męskie nazwisko Krauze odmienia się zatem następująco: M. Krauze, D. Krauzego, C. Krauzemu, B. Krauzego, N. Krauzem, Msc. Krauzem.

W odniesieniu do kobiet nazwisko to jest nieodmienne. Odmieniamy tylko towarzyszące mu imię lub inny wyraz informujący o płci nosiciela tego nazwiska, np. M. pani Anna Krauze, D. pani Anny Krauze, C. pani Annie Krauze, B. panią Annę Krauze, N. panią Anną Krauze, Msc. pani Annie Krauze.

W liczbie mnogiej nazwisko Krauze odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe. Przyjmuje ono następujące formy: M. Krauzowie, D. Krauzów, C. Krauzom, B. Krauzów, N. Krauzami, Msc. Krauzach.

Adrianna Sowińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Kopytko”?

Nazwiska polskie zakończone samogłoską -o po spółgłoskach twardych w odniesieniu do mężczyzn odmieniamy jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego. Nazwisko Kopytko odmienia się zatem jak rzeczowniki pospolite matka, siatka lub łódka, a więc następująco: M. Kopytko, D. Kopytki, C. Kopytce, B. Kopytkę, N. Kopytką, Msc. Kopytce.

W wypadku, gdy nazwisko to występuje razem z imieniem lub wyrazem pospolitym określającym płeć, można również odmieniać tylko imię lub ów inny wyraz towarzyszący, nazwisko pozostawiając nieodmienione, np. M. Mariusz Kopytko, D. Mariusza Kopytko, C. Mariuszowi Kopytko, B. Mariusza Kopytko, N. Mariuszem Kopytko, Msc. Mariuszu Kopytko.

Nazwisk żeńskich zakończonych na ‑o nie odmieniamy, toteż w odniesieniu do kobiet nazwisko Kopytko jest nieodmienne, np. np. M. Maria Kopytko, D. Marii Kopytko, C. Marii Kopytko, B. Marię Kopytko, N. Marią Kopytko, Msc. Marii Kopytko.

Oliwia Zielińska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:13; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:13; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko mężczyzny „Kloza”?

Nazwiska męskie zakończone na samogłoskę ‑a są w języku polskim odmienne i odmieniają się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego. Gdy przed końcową samogłoską występuje spółgłoska twarda (b, p, d, t, w, f, z, s, r, ł, m, n), odmieniają się one jak rzeczowniki żeńskie twardotematowe. Zgodnie z tą zasadą nazwisko męskie Kloza odmiana się następująco: M. Kloza, D. Klozy, C. Klozie, B. Klozę, N. Klozą, Msc. Klozie. Tak samo odmienia się nazwisko Kloza odniesione do kobiety.

Agata Stanisławska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Deptuła”?

Nazwisko Deptuła należy do nazwisk zakończonych w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑a, a takie nazwiska zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzny odmieniają się jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego. Nazwisko Deptuła w liczbie pojedynczej przybiera zatem następujące formy:

mianownik (kto? co?): Anna Deptuła / Łukasz Deptuła,
dopełniacz (kogo? czego?): Anny Deptuły / Łukasza Deptuły,
celownik (komu? czemu?): Annie Deptule / Łukaszowi Deptule,
biernik (kogo? co?): Annę Deptułę / Łukasza Deptułę,
narzędnik (z kim? z czym?): Anną Deptułą / Łukaszem Deptułą,
miejscownik (o kim? o czym?): Annie Deptule / Łukaszu Deptule.
 
W liczbie mnogiej nazwisko Deptuła odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, a więc następująco:
 
mianownik (kto? co?): Anna i Łukasz Deptułowie,
dopełniacz (kogo? czego?): Anny i Łukasza Deptułów,
celownik (komu? czemu?): Annie i Łukaszowi Deptułom,
biernik (kogo? co?): Annę i Łukasza Deptułów,
narzędnik (z kim? z czym?): Anną i Łukaszem Deptułami,
miejscownik (o kim? o czym?): Annie i Łukaszu Deptułach.
Filip Nowak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Burtyk”?

Odmiana nazwiska Burtyk zależy od płci osoby, która to nazwisko nosi.

Nazwiska mężczyzn, które zakończone są spółgłoską, odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne o tym samym zakończeniu. Nazwisko Burtyk odmienia się zatem jak np. rzeczowniki taktyk lub praktyk, a więc następująco: M. Burtyk, D. = B. Burtyka, C. Burtykowi, N. Burtykiem, Mc. Burtyku.

Z kolei nazwiska żeńskie odmieniają się tylko wtedy, gdy są zakończone na ‑a. Dlatego żeńskie nazwisk Burtyk jest nieodmienne.

Anna Brendel

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Baryłko”?

Nazwiska słowiańskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑o poprzedzoną samogłoską k w odniesieniu do mężczyzn odmieniamy według deklinacji rzeczownikowej żeńskiej, jak wyraz matka. W liczbie mnogiej ich mianownik przybiera końcówkę -owie. Nazwisko męskie Baryłko przybiera więc następujące formy:

Mianownik
Baryłko
Baryłkowie
Dopełniacz
Baryłki
Baryłków
Celownik
Baryłce
Baryłkom
Biernik
Baryłkę
Baryłków
Narzędnik
Baryłką
Baryłkami
Miejscownik
Baryłce
Baryłkach
Wołacz
Baryłko
Baryłkowie

Natomiast nazwisko żeńskie Baryłko nie odmienia się.

Karol Wielesik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 12:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 12:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bartoszcze”?

Sposób odmiany zależy od płci nosiciela tego nazwiska. Żeńskie nazwisko Bartoszcze nie odmienia się, odmieniamy tylko towarzyszące mu imię, np. M. Anna Bartoszcze, D. Anny Bartoszcze, C. Annie Bartoszcze, B. Annę Bartoszcze, N. Anną Bartoszcze, Msc. Annie Bartoszcze. W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Bartoszcze odmienia się jak przymiotnik rodzaju nijakiego, ale w narzędniku i miejscowniku przybiera końcówkę ‑em, nie ‑im/‑ym, por.: M. Bartoszcze, D. Bartoszczego, C. Bartoszczemu, B. Bartoszczego, N. Bartoszczem, Msc. Bartoszczem. W licznie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczownik męskoosobowy, a więc następująco: Anna i Jan Bartoszczowie, D. Anny i Jana Bartoszczów, C. Annie i Janowi Bartoszczom, B. Annę i Jana Bartoszczów, N. Anną i Janem Bartoszczami, Msc. Annie i Janie Bartoszczach.

Sonia Nastały
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 5. luty 2016 - 11:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 5. luty 2016 - 11:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Szuryt”?

Odmiana nazwiska Szuryt zależy od płci jego nosiciela.

Nazwisko męskie odmienia się jak zakończone na tę samą spółgłoskę rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne, np. pilot, a zatem następująco: M. Szuryt, D. Szuryta, C. Szurytowi, B. Szuryta, N. Szurytem, Msc. Szurycie. Nazwisko żeńskie Szuryt jest natomiast nieodmienne. Odmieniamy towarzyszące mu imię lub rzeczownik pospolity wskazujący na płeć, np. M. Alicja Szuryt, D. Alicji Szuryt, C. Alicji Szuryt, B. Alicję Szuryt, N. Alicją Szuryt, Msc. Alicji Szuryt.

W liczbie mnogiej nazwisko Szuryt odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe: M. Szurytowie, D. Szurytów, C. Szurytom, B. Szurytów, N. Szurytami, Msc. Szurytach.

Klaudia Hyrdel
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Szostak”?

Nazwisko Szostak kończy się na spółgłoskę, toteż w odniesieniu do mężczyzny odmienia się w liczbie pojedynczej jak tak samo zakończone żywotne rzeczowniki pospolite (np. jak człowiek czy konik), czyli następująco: M. Szostak, D. Szostaka, C. Szostakowi, B. Szostaka, N. Szostakiem, Msc. Szostaku. W odniesieniu do kobiety nazwisko to się nie odmienia. Natomiast w liczbie mnogiej nazwisko Szostak przybiera następujące formy: M. Szostakowie, D. Szostaków, C. Szostakom, B. Szostaków, N. Szostakami, Msc. Szostakach.

Patrycja Wochowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko żeńskie „Smolana”?

Nazwisko Smolana – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone w liczbie pojedynczej samogłoską ‑a, na przykłada jak polana. Odmienia się więc w następujący sposób: M. Smolana, D. Smolany, C. Smolanie, B. Smolanę, N. Smolaną, Msc. Smolanie.

Agata Janczewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniamy nazwisko „Rusinek”?

W języku polskim odmieniamy każde nazwisko, dla którego można znaleźć wzorzec odmiany. W wypadku nazwiska Rusinek wzorzec taki istnieje, gdy jest to nazwisko męskie (pan Rusinek odmienia się jak mędrek), nie ma go zaś dla nazwiska żeńskiego (rzeczowniki rodzaju żeńskiego nie kończą się w polszczyźnie na spółgłoski twarde), które w związku z tym pozostaje nieodmienne.

Odmieniając w rodzaju męskim nazwiska polskie dwu- lub wielosylabowe, w których wygłosowa spółgłoska ‑k jest poprzedzona samogłoską e, opuszczamy tę samogłoskę w przypadkach zależnych, analogicznie do równobrzmiących rzeczowników pospolitych, np. Fiołek – D. Fiołka, bo fiołek – D. fiołka. W pozostałych nazwiskach o opuszczeniu lub zachowaniu e w odmianie decyduje tradycja.

W liczbie mnogiej nazwisko Rusinek odmienia się według wzorca odmiany rzeczowników męskoosobowych.

Nazwisko Rusinek odmieniamy zatem w następujący sposób:

mianownik: pan Rusinek, pani Rusinek, państwo Rusinkowie;

dopełniacz: pana Rusinka, pani Rusinek, państwa Rusinków;

celownik: panu Rusinkowi, pani Rusinek, państwu Rusinkom;

biernik: pana Rusinka, panią Rusinek, państwa Rusinków;

narzędnik: panem Rusinkiem, panią Rusinek, państwem Rusinkami;

miejscownik: panu Rusinku, pani Rusinek, państwu Rusinkach.

Michał Werner

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Ropela”?

Nazwiska zakończone na ‑a odmieniają się w liczbie pojedynczej – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego. Nazwisko Ropela odmienia się zatem jak rzeczowniki lala, rola czy makrela i więc przybiera następujące formy: M. Ropela, D. Ropeli, C. Ropeli, B. Ropelę, N. Ropelą, Msc. Ropeli.  W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowego, a mianowicie: M. Ropelowie, D. Ropelów, C. Ropelom, B. Ropelów, N. Ropelami, Msc. Ropelach.

Katarzyna Adamus
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Przeróbka”?

Aby stwierdzić, jak należy odmieniać dane nazwisko, należy wziąć pod uwagę płeć nosiciela, jego narodowość i zakończenie nazwiska. Polskie nazwiska rzeczownikowe zakończone w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑a odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego również zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a. A zatem nazwisko Przeróbka, zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn, odmienia się jak rzeczowniki pospolite matka, tubka czy przeróbka.  Oto jego formy w kolejnych przypadkach gramatycznych: M. Przeróbka (jak przeróbka), D. Przeróbki (jak przeróbki), C. Przeróbce (jak przeróbce), B. Przeróbkę (jak przeróbkę), N. Przeróbką (jak przeróbką), Msc. Przeróbce (jak przeróbce).

Anna Chłopska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Orzech”?

Odmiana nazwiska Orzech zależy od płci jego nosiciela. W odniesieniu do kobiety nazwisko to nie odmienia się, ponieważ rzeczowniki rodzaju żeńskiego nie kończą się na spółgłoski twarde. W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Orzech odmienia się jak zakończone na tę samą spółgłoskę rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne (np. jak śpioch, patałach czy szach). W liczbie pojedynczej przybiera zatem następujące formy: M. Orzech, D. Orzecha, C. Orzechowi, B. Orzecha, N. Orzechem, Msc. Orzechu. W liczbie mnogiej nazwisko Orzech odmieniamy jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe, tj. M. Orzechowie, D. Orzechów, C. Orzechom, B. Orzechów, N. Orzechami, Msc. Orzechach.

Damian Gleska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 01:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Narloch”?

Przyporządkowanie nazwiska do wzorca odmiany zależy od płci właściciela oraz zakończenia nazwiska.

Jeżeli chodzi o odmianę nazwiska męskiego Narloch, odmienia się ono jak osobowy rzeczownik rodzaju męskiego (będący wyrazem pospolitym lub inną nazwą własną) zakończony na tę samą spółgłoskę, a więc na przykład jak Włoch.

Nazwiska żeńskie odmieniają się tylko w wypadku, gdy kończą się na ‑a, ‑ska, ‑cka, ‑dzka, ‑owa, ‑ewa. Zgodnie z tą zasadą w wypadku kobiety forma nazwiska Narloch pozostanie niezmienna we wszystkich przypadkach.

Nazwisko należy również odmieniać w liczbie mnogiej. Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę otrzymują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę -owie.

Formy nazwiska Narloch we wszystkich przypadkach w obu rodzajach liczby pojedynczej oraz w liczbie mnogiej przedstawia poniższa tabela.

 
L. pojedyncza, r. męski
L. pojedyncza, r. żeński
L. mnoga
MIANOWNIK
Narloch
Narloch
Narlochowie
DOPEŁNIACZ
Narlocha
Narloch
Narlochów
CELOWNIK
Narlochowi
Narloch
Narlochom
BIERNIK
Narlocha
Narloch
Narlochów
NARZĘDNIK
Narlochem
Narloch
Narlochami
MIEJSCOWNIK
Narlochu
Narloch
Narlochach
WOŁACZ
Narlochu
Narloch
Narlochowie

 

Anna Gortat

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz nazwiska „Matyja”?

Dopełniacz nazwiska Matyja to: Matyi. Nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na -a odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym zakończeniu, w związku z czym w dopełniaczu, celowniku oraz miejscowniku przybierają końcówkę ‑y lub ‑i, w zależności od zakończenia tematu. Nazwiska, których temat kończy się na ‑j‑, mają końcówkę ‑i, powinny więc kończyć się połączeniem ‑ji, ale – jak mówią zasady pisowni polskiej – „bez względu na wymowę po samogłosce nie piszemy połączenia ji, lecz samo i”. Dopełniacz nazwiska Matyja piszemy więc Matyi, tak jak formy szyi (od szyja), nadziei (od nadzieja) czy tui (od tuja).

  Magda Kucharzewska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Kuczmaja”?

Nazwisko Kuczmaja kończy się w mianowniku liczby pojedynczej samogłoską ‑a, toteż – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmienia się jak podobnie zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, np. baja, tuja czy koja. Przybiera zatem następujące formy: M. Kuczmaja, D. Kuczmai, C. Kuczmai, B. Kuczmaję, N. Kuczmają, Msc. Kuczmai. W liczbie mnogiej nazwisko to odmienia się następująco: M. Kuczmajowie, D. Kuczmajów, C. Kuczmajom, B. Kuczmajów, N. Kuczmajami, Msc. Kuczmajach.

Patryk Borowski
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Jamka”?

Według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego nazwiska żeńskie i męskie zakończone na -a odmieniają się tak jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu, a więc nazwisko Jamka odmienia się jak wyrazy klamka, matka czy jamka. Nazwisko to odmienia się zatem w następujący sposób: M. Jamka, D. Jamki, C. Jamce, B. Jamkę, N. Jamką, Msc. Jamce.

Agata Jezierska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:40; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Działa” się odmienia? Jeżeli tak, to jak?

Nazwisko Działa odmienia się – zarówno w formie męskiej (np. Marcin Działa), jak i żeńskiej (np. Maria Działa). Wynika to z zasady, że nazwiska zakończone na ‑a odmieniają się w liczbie pojedynczej jak tak samo zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego (w tym wypadku np. piła). Odmiana wygląda następująco: M. Działa, D. Działy, C. Dziale, B. Działę, N. Działą, Msc. Działe. W liczbie mnogiej nazwisko to przybiera następujące formy: M. Działowie, D. Działów, C. Działom, B. Działów, N. Działami, Msc. Działach

Daria Kuczkowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Adrian Nicka”?

Imię męskie Adrian kończy się w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę, odmienia się zatem jak podobnie zakończone rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego osobowe. Nazwisko Nicka należy do nazwisk zakończonych w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a, więc odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu. Oto formy kolejnych przypadków tego imienia i nazwiska: M. Adrian Nicka, D. Adriana Nicki, C. Adrianowi Nicce, B. Adriana Nickę, N. Adrianem Nicką, Msc. Adrianie Nicce.

Magdalena Bogdanowicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Styczeń 2016 - 00:38; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się żeńskie nazwisko „Jagła”?

Zarówno nazwiska męskie, jak i żeńskie zakończone na -a odmieniają się w języku polskim tak jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu. Nazwisko Jagła odmienia się zatem jak np. igła, perła czy piła, a więc następująco: M. Jagła, D. Jagły, C. Jagle, B. Jagłę, N. Jagłą, Ms. Jagle.

Alicja Prędota

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 20. Styczeń 2016 - 00:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 20. Styczeń 2016 - 00:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska „Czuchryta”?

Nazwisko Czuchryta kończy się w mianowniku liczby pojedynczej na samogłoskę ‑a, a takie nazwiska – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmieniają się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego.

Nazwisko to odmienia się więc następująco:

 
Liczba pojedyncza
Liczba mnoga
M.
Czuchryta
Czuchrytowie
D.
Czuchryty
Czuchrytów
C.
Czuchrycie
Czuchrytom
B.
Czuchrytę
Czuchrytów
N.
Czuchrytą
Czuchrytami
Msc.
Czuchrycie
Czuchrytach
W.
Czuchryto
Czuchrytowie

Zatem nazwisko Czuchryta w celowniku liczby pojedynczej – niezależnie od płci nosiciela – brzmi: Czuchrycie, a w celowniku liczby mnogiej – Czuchrytom.

Paulina Karwowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy odmieniać nazwisko „Kredl”?

Jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego, nazwiska męskie zakończone spółgłoską, do których należy nazwisko Kredl, odmieniamy w liczbie pojedynczej jak zakończone na tę samą głoskę rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne,  w liczbie mnogiej zaś jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskoosobowego. Nazwisko Kredl odmienia się więc następująco:

 
Liczba pojedyncza
Liczba mnoga
M.
Kredl
Kredlowie
D.
Kredla
Kredlów
C.
Kredlowi
Kredlom
B.
Kredla
Kredlów
N.
Kredlem
Kredlami
Msc.
Kredlu
Kredlach
W.
Kredlu
Kredlowie

Z kolei takie samo nazwisko żeńskie nie odmienia się, ponieważ większość nazwisk kobiecych tożsamych brzmieniowo z nazwiskami męskimi (z wyjątkiem nazwisk zakończonych na samogłoskę ‑a, typu Konopka, Kulesza, Zawisza) pozostaje nieodmienna. Zasada ta dotyczy również nazwisk polskich i obcych zakończonych spółgłoską, jak w przypadku nazwiska Kredl, zakończonego spółgłoską -l.

Martyna Czarnecka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi celownik liczby pojedynczej nazwiska „Kucia”?

Jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego, wybór odpowiedniego wzorca odmiany danego nazwiska zależy głównie od płci nosiciela, jego narodowości oraz zakończenia nazwiska. Jeżeli przyjmiemy, że Kucia to polskie nazwisko męskie, to bez problemu można je odmienić, zasada mówi bowiem, że nazwiska męskie zakończone na samogłoskę -a odmieniają się  w liczbie pojedynczej jak zakończone na ‑a rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego. Celownik nazwiska męskiego Kucia  brzmi zatem: Kuci (jak babcia – babci czy ciociacioci).

W wypadku nazwisk żeńskich zakończonych na samogłoskę -a odmiana jest taka sama: odmieniają się one jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o podobnym zakończeniu. Celownik liczby pojedynczej nazwiska żeńskiego Kucia także zatem brzmi Kuci.

Laura Lenz
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi celownik liczby pojedynczej nazwiska „Charmera”?

Nazwiska zakończone na literę -a odmieniają się w odniesieniu i do mężczyzn, i do kobiet. Niezależnie od płci, do której się odnoszą, odmieniają się one jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na -a (np. kura, cera, para). W związku z tym poprawną formą celownika liczby pojedynczej nazwiska Charmera jest Charmerze (jak np. kurze, cerze, parze).

Olga Trapkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 19. Styczeń 2016 - 23:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Sitko” się odmienia?

W języku polskim odmieniają się wszystkie nazwiska, które można przystosować do polskich wzorców odmiany rzeczowników pospolitych. To, czy nazwisko Sitko się odmienia, zależy od płci jego nosiciela. Nazwisko żeńskie Sitko nie odmienia się, natomiast analogiczne nazwisko męskie – tak. Jeżeli w polskim nazwisku męskim przed ‑o występuje spółgłoska twarda (a do takich należy k), to powinno się ono odmieniać tak jak rzeczowniki żeńskie. Męskie nazwisko Sitko odmienia się więc następująco: M. Sitko, D. Sitki, C. Sitce, B. Sitkę, N. Sitką, Msc. Sitce.

Marta Reflińska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko żeńskie „Seta”?

W języku polskim deklinacji podlega każde nazwisko, które da się przystosować do polskiego wzorca odmiany wyrazów pospolitych. Nazwisko Seta odmienia się jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu, np. jak łata, rata lub meta. Oto formy liczby pojedynczej tego nazwiska: M. Seta (jak łata), D. Sety (jak łaty), C. Secie (jak łacie), B. Setę (jak łatę), N. Setą (jak łatą), Mc. Secie (jak łacie).

Marlena Żur

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma celownika liczby pojedynczej imienia i nazwiska „Bożena Kujawa” jest poprawna: „Bożenie Kujawie” czy „Bożenie Kujawa”?

Poprawną formą celownika liczby pojedynczej imienia i nazwiska Bożena Kujawa jest forma Bożenie Kujawie, gdyż – jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego – żeńskie nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑a odmieniają się jak rzeczowniki pospolite o podobnym zakończeniu (z wyjątkiem nazwisk zakończonych na -owa i ‑ewa, które odmieniają się jak przymiotniki). Nazwisko Kujawa odmienia się zatem jak na przykład rzeczownik pospolity trawa, a więc: M. Kujawa jak trawa, D. Kujawy jak trawy, C. Kujawie jak trawie, B. Kujawę jak trawę, N. Kujawą jak trawą, Msc. Kujawie jak trawie.

Matylda Krajewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Berbeka”?

Nazwisko Berbeka – zarówno w odniesieniu do mężczyzny, jak i do kobiety – odmienia się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego o tym samym zakończeniu (np. ławka, rzeka), a zatem następująco: M. Berbeka, D. Berbeki, C. Berbece, B. Berbekę, N. Berbeką, Msc. Berbece, W. Berbeko.

Magdalena Radzimińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 9. Styczeń 2016 - 00:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi dopełniacz nazwiska „Hrabeć”: „Hrabecia” czy „Hrabcia”?

Ponieważ nazwisko Hrabeć nie ma odpowiednika wśród wyrazów pospolitych (jak np. nazwisko Kwiecień), o opuszczeniu lub zachowaniu tematycznego ‑e‑ decyduje tradycja odmiany tego nazwiska, możliwe są zatem obie formy: Hrabecia i Hrabcia. Taką informację o odmianie nazwisk zakończonych na ‑eć lub ‑eń znajdziemy w Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego.

Anna Mościńska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Listopad 2015 - 10:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Listopad 2015 - 10:01; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Gromiec”?

Nazwiska męskie zakończone na ‑ec przyjmują takie same końcówki jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego o znaczeniu osobowym, a w temacie nazwisk rodzimych, do  których należy Gromiec, występuje e ruchome. Nazwisko to w odniesieniu do mężczyzn odmienia się zatem następująco:

 

 
Liczba pojedyncza
Liczba mnoga
M.
Gromiec
Gromcowie
D.
Gromca
Gromców
C.
Gromcowi
Gromcom
B
Gromca
Gromców
N.
Gromcem
Gromcami
Msc.
Gromcu
Gromcach
W
Gromcu
Gromcowie

 

Nazwisko żeńskie Gromiec jest natomiast nieodmienne, odmieniają się tylko wyrazy je poprzedzające, np. M. Anna Gromiec, D. Anny Gromiec, Annie Gromiec.

Dominika Bogdańska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Listopad 2015 - 10:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Listopad 2015 - 10:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Biekier”: „Biekiera, Biekierowi...” czy „Biekra, Biekrowi...”?

Jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego, nazwiska męskie zakończone na ‑er odmieniają się – podobnie jak rzeczowniki pospolite o tym zakończeniu – z zachowaniem ‑e‑ w temacie (np. Kromer, Kromera… jak kelner, kelnera…) lub z ‑e‑ ruchomym (np. Szuster, Szustra… jak szwagier, szwagra…), ten drugi wzorzec odmiany jest jednak rzadszy. Zatem bardziej prawdopodobne jest, że nazwisko to odmienimy: Biekiera, Biekierowi, Biekiera, Biekierem, Biekierze, ale odmiany Biekier, Biekra, Biekrowi też nie można wykluczyć.

Anna Mościńska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Listopad 2015 - 09:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Listopad 2015 - 09:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest postać dopełniacza nazwiska „Belewander”: „Belewandra” czy „Belewandera”?

Nazwiska męskie zakończone na ‑er, do których należy Belewander, odmieniają się w języku polskim albo z zachowaniem tematycznego ‑e‑ (np. KromerKromera), albo z -e‑ ruchomym (np. SzusterSzustra). Dopełniacz nazwiska Belewander może mieć zatem postać Belewandera albo Belewandra. Zależy to od tradycji rodzinnej nosicieli tego nazwiska.

Dominika Bogdańska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 6. Listopad 2015 - 09:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 6. Listopad 2015 - 09:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest biernik liczby pojedynczej nazwisk „Pik” i „Radełko”?

W wypadku nazwisk męskich biernik tych nazwisk brzmi: Pika oraz Radełkę, ponieważ nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej jak zakończone na tę samą spółgłoskę pospolite rzeczowniki żywotne (Pika jak dzika), a nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na ‑o odmieniają się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki żeńskie (Radełkę jak matkę).  Natomiast nazwiska żeńskie Pik i Radełko nie odmieniają się, zatem w bierniku przyjmują tę samą formę co w mianowniku.

Łukasz Kolenda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 1. Listopad 2015 - 00:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 1. Listopad 2015 - 00:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwisk żeńskich „Śmigiel” i „Reszka”?

Nazwisko Śmigiel kończy się w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę, dlatego w odniesieniu do kobiet jest ono nieodmienne. Odmieniamy tylko towarzyszące mu imię, np. Marii Śmigiel. W dawnej polszczyźnie do tego typu nazwisk dla poinformowania o płci i stanie cywilnym dodawano przyrostek ‑owa (dla kobiet zamężnych) lub ‑ówna (dla kobiet niezamężnych). Takie nazwiska żeńskie odmieniano, a w celowniku przyjmowały one formy: Śmiglowej i Śmiglównie.

Nazwisko Reszko w mianowniku liczby pojedynczej zakończone jest na ‑a, dlatego odmienia się tak jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego. W celowniku ma formę Reszce.

Dominika Bogdańska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Skup”?

Nazwisko Skup należy do grupy nazwisk zakończonych spółgłoską (podobnie jak Nowak czy Michalak). W takim wypadku nazwisko męskie powinno odmieniać się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego żywotne zakończone na tę spółgłoskę, a więc następująco: D. Skupa, C. Skupowi, B. Skupa, N. Skupem, Msc. Skupu, natomiast takie samo nazwisko żeńskie się nie odmienia.

Aleksandra Mieczkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniają się nazwiska „Henryk Bieniek” i „Roman Jaśkiewicz”?

Imię i nazwisko Henryk Bieniek odmienia się następująco: D. Henryka Bieńka, C. Henrykowi Bieńkowi, B. Henryka Bieńka, N. Henrykiem Bieńkiem, Msc. Henryku Bieńku, jest to bowiem nazwisko zakończone spółgłoską i odmieniamy je w liczbie pojedynczej jak pospolite rzeczowniki żywotne rodzaju męskiego. Podobnie odmienia się drugie imię i nazwisko: D. Romana Jaśkiewicza, C. Romanowi Jaśkiewiczowi, B. Romana Jaśkiewicza, N. Romanem Jaśkiewiczem, Msc. Romanie Jaśkiewiczu.

Anna Mościńska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko męskie „Reducha”?

Nazwisko męskie Reducha kończy się w mianowniku liczby pojedynczej na samogłoskę ‑a, a takie nazwiska odmieniają się w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, a w liczbie mnogiej jak rzeczowniki męskie osobowe. Nazwisko to odmienia się zatem następująco:

 
Liczba pojedyncza
Liczba mnoga
M.
Reducha
Reduchowie
D.
Reduchy
Reduchów
C.
Redusze
Reduchom
B.
Reduchę
Reduchów
N.
Reduchą
Reduchami
Msc.
Redusze
Reduchach
W.
Reducho
Reduchowie

Dominika Bogdańska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak w dopełniaczu odmienia się nazwisko „Zygier”: „Zygiera” czy „Zygra”?

Nazwiska zakończone na -er można odmieniać dwojako: z ‑e‑ stałym lub z ‑e‑ ruchomym, a więc Zygiera lub Zygra. Wybór odpowiedniej formy uzasadniony jest tradycją rodzinną nosicieli tego nazwiska. Bardziej rozpowszechniona jest jednak forma pierwsza (w ten sposób odmienia też nazwisko swojego bohatera Stefan Żeromski w Syzyfowych pracach: Bernard Zygier, Bernarda Zygiera…).

Aleksandra Mieczkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwisko „Kot” w mianowniku liczby mnogiej?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę oraz na samogłoski ‑a, -e, -o otrzymują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę -owie. Nazwisko Kot w liczbie mnogiej ma zatem formę Kotowie.

Aleksandra Kropacz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Mela” w liczbie mnogiej?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę oraz na samogłoski ‑a, -e, -o otrzymują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę      -owie i odmieniają się tak, jak inne rzeczowniki męskoosobowe, np. admirał, dyrektor. Nazwisko Mela odmienia się zatem w liczbie mnogiej następująco: M. Melowie, D. Melów, C. Melom, B. Melów, N. Melami, Msc. Melach.

Aleksandra Kropacz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak powiemy: „państwo Maślaczyk” czy „państwo Maślaczykowie”?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę oraz na samogłoski ‑a, -e, -o przyjmują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę

-owie. Poprawna jest zatem forma państwo Maślaczykowie.

Aleksandra Kropacz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi dopełniacz nazwiska „Hrabeć”: „Hrabecia” czy „Hrabcia”?

Ponieważ nazwisko Hrabeć nie ma odpowiednika wśród wyrazów pospolitych (jak np. nazwisko Kwiecień), o opuszczeniu lub zachowaniu tematycznego ‑e‑ decyduje tradycja odmiany tego nazwiska, możliwe są zatem obie formy: Hrabecia i Hrabcia. Taką informację o odmianie nazwisk zakończonych na ‑eć lub ‑eń znajdziemy w Wielkim słowniku poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego.

Anna Mościńska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Gromiec”?

Nazwiska męskie zakończone na ‑ec przyjmują takie same końcówki jak rzeczowniki pospolite rodzaju męskiego o znaczeniu osobowym, a w temacie nazwisk rodzimych, do  których należy Gromiec, występuje e ruchome. Nazwisko to w odniesieniu do mężczyzn odmienia się zatem następująco:

 

 
Liczba pojedyncza
Liczba mnoga
M.
Gromiec
Gromcowie
D.
Gromca
Gromców
C.
Gromcowi
Gromcom
B
Gromca
Gromców
N.
Gromcem
Gromcami
Msc.
Gromcu
Gromcach
W
Gromcu
Gromcowie

 

Nazwisko żeńskie Gromiec jest natomiast nieodmienne, odmieniają się tylko wyrazy je poprzedzające, np. M. Anna Gromiec, D. Anny Gromiec, Annie Gromiec.

Dominika Bogdańska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Biekier”: „Biekiera, Biekierowi...” czy „Biekra, Biekrowi...”?

Jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego, nazwiska męskie zakończone na ‑er odmieniają się – podobnie jak rzeczowniki pospolite o tym zakończeniu – z zachowaniem ‑e‑ w temacie (np. Kromer, Kromera… jak kelner, kelnera…) lub z ‑e‑ ruchomym (np. Szuster, Szustra… jak szwagier, szwagra…), ten drugi wzorzec odmiany jest jednak rzadszy. Zatem bardziej prawdopodobne jest, że nazwisko to odmienimy: Biekiera, Biekierowi, Biekiera, Biekierem, Biekierze, ale odmiany Biekier, Biekra, Biekrowi też nie można wykluczyć.

Anna Mościńska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:13; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:13; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest postać dopełniacza nazwiska „Belewander”: „Belewandra” czy „Belewandera”?

Nazwiska męskie zakończone na ‑er, do których należy Belewander, odmieniają się w języku polskim albo z zachowaniem tematycznego ‑e‑ (np. KromerKromera), albo z -e‑ ruchomym (np. SzusterSzustra). Dopełniacz nazwiska Belewander może mieć zatem postać Belewandera albo Belewandra. Zależy to od tradycji rodzinnej nosicieli tego nazwiska.

Dominika Bogdańska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 31. Październik 2015 - 23:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 31. Październik 2015 - 23:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Poszukuję poprawnej odmiany nazwy miejscowości „Zawory” (w powiecie kartuskim, w gminie Chmielno). Chodzi mi głównie o dopełniacz...

Poszukuję poprawnej odmiany nazwy miejscowości „Zawory” (w powiecie kartuskim, w gminie Chmielno). Chodzi mi głównie o dopełniacz, gdyż napotykam się na odmianę „Zawor” (np. „jadę do Zawor”), a mnie osobiście wydaje się, iż powinno być „Zawór” (np. „jadę do Zawór”). Lecz zdaję sobie sprawę, że jest to nazwa własna, stąd też moje pytanie.

Rzeczywiście, o odmianie nazw miejscowych decyduje przede wszystkim zwyczaj lokalny, toteż takie same nazwy różnych miejscowości  mogą się odmieniać inaczej. W wypadku nazwy Zawory, mimo że bardziej regularna jest postać do Zawór, nie można wykluczyć występowania formy do Zawor. Lokalny zwyczaj najlepiej znają jednak mieszkańcy danej miejscowości i jej okolic. Wykaz urzędowych nazw miejscowości i ich części
(ksng.gugik.gov.pl/pliki/urzedowy_wykaz_nazw_miejscowosci_2013.pdf) podaje natomiast, że formą dopełniacza tej nazwy jest… Zaworów.

                                                                                                                                                                                                                                                                                     Ewa Rogowska-Cybulska

 

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 24. Październik 2015 - 18:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 24. Październik 2015 - 18:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest wołacz imienia „Mariola”: „Mariolo” czy „Mariolu”?

Według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego poprawną wołacza imienia Mariola jest Mariolu, w potocznej polszczyźnie dopuszczalna jest też forma wołacza Mariola, natomiast forma Mariolo jest błędna i słownik ten przed nią ostrzega.

 

Karolina Bąkowska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 23. Październik 2015 - 15:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 23. Październik 2015 - 15:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma jest poprawna: „Scyt” czy „Scyta”?

Według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny pod red. Andrzeja Markowskiego poprawną formą nazwy mieszkańca starożytnej Scytii jest Scyta. Model nazw mieszkańców zakończonych w mianowniku liczby pojedynczej rodzaju męskiego na ‑a jest wprawdzie w polszczyźnie nieliczny, jednak niektóre nazwy do niego należą, por. Szerpa (lm Szerpowie), Samojeda (lm Samojedzi), Aria (lm Ariowie), też Kaszuba lub Kaszub (lm Kaszubi),

Maria Maciaszek
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 23. Październik 2015 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 23. Październik 2015 - 15:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest liczba pojedyncza nazw „Łemkowie” i „Bojkowie”?

Jak podają słowniki języka polskiego i poprawnej polszczyzny, nazwy te w liczbie pojedynczej brzmią Łemko i Bojko.

Agnieszka Tańska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 23. Październik 2015 - 15:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 23. Październik 2015 - 15:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

W jakiej formie powinno wystąpić nazwisko „Zujko” w zdaniu „Witamy państwa...”?

Biernik liczby mnogiej nazwisk męskich o odmianie rzeczownikowej, do których należy nazwisko Zujko, przyjmuje (podobnie jak dopełniacz liczby mnogiej tych nazwisk) końcówkę ‑ów, zatem zdanie to powinno brzmieć: Witamy państwa Zujków.

Iga Waldzińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmią mianownik i dopełniacz liczby mnogiej nazwiska „Syperek”?

Mianownik liczby mnogiej tego nazwiska to Syperkowie, a dopełniacz liczby mnogiej – Syperków. Wprawdzie we współczesnej polszczyźnie popularne jest nieodmienianie nazwisk, jednak zgodnie z zasadami poprawnej polszczyzny należy odmieniać je tak jak inne wyrazy o podobnej budowie. Nazwisko Syperek w starannej polszczyźnie pozostaje nieodmienne jedynie w odniesieniu do kobiet (np. Anny Syperek, Annie Syperek, Anna i Maria Syperek), zakończone jest bowiem na spółgłoskę.

Karolina Bąkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Stąsiek”?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się jak pospolite rzeczowniki osobowe (np. jak chłopczyk), a nazwiska męskie zakończone na ‑ek-ec „gubią” ‑e‑ podczas odmiany, nazwisko Stąsiek odmienia się więc następująco: M. Stąsiek, D. Stąśka, C. Stąśkowi, B. Stąśka, N. Stąśkiem, Msc. Stąśku, W. Stąśku!

Iga Waldzińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik liczby pojedynczej nazwiska męskiego „Ponka”?

Nazwiska zakończone na -a są odmienne zarówno w odniesieniu do mężczyzn, jak i do kobiet. W obu wypadkach odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, np. jak dziewczynka. W związku z tym celownik nazwiska Ponka brzmi Ponce.

Daria Sycz
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:53; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik nazwiska męskiego „Ochonko”?

Celownik nazwiska męskiego Ochonko brzmi Ochonce, ponieważ nazwiska męskie zakończone na -o w liczbie pojedynczej odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego, por. M. Kościuszko – C. Kościuszce jak M. matka – C. matce.

Iga Waldzińska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:52; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:52; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Nina Poma”?

Imię i nazwisko, o którym mowa w pytaniu, odmienia się następująco: M. Nina Poma, D. Niny Pomy, C. Ninie Pomie, B. Ninę Pomę, N. Niną Pomą, Msc. Ninie Pomie. Nazwisko Poma należy do nazwisk zakończonych na ‑a, które niezależnie od tego, czy odnoszą się do kobiet, czy do mężczyzn, odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego zakończone na ‑a, np. mama.

Agnieszka Tańska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:51; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Marian Sobieszek”?

Nazwisko męskie Sobieszek odmienia się jak podobnie zakończone osobowe rzeczowniki pospolite (np. jak chłopaczek), a więc następująco: M. (Marian) Sobieszek, D. (Mariana) Sobieszka, C. (Marianowi) Sobieszkowi, B. (Mariana) Sobieszka, N. (Marianem) Sobieszkiem, Msc. (Marianie) Sobieszku. W odmianie występuje tu e ruchome, ponieważ – jak podaje Nowy słownik poprawnej polszczyzny – „nazwiska nie mające odpowiedników wśród rzeczowników pospolitych, ale z wymianą głoskową w temacie, w zasadzie zachowują tę wymianę, zwłaszcza jeśli zakończone są na ‑ek, -ec, -eń, a wymiana dotyczy e ruchomego”.

Agnieszka Tańska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:49; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest mianownik i dopełniacz liczby mnogiej nazwiska „Kowarsch”?

Nazwisko Kowarsch w mianowniku liczby mnogiej brzmi Kowarschowie, np. Odwiedzili nas państwo Kowarschowie, a w dopełniaczu liczby mnogiej – Kowarschów, np. Byliśmy u państwa Kowarschów.

Nina Filipek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 23:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz liczby mnogiej nazwisk „Kaczuba” i „Wojnarowicz”?

Dopełniacz liczby mnogiej nazwisk męskich o odmianie rzeczownikowej, do których należą nazwiska Kaczuba i Wojnarowicz, przyjmuje końcówkę ‑ów, zatem dopełniacz liczby mnogiej nazwiska Wojnarowicz brzmi Wojnarowiczów, a dopełniacz liczby mnogiej nazwiska KaczubaKaczubów.

Iga Waldzińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Grzegorz Polaków”?

Oto poprawne formy odmiany tego imienia i nazwiska:
mianownik – Grzegorz Polaków
dopełniacz – Grzegorza Polakowa
celownik – Grzegorzowi Polakowowi
biernik – Grzegorza Polakowa
nadrzędnik – Grzegorzem Polakowem
miejscownik – Grzegorzu Polakowie
wołacz – Grzegorzu Polakowie!
Nina Filipek
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

W jakiej formie powinny wystąpić umieszczone w nawiasie nazwiska w następującym zdaniu: „Poznałem wówczas Mirosława (Dyk) i Jana (Uściłko)”?

Poprawne formy, jakimi należy uzupełnić to zdanie, to Mirosława Dyka i Jana Uściłkę. Nazwisko męskie Dyk odmienia się jak podobnie zakończone osobowe rzeczowniki pospolite, np. chłopak, a nazwiska męskie twardotematowe zakończone na ‑o odmieniamy jak nazwiska zakończone na ‑a, np. Szarejko – Szarejki. W wypadku nazwiska Uściłko nie byłaby jednak błędem również forma Jana Uściłko, ponieważ nazwisk męskich zakończonych na ‑o można nie odmieniać, gdy towarzyszy im odmienione imię.

Agnieszka Tańska

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się imię i nazwisko „Adam Miśkiewicz”?

To imię i nazwisko odmieniamy następująco: M. Adam Miśkiewicz, D. Adama Miśkiewicza, C. Adamowi Miśkiewiczowi, B. Adama Miśkiewicza, N. Adamem Miśkiewiczem, Ms. Adamie Miśkiewiczu.

Karolina Bąkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 22. Październik 2015 - 22:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak się odmienia nazwisko „(Stefan) Tyszko”?

Męskie nazwisko Tyszko odmienia się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego (np. matka), a więc następująco: M. (Stefan) Tyszko, D. (Stefana) Tyszki, C.  (Stefanowi) Tyszce, B. (Stefana) Tyszkę, N. (Stefanem) Tyszką, Msc. (Stefanie) Tyszce.

Gabriela Lustyk 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jakich form nazwisk „Misztalski”, „Pluskota”, „Smętek”, „Marciniak” i „Wiśniewski” należy użyć w zdaniu: „Zapraszam Panów: ...”?

Poprawna forma tego zdania to: Zapraszam Panów: Misztalskiego, Pluskotę, Smętka, Marciniaka i Wiśniewskiego. Nazwiska Misztalski i Wiśniewski odmieniają się jak przymiotniki rodzaju męskiego, męskie nazwiska Smętek i Marciniak – jak rzeczowniki osobowe rodzaju męskiego, a męskie nazwisko Pluskota – jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego.

Bartosz Makarewicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest miejscownik męskiego nazwiska „Marców”?

Miejscownik męskiego nazwiska Marców brzmi Marcowie, ponieważ  nazwisko to odmienia się jak rzeczowniki żywotne rodzaju męskiego i zachodzi w nim alternacja ó : o (jak np. w rzeczowniku połów – Msc. połowie).

Gabriela Lustyk 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak się odmienia imię i nazwisko „Lidia Kaszuba”?

Imię i nazwisko Lidia Kaszuba odmienia się następująco: M. Lidia Kaszuba, D. Lidii Kaszuby, C. Lidii Kaszubie, B. Lidię Kaszubę, N. Lidią Kaszubą, Msc. Lidii Kaszubie

Gabriela Lustyk 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę ma nazwisko męskie „Czub” w dopełniaczu liczby pojedynczej?

W dopełniaczu liczby pojedynczej nazwisko Czub przyjmuje formę Czuba, ponieważ nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej jak pospolite rzeczowniki żywotne rodzaju męskiego, a te w dopełniaczu przybierają końcówkę ‑a, por. chłopa, listonosza, profesora, nieroba, ptaka, dzika.

Maria Maciaszek
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jakiej formy nazwiska „Bernikas” należy użyć w nazwie pary małżeńskiej „Józef i Magdalena...”, „majątek Józefa i Magdaleny...”?

Poprawne formy tego nazwiska w podanych wyrażeniach to: Józef i Magdalenia Bernikasowie, majątek Józefa i Magdaleny Bernikasów.

Gabriela Lustyk 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: sobota, 18. Lipiec 2015 - 10:41; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy wyrażenie „dyplom dla (imię chłopca) Zając” jest poprawne?

Reguły odmiany nazwisk polskich, zwłaszcza męskich, mówią o konieczności ich odmiany, toteż poprawną formą męskiego nazwiska Zając jest w tej konstrukcji dopełniacz Zająca, czyli  wyrażenie to powinno brzmieć: dyplom dla (imię chłopca) Zająca.

Magdalena Szczepińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik imienia i nazwiska „Roman Bartelik”?

Według zasad odmiany nazwisk męskich zakończonych na spółgłoskę (odmieniają się one jak rzeczowniki męskoosobowe) poprawną formą celownika nazwiska Bartelik jest forma Bartelikowi, więc całe wyrażenie przybiera w celowniku formę: Romanowi Bartelikowi

Magdalena Szczepińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:35; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:35; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy forma „dyplom dla Michała Rogala” jest poprawna?

Podana forma nie pozwala nam jednoznacznie stwierdzić, czy wspomniany Michał ma na nazwisko Rogal czy Rogala. Forma dyplom dla Michała Rogala poprawna jest pod warunkiem, że Michał nosi nazwisko Rogal. Gdyby natomiast Michał nosił nazwisko Rogala, poprawna byłaby forma dyplom dla Michała Rogali.

Justyna Jans

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma narzędnika nazwiska „Pyta”?

Nazwisko Pyta odmieniamy – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn –  zgodnie z odmianą rzeczowników pospolitych rodzaju żeńskiego. Poprawna forma narzędnika nazwiska Pyta brzmi zatem Pytą.

Justyna Jans

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak powiedzieć: „działka Alicji i Marka Czykierd/Czykierdów”?

Nazwiska są w języku polskim odmienne. W podanym połączeniu chodzi o parę małżeńską, toteż nazwisko powinno wystąpić w liczbie mnogiej. Dlatego jedyną właściwą formą tego wyrażenia jest działka Alicji i Marka Czykierdów.     

Weronika Pochylska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko żeńskie „Leśny”?

Nazwiska żeńskie odmieniają się tylko, gdy kończą się na samogłoskę ‑a, nazwisko Leśna odmieniamy zatem zgodnie z wzorem odmiany przymiotników rodzaju żeńskiego. Natomiast nazwisko żeńskie Leśny nie odmienia się, ponieważ brakuje dla niego odpowiedniego wzorca odmiany.

Justyna Jans

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko żeńskie „Kała”. Kogo na przykład zapraszam: „panią ...”?

Nazwisko Kała odmienia się tak samo jak rzeczownik pospolity skała. Zapraszamy więc panią Kałę. Językoznawcy zalecają odmieniać nazwiska, również te niepopularne oraz znaczące (takie jak Miodek, Kozioł itp.).

Piotr Zdziarstek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 28. Czerwiec 2015 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi dopełniacz nazwiska „Zapolski-Downar”?

Dopełniacz tego nazwiska to Zapolskiego-Downara. Jest tak, ponieważ w dwuczłonowych nazwiskach męskich odmieniamy oba człony, chyba że pierwszy z nich to nazwa herbu, ale nazwisko Zapolski nie ma takiego charakteru. Nazwisko Zapolski odmienia się oczywiście jak przymiotnik, natomiast nazwisko Downar – jak rzeczowniki żywotne rodzaju męskiego zakończone na spółgłoskę, w dopełniaczu przybiera zatem końcówkę ‑a.

Daria Charzyńska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy w sformułowaniu „umowa z Piotrem Utko i Olgą Utko” występują właściwe formy nazwiska „Utko”?

Wzorcowa wersja tego wyrażenia to: Umowa z Piotrem Utką i Olgą Utko. Polskie nazwiska męskie zakończone na ‑o odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego (np. Kościuszko, Kościuszki, Kościuszce… jak matka, matki, matce…), a nazwiska żeńskie o tym zakończeniu są nieodmienne. Jeśli jednak nazwisko męskie zakończone na ‑o zostanie poprzedzone imieniem lub innym wyrazem jednoznacznie wskazującym na płeć (np. profesor, dyrektor, pan), może ono pozostać nieodmienione, zatem sformułowanie przytoczone w pytaniu można uznać za poprawne, choć mniej staranne niż wersja wzorcowa.

Weronika Drewniak
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:37; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak w dopełniaczu odmienić nazwisko „Hajke”?

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Hajke winno brzmieć w dopełniaczu Hajkego, gdyż nazwiska kończące się w mianowniku w wymowie na ‑e odmieniamy w liczbie pojedynczej jak przymiotniki. Natomiast w odniesieniu do kobiety nazwisko to jest nieodmienne.

Piotr Bednarczyk

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma nazwiska „Engel” jest poprawna: „Engla” czy „Engela”?

W nazwiskach zakończonych na ‑el występuje ‑e‑ ruchome lub stałe, w zależności od pochodzenia nazwiska, zwyczaju językowego i – w wypadku nazwisk Polaków – tradycji rodzinnej, np. MendelMendla, HegelHegla, HavelHavla, WedelWedla, SchlegelSchlegla, ale LelewelLelewela, KorbelKorbela. Również w wypadku nazwiska Engel można spotkać oba wzorce odmiany. Na przykład dotyczące budżetów domowych prawo, którego autorem jest  niemiecki statystyk i ekonomista Ernst Engel,  nosi nazwę prawo Engla, a nazwisko Engel z ‑e‑ stałym zostało utrwalone w wyrażeniach twierdzenie Engela, Nagroda im. Profesora Zbigniewa Engela, kadra Engela, orły Engela.

Weronika Pochylska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy forma „dyplom dla Jana Korcz” jest poprawna?

Nie, ta forma nie jest poprawna, ponieważ nazwisko Korcz należy odmienić. Nazwiska męskie zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę odmieniają się jak rzeczowniki pospolite żywotne rodzaju męskiego zakończone na tę spółgłoskę. Poprawna jest zatem forma dyplom dla Jana Korcza.

Daria Charzyńska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką postać ma nazwisko „Bomba” w mianowniku liczbie mnogiej?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę oraz na samogłoski ‑a, -e, -o otrzymują w mianowniku liczby mnogiej końcówkę -owie. Nazwisko Bomba ma więc w mianowniku liczby mnogiej formę Bombowie.

Aleksandra Kropacz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest mianownik liczby mnogiej nazwiska „Białczak”?

Mianownik liczby mnogiej nazwiska Białczak brzmi Białczakowie. Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej tak samo jak rzeczowniki pospolite zakończone na spółgłoskę (a więc Białczak jak rybak), a w mianowniku liczby mnogiej zawsze przybierają końcówkę -owie.

Mateusz Czujko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:28; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 26. Czerwiec 2015 - 10:28; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi celownik nazwiska „Witt”: „Wittu” czy „Wittowi”?

Poprawna forma celownika tego nazwiska to Wittowi, gdyż nazwiska zakończone na spółgłoskę użyte w odniesieniu do mężczyzn przybierają w celowniku liczby pojedynczej bezwyjątkowo końcówkę ‑owi. Końcówka  ta dominuje zresztą również w celowniku rzeczowników pospolitych rodzaju męskiego; w grupie tej końcówkę ‑u przybiera tylko kilkanaście wyrazów, np. ojcu, bratu, diabłu, psu, lwu, kotu.

Dominika Potocka

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę powinno mieć imię i nazwisko „Krzysztof Zioła w sformułowaniu „nagroda dla...”?

Formą tą jest nagroda dla Krzysztofa Zioły, gdyż nazwiska rzeczownikowe zakończone w mianowniku  liczby pojedynczej na samogłoskę ‑a odmieniają się – zarówno w odniesieniu do mężczyzn, jak i do kobiet – jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego (a więc nazwisko Zioła odmienia się jak np. pszczoła lub reguła).

Dominika Potocka

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniamy męskie nazwisko „Fall”?

Jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska do jakiegoś wzorca odmiany, należy je odmieniać, a w wypadku nazwiska Fall jest to możliwe. Odmieniamy to nazwisko według wzorca odmiany rzeczowników męskich osobowych zakończonych w mianowniku na spółgłoskę miękką. Mówimy więc, że nie ma pana Falla, dziękujemy panu Fallowi, spotykamy pana Falla, witamy się z panem Fallem, dyskutujemy o panu Fallu.

Ada Karpińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy poprawne jest sformułowanie: „dyplom dla Anny Senitz i Marii Feta”?

Sformułowanie to nie jest poprawne, poprawna forma to dyplom dla Anny Sentiz i Marii Fety. Wprawdzie nazwiska żeńskie zakończone na spółgłoskę się nie odmieniają (konstrukcja dyplom dla Anny Sentiz jest zatem poprawna), ale nazwiska żeńskie zakończone na samogłoskę ‑a odmieniają się – tak jak rzeczowniki pospolite zakończone na tę samogłoskę (poprawna jest zatem konstrukcja dyplom dla Marii Fety).

Paulina Lenda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Chmiel” w liczbie mnogiej?

Nazwiska, które w liczbie pojedynczej zakończone są na spółgłoskę lub na samogłoskę ‑a, ‑e, ‑o, w mianowniku  liczby mnogiej otrzymują końcówkę ‑owie i odmieniają się zgodnie  z odmianą rzeczowników męskoosobowych. Zatem poprawne formy odmiany nazwiska Chmiel są następujące: M. Chmielowie, D. Chmielów, C. Chmielom, B. Chmielów, N. Chmielami, Msc. (o) Chmielach, W. Chmielowie.

Justyna Jans

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko żeńskie „Bronny”?

To nazwisko w odniesieniu do kobiet się nie odmienia, ponieważ odmieniają się tylko nazwiska kobiet zakończone na -a.

Mateusz Czujko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się męskie nazwisko „Bedford”?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniają się w liczbie pojedynczej jak polskie imiona lub rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na tę spółgłoskę, tak więc nazwisko Bedford odmienia się następująco: M: Bedford, D. Bedforda, C. Bedfordowi, B. Bedforda, N. Bedfordem, Msc. Bedfordzie.

Dominika Potocka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy męskie nazwiska „Arend” i „Klein” się odmieniają? Jeśli tak, to jak?

Nazwiska Arend i Klein się odmieniają. Ponieważ zakończone są na spółgłoski twarde, odmieniają się podobnie jak męskie rzeczowniki deklinacji twardotematowej, np. student (por. Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. A. Markowskiego). Ich formy są zatem następujące: M. Arend, Klein; D. Arenda, Kleina (jak studenta); C. Arendowi, Kleinowi (jak studentowi); B. Arenda, Kleina (jak studenta); N. Arendem, Kleinem (jak studentem); Msc. Arendzie, Kleinie (jak studencie).

Monika Kroplewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 19. Czerwiec 2015 - 09:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Szczech” się odmienia? Mówimy „Andrzeja Szczech” czy „Andrzeja Szczecha”?

Nazwiska męskie zakończone na ch należy odmieniać. Nazwiska mężczyzn zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę odmieniają się jak imiona lub rzeczowniki pospolite żywotne zakończone na te spółgłoski. Mówimy zatem Andrzeja Szczecha.

Jacek Dzięgielewski

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić męskie nazwisko „Stefanów”?

W odniesieniu do mężczyzn nazwisko Stefanów odmieniamy w ten sam sposób, jak nazwy miejscowości zakończone na ‑ów, z wyjątkiem biernika, który – jak w wypadku wszystkich rzeczowników żywotnych – jest tu równy dopełniaczowi. Nazwisko to przybiera zatem następujące formy: M. Stefanów, D. Stefanowa, C. Stefanowowi, D. Stefanowa, N. Stefanowem, Ms. Stefanowie.
W odniesieniu do kobiet nazwisko to jest nieodmienne, a w przypadkach zależnych poprzedzamy je rzeczownikiem informującym o płci, np. przyglądam się Ani Stefanów, idę z panią Stefanów.

Aleksandra Chajewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwisko żeńskie „Siuta” w celowniku?

Formą to jest: Siucie. Nazwiska żeńskie zakończone na -a odmieniają się tak jak rzeczowniki pospolite o podobnej końcówce (np. grota – w celowniku grocie).

Jakub Orzeszek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy „państwo Sęk” to forma poprawna?

Formą poprawną tego nazwiska jest forma z wykładnikiem liczby mnogiej -owie: państwo Sękowie.

Jakub Orzeszek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko (męskie) „Kurzel”?

Nazwiska męskie zakończone na -el odmienia się tak samo jak równobrzmiące rzeczowniki pospolite. Nazwisko Kurzel powinno się więc odmieniać: Kurzela, Kurzelowi, Kurzelem itd., tak bowiem odmienia się gwarowy rzeczownik pospolity kurzel o znaczeniu ‘kura, która pieje jak kogut i nie niesie jajek’.

Jacek Dzięgielewski

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma dopełniacza liczby pojedynczej nazwiska „Kręgiel”?

W odniesieniu do mężczyzny nazwisko Kręgiel odmieniamy jak równobrzmiący rzeczownik pospolity, a więc jego dopełniacz brzmi (kogo? czego?) Kręgla. W odniesieniu do kobiety nazwisko to nie odmienia się, toteż w przypadkach zależnych powinno się je poprzedzać wyrazami informującymi o płci, np. nie znam pani Kręgiel, nie widzę Anny Kręgiel.

Aleksandra Chajewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Czucha”?

Do nazwisk zakończonych na samogłoskę ‑a stosujemy wzorzec odmiany identyczny jak dla wyrazów pospolitych i imion o takim samym zakończeniu, a więc odmianę rzeczownikową żeńską. Odmiana nazwiska Czucha w liczbie pojedynczej wygląda zatem następująco: M. Czucha, D. Czuchy, C. Czusze, B. Czuchę, N. Czuchą, Msc. Czusze. Formy odmiany tego nazwiska w liczbie mnogiej są następujące: M. Czuchowie, D. Czuchów, C. Czuchom, B. Czuchów, N. Czuchami, Msc. Czuchach.

 Alicja Chrzanowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma dopełniacza liczby mnogiej nazwiska „Czekał”?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę (oraz na samogłoski ‑a, -e, -o) otrzymują w dopełniaczu liczby mnogiej końcówkę ‑ów. Dopełniacz liczby mnogiej tego nazwiska brzmi więc Czekałów.

 Alicja Chrzanowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:44; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką formę ma nazwisko „Baltazy” w dopełniaczu liczby pojedynczej?

Nazwisko Baltazy w dopełniaczu liczby pojedynczej przybiera formę Baltazego. Nazwiska kończące się w wymowie na -y lub -i po spółgłosce odmieniają się w liczbie pojedynczej jak przymiotniki.

 Piotr Bednarczyk

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: piątek, 12. Czerwiec 2015 - 21:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „(Krzysztof) Uzarek”? Czy poprawna jest nazwa pary małżeńskiej: „Maria i Krzysztof Uzarek”?

Męskie nazwisko Uzarek odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe, przybiera więc następujące formy: M. Krzysztof Uzarek, D. Krzysztofa Uzarka, C. Krzysztofowi Uzarkowi, B. Krzysztofa Uzarka, N. Krzysztofem Uzarkiem, Msc. Krzysztofie Uzarku.

Poprawna nazwa pary małżeńskiej to natomiast Maria i Krzysztof Uzarkowie. Nazwisko Uzarek podlega odmianie w liczbie pojedynczej, nie ma więc powodu, by rezygnować z niej w liczbie mnogiej. Dla odmiany męskoosobowej, którą stosuje się do nazwisk zakończonych na spółgłoskę (jak Uzarek) i na samogłoski ‑a lub ‑o, w mianowniku liczby mnogiej charakterystyczna jest końcówka ‑owie.

Julia Zarębska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Sut”?

Nazwisko żeńskie Sut jest nieodmienne, męskie zaś odmienia się jak rzeczowniki męskoosobowe. Odmiana wygląda więc następująco: M. Sut, D. Suta, C. Sutowi, B. Suta, N. Sutem, Msc. Sucie.

Daria Lewicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy zapis „Elżbieta i Franciszek Sadowy” na wizytówce jest poprawny?

Nazwiska o formie przymiotnikowej odmieniają się jak w obu liczbach jak przymiotniki i w mianowniku liczby mnogiej otrzymują końcówkę ‑i, która zmiękcza poprzedzającą spółgłoskę (po spółgłoskach c, dz, rz, ż jest to końcówka ‑y), tak jak: KowalskiKowalscy, BiałyBiali, SłabySłabi,  MłodyMłodzi. Na wizytówce powinno się więc używać formy: Elżbieta i Franciszek Sadowi.

Daria Lewicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy w wyrażeniu „własność Jana i Julii Roziewicz” nazwisko jest użyte poprawnie?

Nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na spółgłoskę w odniesieniu do par małżeńskich odmieniają się, zatem podana forma jest niepoprawna. W dopełniaczu liczby mnogiej otrzymują końcówkę ‑ów, toteż poprawna forma to: własność Jana i Julii Roziewiczów.

Daria Lewicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Pietrucha” w liczbie mnogiej?

Nazwisko Pietrucha w liczbie mnogiej odmieniamy zgodnie z odmianą rzeczowników męskoosobowych, a więc: M. Pietruchowie, D. Pietruchów, C. Pietruchom, B. Pietruchów, N. (z) Pietruchami, Ms. (o) Pietruchach, W. Pietruchowie!

Joanna Niewiadomska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienić nazwisko „Mańko” w liczbie mnogiej?

Nazwiska męskie twardotematowe zakończone na -o odmieniamy według deklinacji rzeczownikowej żeńskiej (Mańki, Mańce, Mańce itd.). W liczbie mnogiej odmienimy to nazwisko tylko wtedy, gdy mówimy o mężczyznach lub o osobach różniej płci. Używamy wówczas następujących form: M.  Mańkowie, D. Mańków, C. Mańkom, B. Mańków, N. Mańkami, Msc. Mańkach. Jeżeli natomiast użyjemy tego nazwiska np. w odniesieniu do sióstr Mańko, zostanie ono nieodmienne.

Magdalena Basińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „(Jan) Kuryło”?

Nazwisko Kuryło odmienia się według wzorca rzeczownikowego żeńskiego, a mianowicie: M. Jan Kuryło, D. Jana Kuryły, C. Janowi Kuryle, B. Jana Kuryłę, N. Janem Kuryłą, Msc. Janie Kuryle.

Julia Zarębska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma celownika następujących nazwisk męskich: „Michna”, „Mymochód”, „Starek”, „Szmuda”, „Wolszon” i „Zochol”?

Postać celownika wymienionych nazwisk męskich to: Michnie, Mymochodowi, Starkowi, Szmudzie, Wolszonowi i Zocholowi. Nazwiska Mymochód, Wolszon, Starek i Zochol przyjmują końcówkę ‑owi, ponieważ nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę odmieniamy je tak samo jak polskie imiona i wyrazy pospolite zakończone na tę spółgłoskę. Ponadto w odmianie nazwiska Mymochód występuje oboczność ó : o, podobnie tak jak przy odmianie rzeczowników pospolitych. Natomiast nazwiska Michna i Szmuda przyjmują końcówkę ‑e, ponieważ odmieniają się według odmiany rzeczownikowej żeńskiej (jak rzeczownik pospolity mężczyzna).

Aleksandra Kopczyńska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 10. Czerwiec 2015 - 09:16; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy „Anna i Jerzy Leśnikowie” to forma poprawna?

Tak, to forma poprawna, ponieważ mianownik liczby mnogiej rodzaju męskoosobowego  nazwisk o odmianie rzeczownikowej przyjmuje końcówkę -owie.

Justyna Michalska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:34; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma nazwiska „Hajdel” jest poprawna: „Hajdela” czy „Hajdla”?

Obie podane formy dopełniacza tego nazwiska są poprawne, ponieważ w nazwiskach zakończonych na ‑el może występować -e- ruchome lub ‑e‑ stałe – decyduje o tym tradycja rodzinna, czyli to, jak sami nosiciele tego nazwiska je odmieniają. Stosowanie obu form – Hajdela i Hajdla – potwierdza też wyszukiwarka internetowa.

Magdalena Basińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma nazwiska „Gałąź” w dopełniaczu?

Choć z pozoru wydawałoby się, że nazwisko Gałąź powinno się odmieniać zgodnie z odmianą rzeczowników rodzaju żeńskiego (jak rzeczownik pospolity gałąź), to jednak nazwisko to – ponieważ jest zakończone na spółgłoskę – odmieniamy jak rzeczowniki męskoosobowe, ponadto z zachowaniem tematycznego ‑ą‑. A więc w dopełniaczu będzie ono brzmieć: Gałązia.

Joanna Niewiadomska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma nazwiska „Lato” w dopełniaczu?

Nazwisko męskie Lato odmieniamy według wzorca żeńskiego, gdyż przed ‑o występuje tu spółgłoska twarda. Poprawna forma dopełniacza tego nazwiska to zatem Laty. Podobnie odmieniają się nazwiska Ziobro (Ziobry) czy Fredro (Fredry). Natomiast nazwiska męskie zakończone na ‑o po spółgłosce miękkiej odmieniają się według deklinacji męskiej, np. Cyzio Cyzia, Puzio – Puzia.
Nazwisko żeńskie Lato nie odmienia się, toteż w dopełniaczu ma postać Lato (np. Nie ma dziś Anny Lato).

Paulina Pitek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:29; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Która forma nazwiska „Fliger” jest poprawna: „Fligera” czy „Fligra”?

Możliwe są oba wzorce odmiany, a w konkretnym wypadku forma zależy od tradycji rodzinnej. Internet wskazuje jednak na znacznie częstsze występowanie formy Fligera.

Daria Lewicka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:27; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać dopełniacz nazwiska „Dzieja”?

Dopełniacz nazwiska Deja zapisujemy bez j, czyli Dziei, analogicznie do pisowni dopełniacza rzeczownika nadzieja: nadziei.

Justyna Michalska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: niedziela, 7. Czerwiec 2015 - 13:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma mianownika liczby mnogiej nazwiska „Bembek”?

Nazwiska męskie zakończone -ek na ogół odmieniają się z opuszczeniem samogłoski e w przypadkach zależnych, np. Bembek, Bembka, Bembkowi itd. W tym wypadku mianownik liczby mnogiej brzmiałby: Bembkowie. Poprawną formą mogłoby być także: Bembekowie, ale tylko wówczas, gdyby zgodnie z tradycją rodzinną nazwisko to odmieniało się z e stałym, tj. Bembek, Bembeka, Bembekowi itp. Jest to jednak stosunkowo mało prawdopodobne.

Małgorzata Tenderenda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:06; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi celownik żeńskiego nazwiska „Zaucha”?

Wszystkie nazwiska żeńskie zakończone na ‑a odmieniają się. Nazwisko Zaucha odmienia się jak rzeczownik pospolity o podobnym zakończeniu, na przykład jak mucha. Mówimy przyglądam się musze, zatem poprawna forma celownika liczby pojedynczej nazwiska Zaucha to Zausze.

Paulina Pitek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:57; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwisko „Wenta” w narzędniku liczby pojedynczej?

Nazwisko Wenta zakończone jest na -a, toteż – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i mężczyzn – odmienia się według wzorca rzeczownikowego żeńskiego. W narzędniku liczby pojedynczej brzmi zatem Wentą.

Oto pełny wykaz form odmiany tego nazwiska w liczbie pojedynczej: M (kto? co?) Wenta, D (kogo? czego?) Wenty, C (komu? czemu?) Wencie, B (kogo? co?) Wentę, N (kim? czym?) Wentą, Msc (o kim? o czym?) o Wencie.

Joanna Fijas

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:55; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:15; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma dopełniacza liczby pojedynczej nazwiska męskiego „Sznober”?

Forma dopełniacza liczby pojedynczej nazwiska Sznober, gdy nosi je mężczyzna, brzmi prawdopodobnie Sznobera, ponieważ w nazwiskach zakończonych na ‑er raczej unika się oboczności, por. KromerKromera, WeberWebera, SzoberSzobera, TrederTredera. Występowanie tu -e- ruchomego bądź ‑e‑ stałego zależy jednak od tradycji rodzinnej, możliwa jest więc również forma Sznobra (wyszukiwarka Google potwierdza np. nazwę przedsiębiorstwa wielobranżowego U Sznobra).

Formy odmiany nazwiska Sznober z ‑e‑ stałym to: M (kto? co?) Sznober, D (kogo? czego?) Sznobera, C (komu? czemu?) Sznoberowi, B (kogo? co?) Sznobera, N (kim? czym?) Sznoberem, Msc (o kim? o czym?) o Sznoberze. Formy odmiany tego nazwiska z ‑e‑ ruchomym to natomiast: M (kto? co?) Sznober, D (kogo? czego?) Sznobra, C (komu? czemu?) Sznobrowi, B (kogo? co?) Sznobra, N (kim? czym?) Sznobrem, Msc (o kim? o czym?) o Sznobrze.

Joanna Fijas

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:54; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma dopełniacza wyrażenia „bracia Romanow”?

Istnieją dwa wzory odmiany męskich nazw osobowych w liczbie mnogiej: rzeczownikowy męskoosobowy i przymiotnikowy rodzaju męskiego. W języku polskim nazwiska rosyjskie  zakończone na -ow należy odmieniać (zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej) według odmiany rzeczownikowej. Wyrażenie, którego dotyczy pytanie, w mianowniku liczby mnogiej ma więc formę bracia Romanowowie, natomiast w dopełniaczu liczby mnogiej braci Romanowów.

Magda Paśko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma dopełniacza liczby pojedynczej nazwiska „Przybek”?

Nazwiska mężczyzn zakończone na spółgłoskę są odmienne. Pewną trudność sprawiają jednak nazwiska, które w mianowniku zawierają -e-, np. Malec, Dudek. Jeśli są one tożsame z rzeczownikami pospolitymi, powinny odmieniać się tak samo jak te rzeczowniki, a więc np. D. Malca, D. Dudka. Inne formy mające tematyczne -e-, a zakończone na -ec, -eń, -ek, też zwykle gubią -e- w przypadkach zależnych, np. M. Rerek, D. Rerka. W wypadku nazwiska Przybek forma dopełniacza liczby pojedynczej będzie więc brzmiała Przybka, gdyż zawiera ono przyrostek -ek, w którym podczas odmiany zachodzi oboczność.

Magda Paśko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:47; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:13; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi męskie nazwisko „Ożóg” w dopełniaczu liczby pojedynczej?

Nazwisko to w dopełniaczu przybiera formę Ożoga, ponieważ w odniesieniu do mężczyzn odmienia się ono według wzorca rzeczowników męskoosobowych, a litera ó w przypadkach zależnych ulega oboczności do o.

Magdalena Behounkowa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:13; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką postać przybiera nazwisko „Ogorzeja” w dopełniaczu?

Poprawna forma dopełniacza tego nazwiska to Ogorzei. W zapisie ortograficznym wszystkich rzeczowników zakończonych na -ja po samogłosce, a więc także nazwisk czy imion, w dopełniaczu, celowniku i miejscowniku liczby pojedynczej przed końcówką -i opuszcza się literę j.

Magdalena Behounkowa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwisko „Mera” w miejscowniku?

Nazwisko Mera w miejscowniku liczby pojedynczej – niezależnie od płci nosiciela – brzmi: Merze. Nazwisko to należy do grupy nazwisk rzeczownikowych zakończonych w mianowniku na ‑a, które zarówno gdy są nazwiskami mężczyzn, jak i kobiet, odmieniają się jak rzeczowniki żeńskie: M. Mera, D. Mery, C. Merze, B. Merę, N. Merą, Ms. Merze, W. Mero (według Wielkiego słownika poprawnej polszczyzny PWN forma ta jest jednak pretensjonalna lub podniosła) lub pani/panie Mera (ale w polskiej kulturze zwracanie się do kogoś po nazwisku jest uznawane za nieuprzejme).

Karolina Osowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:43; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Lemanek”?

Jako nazwisko męskie i w liczbie mnogiej nazwisko Lemanek odmieniamy z -e‑ ruchowym, a więc np. pana Lemanka, panem Lemankiem, państwa Lemanków. W odniesieniu do kobiet nazwisko to jest nieodmienne, np. (nie ma) pani Lemanek, (spotkał się) z panią Lemanek, (rozmawiamy) o pani Lemanek.

Magdalena Behounkowa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:42; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:11; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma nazwiska „Lato” w dopełniaczu?

Nazwisko męskie Lato odmieniamy według wzorca żeńskiego, gdyż przed ‑o występuje tu spółgłoska twarda. Poprawna forma dopełniacza tego nazwiska to zatem Laty. Podobnie odmieniają się nazwiska Ziobro (Ziobry) czy Fredro (Fredry). Natomiast nazwiska męskie zakończone na ‑o po spółgłosce miękkiej odmieniają się według deklinacji męskiej, np. Cyzio Cyzia, Puzio – Puzia.

Nazwisko żeńskie Lato nie odmienia się, toteż w dopełniaczu ma postać Lato (np. Nie ma dziś Anny Lato).

Paulina Pitek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:39; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:10; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać dopełniacz nazwiska „Krzywoszyja”?

Nazwiska zakończone samogłoską -a odmieniamy zgodnie z zasadami fleksji języka polskiego –  niezależnie od płci nosiciela – według odmiany rzeczownikowej żeńskiej, na przykład na wzór rzeczownika pospolitego szyja. W związku z tym dopełniacz żeńskiej i męskiej formy tego nazwiska brzmi Krzywoszyi. Zapisujemy go, podobnie jak w wypadku rzeczowników pospolitych, bez j, ponieważ według Zasad pisowni „bez względu na wymowę po samogłosce nie piszemy połączenia ji, lecz samo i”.

Małgorzata Tenderenda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:36; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwisko „Klęska” w odniesieniu do pary małżeńskiej?

O parze małżonków noszących nazwisko Klęska powiemy Klęskowie. Kolejne przypadki gramatyczne tego nazwiska to: D. Klęsków, C. Klęskom, B. Klęsków, N. Klęskami, Msc. Klęskach.

Magdalena Behounkowa

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:35; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy poprawne jest zdanie: „Przepracowałam pięć lat w IKEA”?

Zdanie to jest poprawne, ale nie jest to jedyna możliwa wersja użycia skrótowca IKEA w tym zdaniu.

Jak podaje Wielki słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji pod red. E. Polańskiego, istnieją dwa poprawne sposoby stosowania tego skrótowca. Pierwszy z nich to pozostawienie go bez odmiany – formę IKEA we wszystkich przypadkach gramatycznych stosują przedstawiciele polskich oddziałów tej firmy. Drugi sposób to odmiana IKE-i, IKE-ę, IKE-ą; prawidłowy jest też zapis Ikea, Ikei, Ikeę, Ikeą. Ostatnia możliwość wynika z reguły ortograficznej, według której odmianę zakończonych na -A skrótowców typu EFTA zapisujemy w dwojaki sposób, tj. np. Efta, Efty, Eftę, Eftą lub EFTA, ETF-y, EFT-ę, EFT-ą.

Użyta w podanym zdaniu wersja nieodmieniona wielu użytkownikom języka polskiego może wydać się niepoprawna. Należy jednak wziąć pod uwagę, że IKEA to skrótowiec utworzony ze szwedzkiego zestawienia Ingwar Kamprad z Elmtaryd w parafii Agunnaryd i jego odmienianie powoduje pozbawienie go ostatniego znaczącego elementu. Ponadto, jak zauważa w poradzie z 4 marca 2008 r. Mirosław Bańko (Poradnia Językowa PWN), forma IKEA nie odmienia swojej nazwy nie tylko dlatego, że w języku szwedzkim deklinacja rzeczowników zachowała się w stanie szczątkowym, ale też dlatego, że forma odmieniona dość znacznie różni się od formy podstawowej, co mogłoby utrudnić klientom rozpoznanie marki.

W powyższym przykładzie forma nieodmieniona wydaje się dodatkowo uzasadniona tym, że jest to wypowiedź osoby, która przepracowała pięć lat w tej sieci, więc zapewne przyzwyczaiła się do wersji preferowanej przez samą firmę.

Aleksandra Arumińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:33; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:24; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy poprawne jest zdanie: „Wyszła za człowieka, który pracował w GOPR-ze”?

Zdanie to jest poprawne. Jak podaje Wielki słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji pod red. E. Polańskiego, jeśli przy odmianie skrótowców zakończonych na R pojawia się spółgłoska [ż], zapisujemy ją jako „R-z”, dlatego użyta w podanym zdaniu forma GOPR-ze jest poprawna. Taki zapis jest też wynikiem zastosowania innej, ogólniejszej reguły dotyczącej zapisywania skrótowców odmiennych, która nakazuje pisać końcówkę fleksyjną zawsze małą literą i oddzielać ją od tematu łącznikiem.

Istnieje też inna możliwość skonstruowania tego zdania: skrótowiec GOPR można pozostawić bez odmiany (Wyszła za człowieka, który pracował w GOPR). W poradzie z 13 grudnia 2008 r., udzielonej w Poradni Językowej PWN, Mirosław Bańko zauważa jednak, że nieodmienianie skrótowców jest stosunkowo częste w piśmie, a rzadsze w języku mówionym, ponieważ nieodmieniony skrótowiec nabiera bardziej oficjalnego charakteru. Wydaje się zatem, że w zdaniu, którego dotyczy pytanie, odmiana skrótowca GOPR jest lepszym rozwiązaniem, przytoczone zdanie nie ma bowiem charakteru oficjalnego.

 Aleksandra Arumińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 22:31; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: poniedziałek, 25. Maj 2015 - 23:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy formy nazw miast w zdaniu „W ubiegłym roku gościliśmy grupę brytyjskich studentów z Nottingham i Cardiff” są użyte poprawnie?

Jeśli chodzi o nazwę brytyjskiego miasta Nottingham, to Wielki słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji podaje w odpowiednim haśle, że jest ona nieodmienna albo przyjmuje w dopełniaczu formę Nottinghamu, a w miejscowniku Nottinghamie. Podano tu także odnośnik do zasady 70.5, która głosi: „Zwyczajowo nie odmieniamy wielu innych obcych nazw miast […], np. Bonn, Los Angeles, Nottingham”. Również Jan Grzenia w swoich dwu słownikach nazw, tj. w Słowniku nazw własnych (Warszawa 2002) oraz Słowniku nazw geograficznych z odmianą i wyrazami pochodnymi (Warszawa 2008), podaje, że najczęściej nazwy tej się nie odmienia, ale istnieje możliwość jej odmiany.
Jeśli chodzi o nazwę Cardiff, to Wielki słownik ortograficzny PWN oraz oba słowniki Jana Grzeni określają ją jako nieodmienną, ale podają – jako możliwe – formy fleksyjne Cardiffu, Cardiffie. Także w Słowniku nazw osobowych i miejscowych Magdaleny Świątek-Brzezińskiej i Danieli Podlawskiej (Bielsko-Biała 2008) formę Cardiffu uznaje się za rzadko spotykaną.
Zdanie, którego dotyczy pytanie, jest zatem poprawne pod względem fleksyjnym. Zgodnie z opisami słownikowymi należałoby też zaaprobować zdanie W ubiegłym roku gościliśmy grupę brytyjskich studentów z Nottinghamu i Cardiffu, ale zawierałoby ono formy rzadziej stosowane w polszczyźnie.
Agata Jabłońska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Maj 2015 - 14:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Maj 2015 - 14:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak w dopełniaczu odmienia się nazwa chińskiego miasta „Harbin”?

Wielki słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji (Warszawa 2010), Słownik nazw własnych Jana Grzeni (Warszawa 2002) oraz Słownik nazw geograficznych z odmianą i wyrazami pochodnymi tegoż autora (Warszawa 2008) podają, że nazwa ta jest odmienna i w dopełniaczu przyjmuje formę Harbinu. Według tych źródeł wyraz ten odmienia się zatem podobnie jak większość nazw obcych, które – jak czytamy w Słowniku nazw osobowych i miejscowych Magdaleny Świątek-Brzezińskiej i Danieli Podlawskiej (Bielsko-Biała 2008) – najczęściej mają w dopełniaczu końcówkę -u.
Natomiast Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN pod red. Andrzeja Markowskiego dopuszcza w dopełniaczu nazwy Harbin dwie końcówki: ‑u albo ‑a.
Dane internetowe potwierdzają, że forma Harbina jest nawet nieco częstsza niż forma Harbinu: wyszukiwarka Google podaje dla postaci Harbina 323 wyniki, a dla postaci Harbinu – 285 wyników.
W świetle wszystkich powyższych informacji należy więc zaaprobować obie formy dopełniacza: Harbina i Harbinu.
Agata Jabłońska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 21. Maj 2015 - 14:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: czwartek, 21. Maj 2015 - 14:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmieniać nazwisko „Weber” ?

Zależy to od tradycji rodzinnej, ale w odniesieniu do mężczyzn najczęściej spotkamy się z następującą odmianą tego nazwiska: M. Weber, D. Webera, C. Weberowi, B. Webera, N. Weberem, Msc. Weberze. W odniesieniu do kobiet nazwisko to jest nieodmienne.

Dominika Kaleta

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:14; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma mianownika liczby mnogiej nazwiska „Stawiarz”?

Forma mianownika liczby mnogiej tego nazwiska to Stawiarzowie. Takiej formy użyjemy, mówiąc o małżeństwie, dwu braciach, bracie i siostrze czy o większej grupie osób, wśród których będą i mężczyźni, i kobiety. Jeżeli zaś chodziłoby o dwie panie, wówczas użyjemy formy Stawiarz, np. Ewa i Alicja Stawiarz.

Dominika Kaleta

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:12; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz liczby mnogiej nazwiska „Rybczyk” ?

Nazwisko to odmienia się inaczej dla każdej płci.

Nazwiska mężczyzn zakończone w wymowie lub pisowni na spółgłoskę odmieniają się jak polskie imiona lub rzeczowniki pospolite osobowe zakończone na spółgłoskę. Dopełniacz liczby mnogiej męskiego nazwiska Rybczyk brzmi zatem Rybczyków – jak chłopczyków, rybaków, uczestników itp.

Jeśli chodzi o nazwiska kobiet, to  odmieniają się tylko nazwiska zakończone na ‑a, pozostałe nazwiska żeńskie są nieodmienne. Dopełniacz liczby mnogiej nazwiska Rybczyk w odniesieniu do kobiet brzmi zatem Rybczyk, np. Nie znam Anny i Marii Rybyczk.

Łukasz Szymon Kolenda

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy w zdaniu „Proponuję Andrzeja Puzio” nazwisko jest użyte poprawnie?

Męskie nazwisko Puzio należy do grupy nazwisk zakończonych samogłoską -o występującą po spółgłosce miękkiej i w związku z tym odmienia się według deklinacji rzeczownikowej męskiej, co oznacza, że w bierniku, którego wymaga czasownik proponować, powinno mieć formę Puzia. Ze względu na to, że towarzyszy mu odmienione imię (Andrzeja), nazwisko tego typu może również pozostać nieodmienione. Forma Puzia w zdaniu Proponuję Andrzeja Puzia jest staranniejsza, ale zdanie Proponuję Andrzeja Puzio również jest poprawne.

Kateryna Razgonova
 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:08; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz nazwiska „Marekwicz-Patyna” ?

W wypadku nazwisk dwuczłonowych oba człony odmieniamy tak, jak odmieniamy je, gdy stanowią samodzielne nazwiska. Jeżeli jest to kobieta, dopełniacz brzmi zatem pani Marekwicz-Patyny, jeżeli zaś jest to mężczyzna – pana Marekwicza-Patyny.

Aleksandra Liszewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką postać ma nazwisko „Kudła” w mianowniku liczbie mnogiej?

Męskoosobowa forma tego nazwiska brzmi Kudłowie, ponieważ nazwiska o odmianie rzeczownikowej przybierają w mianowniku liczby mnogiej rodzaju męskoosobowego końcówkę ‑owie. Może się ona odnosić do grupy osób, wśród których znajduje się przynajmniej jeden mężczyzna, np. do pary małżeńskiej, do małżeństwa z dziećmi, do kilku braci, do brata i siostry. Niemęskoosobowa forma mianownika liczby mnogiej nazwiska Kudła to Kudły. Formy tej można użyć w odniesieniu do grupy kobiet.

Łukasz Szymon Kolenda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:05; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik męskiego nazwiska „Kruża” ?

W przypadku męskiej odmiany nazwiska Kruża celownik brzmi Kruży. Jest to odmiana według paradygmatu żeńskiego, podobnie jak w przypadku rzeczownika pospolitego poeta.

Aleksandra Liszewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać nazwisko „Karnia” w dopełniaczu?

W dopełniaczu liczby pojedynczej, zarówno rodzaju męskiego, jak i żeńskiego, nazwisko to będzie brzmieć Karni. Ponieważ jest to nazwisko rodzime, zapisujemy je z jednym ‑i. W liczbie mnogiej rodzaju męskoosobowego nazwisko w dopełniaczu będzie brzmieć Karniów, jeśli więc będzie mowa o państwu (kobiecie i mężczyźnie) noszących to nazwisko, wówczas powiemy, że nie ma państwa Karniów. W rodzaju niemęskoosobowym dopełniacz liczby mnogiej tego nazwiska brzmi Karni (np. Marii i Marty Karni).

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:02; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:02; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi nazwisko żeńskie „Kalka” w celowniku?

Nazwisko Kalka – niezależnie od płci nosiciela – deklinuje się zgodnie z odmianą rzeczownikową rodzaju żeńskiego, ponieważ według tego wzorca odmieniamy wszystkie nazwiska rzeczownikowe zakończone na samogłoskę -a (np. Sapieha). W celowniku liczby pojedynczej poprawną formą jest więc forma Kalce (jak matce).

Jacek Czaplewski

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 21:00; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest forma dopełniacza liczby pojedynczej nazwiska „Jarząb” ?

Dopełniacz liczby pojedynczej nazwiska męskiego Jarząb to Jarząba, ewentualnie Jarzębia. Odmiana męskich nazwisk zakończonych na ‑ąb może być realizowana dwojako. Możemy je odmieniać jak analogiczne nazwy pospolite, zatem dopełniacz tego nazwiska brzmiałby Jarzębia, jednak  według Nowego słownika poprawnej polszczyzny PWN poprawniejsza jest odmiana bez oboczności samogłoskowych i spółgłoskowych, a więc Jarząb, Jarząba, Jarząbowi

Nazwiska żeńskie odmieniają się tylko wówczas, kiedy są zakończone na samogłoskę ‑a, a zatem w wypadku nazwiska żeńskiego Jarząb jego dopełniaczem jest również forma Jarząb.

Monika Matusiak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:58; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać nazwisko „Hawarra” w miejscowniku?

Ponieważ nazwiska zakończone na ‑a – zarówno męskie, jak i żeńskie – odmieniają się według odmiany rzeczownikowej rodzaju żeńskiego, nazwisko Hawarra w miejscowniku liczby pojedynczej ma końcówkę ‑e i przyjmuje formę Hawarze, jak w odmianie takich nazw własnych, jak: NawarraNawarze, Eugeniusz Jarrao Eugeniuszu Jarze,  Mikołaj Marro Mikołaju Marze, John Kerro Johnie Kerze, a także jak w rzeczownikach pospolitych typu mirramirze,  durradurze, sierrasierze.
Paulina Andrzejewska
Ewa Rogowska-Cybulska
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:56; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak brzmi dopełniacz męskiego nazwiska „Figler” ?

Męskie nazwisko Figler należy do grupy nazwisk zakończonych spółgłoską i odmienia się według deklinacji rzeczownikowej męskiej, a oznacza to, że w dopełniaczu przybiera formę Figlera. Możliwa byłaby także forma Figlra, lecz występuje w niej trudna do wymówienia zbitka spółgłoskowa, więc możemy przypuszczać, że w tradycji rodzinnej funkcjonuje jednak forma Figlera

Kateryna Razgonova

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaką postać przybiera w miejscowniku żeńskie nazwisko „Chyłka”?

Nazwisko żeńskie Chyłka ma w miejscowniku liczby pojedynczej formę Chyłce, ponieważ nazwiska zakończone na ‑a – tak męskie, jak i żeńskie – odmieniają się według odmiany rzeczownikowej rodzaju żeńskiego, np. jak bułkao bułce

Paulina Andrzejewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy wyrażenie „nagroda przyznana Annie Sobótka” jest poprawne?

Nazwiska żeńskie zakończone na samogłoskę -a odmieniają się według wzorca rzeczownikowego żeńskiego. Ponieważ w wymienionym wyrażeniu nazwisko Sobótka występuje w celowniku, poprawna formą jest wyrażenie: nagroda przyznana Annie Sobótce

Jacek Czaplewski

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 22. Kwiecień 2015 - 20:07; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Pękala” jako nazwisko kobiety?

Pękala to nazwisko polskiego pochodzenia, zakończone na ‑la; takie nazwiska – zarówno w odniesieniu do kobiet, jak i do mężczyzn – odmieniają się jak rzeczowniki pospolite rodzaju żeńskiego miękkotematowe. Nazwisko to odmienia się zatem następująco: M. Pękala, D. Pękali, C. Pękali, B. Pękalę, N. Pękalą, Msc. Pękali.

Renata Seliga

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Miszke”, gdy nosi je mężczyzna?

Nazwisko Miszke odmienia się tak samo jak nazwisko Linde. W liczbie pojedynczej takie nazwiska odmieniają się według deklinacji przymiotnikowej, tylko w nadrzędniku i miejscowniku mają końcówkę ‑em, a zatem D. Miszkego, C. Miszkemu, B. Miszkego, N i Mc. Miszkem. W liczbie mnogiej nazwiska typu Linde odmieniają się według wzoru odmiany męskich rzeczowników osobowych, a więc w M Miszkowie, D. Miszków, C. Miszkom, B. Miszków, N. Miszkami, Mc. Miszkach.

 

Michał Sobczak
 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest mianownik liczby mnogiej nazwiska „Michalak”?

Nazwisko Michalak w mianowniku liczby mnogiej brzmi Michalakowie. Wynika to z faktu, że w liczbie mnogiej wszystkie nazwiska o fleksji rzeczownikowej mają wspólny zestaw końcówek, charakterystyczny dla odmiany męskoosobowej. W mianowniku liczby mnogiej przybierają końcówkę ‑owie.

Joanna Albecka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak w liczbie mnogiej odmienia się nazwisko „Kowarsch”?

Odmianę nazwisk obcobrzmiących reguluje szereg reguł i zasad, opisanych szczegółowo w słownikach języka polskiego. Nazwisko Kowarsch w liczbie mnogiej należy odmienić zgodnie z zasadami fleksji polskiej jak rzeczowniki męskoosobowe, mianowicie: M. Kowarschowie, D. Kowarschów, C. Kowarschom, B. Kowarschów, N. Kowarschami, Msc. Kowarschach.

Joanna Albecka

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka formę ma dopełniacz imienia i nazwiska „Izabela Poprawka”?

Dopełniacz ten powinien brzmieć Izabeli Poprawki, ponieważ zarówno imię, jak i nazwisko odmieniają się według deklinacji żeńskiej i nie ma żadnych przeciwwskazań, by słów tych nie odmieniać.

 

Grażyna Milewicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak odmienia się nazwisko „Bernikas”, gdy nosi je kobieta?

Nazwisk żeńskich niezakończonych na ‑a w języku polskim nie należy odmieniać, a zatem żeńskie nazwisko Bernikas jest nieodmienne.

Joanna Albecka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz liczby pojedynczej męskiego nazwiska „Aszyk”?

Zgodnie z zasadami odmiany polskich nazwisk męskich nazwiska zakończone na spółgłoskę odmienia się jak rzeczowniki pospolite męskoosobowe. Nazwisko Aszyk w dopełniaczu liczby pojedynczej powinno mieć postać Aszyka.

Joanna Albecka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 25. Marzec 2015 - 18:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 25. Marzec 2015 - 18:20; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwa miejscowa „Perm” się odmienia?

Tak, rzeczownik ten odmienia się – jak rzeczowniki rodzaju męskiego: M. Perm, D. Permu, C. Permowi, B. Perm, N. Permem, Msc. Permie.

Renata Seliga

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:46; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak się odmieniają nazwy „Nakło”, „Kleczew” i „Klecko”?

Powyższe nazwy odmieniają się następująco:

M. Nakło, D. Nakła, C. Nakłu, B. Nakło, N. Nakłem, Msc. Nakle;

M. Kleczew, D. Kleczewa, C. Kleczewowi, B. Kleczew, N. Kleczewem, M. Kleczewie;

M. Klecko, D. Klecka, C. Klecku, B. Klecko, N. Kleckiem, Msc. Klecku.

Joanna Albecka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:45; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak piszemy: „zwycięstwo Arkonii Szczecin” czy „zwycięstwo Arkoni Szczecin”?

Zgodnie z zasadami pisowni należy napisać: zwycięstwo Arkonii, nazwa klubu Arkonia – zakończona na -ia – została bowiem utworzona na wzór nazw miejscowości pochodzenia łacińskiego (od nazwy miasta Arkona).

Joanna Albecka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:21; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać nazwę „Arkadia” w dopełniaczu?

Nazwę Arkadia zapiszemy w dopełniaczu jako Arkadii. W formach dopełniacza, celownika i miejscownika żeńskich rzeczowników rodzimych piszemy jedno i, natomiast w formach dopełniacza, celownika i miejscownika żeńskich rzeczowników obcych, takich jak właśnie Arkadia, piszemy dwa ii.

Daniel Jurkiewicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapiszemy wyrażenie „regulacja rzek Amu-dari(i) i Syr-dari(i)”: przez jedno „i” czy przez dwa „ii”?

Poprawny zapis nazw rzek to: Amu-darii i Syr-darii. Oba wyrazy są rzeczownikami (nazwami własnymi) obcego pochodzenia, zakończonymi w mianowniku liczby pojedynczej na ‑ia występujące po spółgłosce r. Takie rzeczowniki w dopełniaczu liczby pojedynczej mają zakończenie -ii.

Renata Seliga

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 24. Marzec 2015 - 22:17; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać wyraz „Almeria” w dopełniaczu?

Formę tę zapisujemy jako Almerii, ponieważ rzeczowniki pochodzenia obcego zakończone w mianowniku na ia kończą się w dopełniaczu na ii.

Michał Sobczak

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:50; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać dopełniacz liczby pojedynczej imion Kamila i Kamelia?

Poprawne formy to Kamili i Kamelii. Wyrazy obcego pochodzenia zakończone w mianowniku na -ia w dopełniaczu piszemy z dwoma i na końcu, dlatego piszemy Kamelii. W przypadku imienia Kamila mamy do czynienia z rzeczownikiem kończącym się na -a poprzedzone spółgłoską, piszemy więc jedno i na końcu.

Mateusz Kotowicz

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:48; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: środa, 11. Marzec 2015 - 13:30; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik liczby pojedynczej od nazwiska męskiego „Rodzeń”?

Celownik liczby pojedynczej od nazwiska męskiego Rodzeń to Rodzeniowi. Obowiązuje bowiem zasada, iż odmieniając co najmniej dwusylabowe nazwiska, w których spółgłoskę ń poprzedza samogłoska e, opuszcza się wspomnianą samogłoskę w przypadkach zależnych, jeśli nazwisko ma odpowiednik wśród rzeczowników pospolitych o takiej odmianie. Jeżeli odpowiednika nie ma, to o zachowaniu lub opuszczeniu samogłoski e decyduje tradycja odmiany. Dla nazwiska Rodzeń jest to odmiana  Rodzeń, Rodzenia, Rodzeniowi

Marta Maj

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:26; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest celownik imienia „Pinokio”: „Pinokiowi” czy „Pinokiu”?

Forma celownika wyrazu Pinokio powinna brzmieć: Pinokiowi, ponieważ jest to nazwa pochodzenia niesłowiańskiego, zakończona w wymowie i pisowni na nieakcentowaną samogłoskę ‑o. Podobnie ma się rzecz w wypadku imienia twórcy pajacyka (Dżepetto, w celowniku: Dżepettowi).

Konrad Kempiński

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:25; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaka jest postać celownika liczby pojedynczej męskiego nazwiska „Nurek”?

Celownik liczby pojedynczej męskiego nazwiska Nurek ma postać Nurkowi, np. Dziś uważniej przyjrzałam się Piotrowi Nurkowi. Nazwiska zakończone na -ek gubią e w odmianie.

Natalia Grochulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:23; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Czy nazwisko „Mika” się odmienia? Jeśli tak, to jaką ma formę dopełniacza w przypadku mężczyzny, a jaką w przypadku kobiety?

Nazwisko Mika odmienia się jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego. W dopełniaczu będzie brzmiało: Miki (zarówno w przypadku mężczyzny, jak i kobiety).

Konrad Kempiński

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:22; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak w dopełniaczu liczby pojedynczej zapisać nazwisko "Kania”?

Dopełniacz liczby pojedynczej nazwiska Kania należy zapisać Kani. Nazwiska, które są zakończone na -a, odmieniane są według deklinacji żeńskiej rzeczowników, a więc w dopełniaczu mają końcówkę ‑i (po miękkiej) lub ‑y (po twardej). Nazwisko Kania zapisujemy z pojedynczym i, ponieważ nie jest to nazwisko obce.

Marta Maj

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:19; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jaki jest dopełniacz liczby pojedynczej nazwiska „Czaja”?

Reguła mówi, że nazwiska tego typu odmieniamy jak podobnie zakończone rzeczowniki pospolite, więc w dopełniaczu liczby pojedynczej nazwisko to powinno mieć formę Czai (jak szyja szyi, tuja tui itp.).

Mateusz Kotowicz

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:18; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak należy zapisywać wyrażenie „p/Południowy Pacyfik": dużą czy małą literą?

Wyrażenie to należy zapisywać: południowy Pacyfik, ponieważ odnosi się ono do fragmentu terytorium Pacyfiku. Nie jest to integralna część nazwy geograficznej (np. Morze Bałtyckie) – gdyby tak było, zapis powinien wyglądać następująco: Pacyfik Południowy.

Konrad Kempiński

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:09; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak zapisać nazwę „Burgundia” w dopełniaczu?

Dopełniacz nazwy Burgundia zapisujemy następująco: Burgundii. Według reguł ortograficznych, jeżeli mamy do czynienia z wyrazem obcym zakończonym w mianowniku na ‑ia, to w dopełniaczu należy pisać -ii. Wyżej wymieniona zasada obowiązuje również w stosunku do nazw obcych regionów geograficznych, w przeciwieństwie do nazw krain lub miast polskich, takich jak Rumia Rumi czy Karwia Karwi.

Katarzyna Kuźniar

 

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:03; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka Ostatnia zmiana: wtorek, 10. Marzec 2015 - 21:04; osoba wprowadzająca: Katarzyna Kręglewska-Powązka

Jak prawidłowo nazwać rondo imionami bohaterów legendy: JASNY I DERSŁAWA czy JASNEJ I DERSŁAWA ?

W odpowiedzi na pytanie skierowane do Telefonicznej Poradni Językowej Uniwersytetu Gdańskiego wyjaśniam, że prawidłowa nazwa ronda położonego na osiedlu Bajkowym  to  rondo Jasnej i Dersława

Wątpliwość dotyczyła wyboru pomiędzy dwiema formami imienia bohaterki legendy Romana Landowskiego: Jasny lub Jasnej. Imię bohaterki legendy w mianowniku ma postać Jasna, a w nazwie ronda wystąpić powinno w dopełniaczu. Należy zatem rozstrzygnąć, czy imię to odmieniać będziemy jak przymiotnik, czy jak rzeczownik, a więc czy dopełniacz będzie taki jak przy odmianie przymiotnika, np. piękna – rondo pięknej, Jasnej; czy jak przy odmianie rzeczownika np. dziewczyna – rondo dziewczyny, Jasny.

Wyboru wzorca odmiany dokonał jednak sam autor, Roman Landowski. W tekście legendy opublikowanym przez Wydawnictwo Morskie pt. Jasna i Dersław. Baśnie, podania i opowieści z Kociewia (Gdańsk 1981, wyd. 1) i w wydaniach następnych (np. wydawnictwo Region, Legendy kociewskie, 2004) imię bohaterki zostało odmienione jak przymiotnik, por. „ogień chronił Jasną” (wyd. 1981, s. 14 oraz wyd. 2004, s. 17).

Prawidłowa pisownia nazwy to rondo Jasnej i Dersława, ponieważ zgodnie z zasadami pisowni polskiej stojący na początku nazwy własnej wyraz ulica, aleja, rondo itp. jest tylko nazwą rodzajową (gatunkową) i zapisujemy go małą literą.

Na tablicy informacyjnej umieszczonej na rondzie dopuszczalny jest też zapis wyrazu rondo wielką literą (jeżeli w danym mieście obowiązuje taka konwencja), ponieważ jest to początek tekstu (mimo że ten tekst nie jest zdaniem). Zatem na tablicy może być: Rondo Jasnej i Dersława.

prof. UG, dr hab. Aneta Lewińska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 13. Czerwiec 2014 - 07:55; osoba wprowadzająca: Anna Malcer-Zakrzacka Ostatnia zmiana: piątek, 13. Czerwiec 2014 - 07:55; osoba wprowadzająca: Anna Malcer-Zakrzacka

Jak odmieniać męskie nazwisko „Bieniasz-Kurasz”?

Jak odmieniać męskie nazwisko „Bieniasz-Kurasz”?

 

Jak podaje Słownik poprawnej polszczyzny, każdy składnik nazwisk dwuczłonowych męskich odmienia się według własnego paradygmatu. Wyjątek stanowi sytuacja, gdy pierwszy człon nazwiska jest nazwą dawnego herbu bądź przydomkiem. Nie jest on wówczas odmienny, toteż mówimy na przykład o Korwin-Piotrowskim, a nie o Korwinie-Piotrowskim.

Człon Bieniasz nie jest nazwą herbu, toteż nazwisko Bieniasz-Kurasz odmienia się w następujący sposób:

M. Bieniasz-Kurasz

D. Bieniasza-Kurasza

C. Bieniaszowi-Kuraszowi

B. Bieniasza-Kurasza

N. Bieniaszem-Kuraszem

Msc. Bieniaszu-Kuraszu

Patrycja Witkowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: sobota, 7. Wrzesień 2013 - 13:43; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jak odmienia się nazwisko „Karmelitów”?

Nazwisko Karmelitów w odniesieniu do mężczyzny odmienia się z uwzględnieniem wymiany ó : o, jak w innych nazwiskach zakończonych na ‑ów, takich jak Maćków, Okołów lub Jacyków. Nazwisko to odmieniamy zatem w następujący sposób:

M. Karmelitów

D. Karmelitowa

C Karmelitowowi

B. Karmelitowa

N. Karmelitowem

Msc. Karmelitowie

 

W odniesieniu do kobiety nazwisko to jest nieodmienne.

 

W liczbie mnogiej natomiast nazwisko Karmelitów przybiera poniższe formy:

M. Karmelitowowie

D. Karmelitowów

C. Karmelitowom

B. Karmelitowów

N. Karmelitowami

Msc. Karmelitowach

Aneta Olejnik

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 25. Lipiec 2013 - 15:57; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Mieszkam w miejscowości KULIGI (pow. nowomiejski, gmina Grodziczno). Jaka jest prawidłowa forma: „jadę do KULIG” czy „jadę do KULIGÓW”?

Nazwy miejscowe zakończone w mianowniku liczby mnogiej na ‑i (też na ‑y) przyjmują w języku polskim bądź końcówkę zerową (np. Koluszki – do Koluszek, Powązki – do Powązek, Pudliszki – do Pudliszek, Wagi – do Wag; Łapy – do Łap), bądź końcówkę ‑ów (np. Skoki – do Skoków; Dwikozy – do Dwikozów, Świdry – do Świdrów). Wybór tej końcówki zależy od lokalnego zwyczaju, toteż nawet w wypadku tej samej nazwy odnoszącej się do różnych miejscowości forma dopełniacza może być różna, na przykład o niektórych miejscowościach noszących nazwę Dąbki mówi się jadę do Dąbek, o innych – jadę do Dąbków.

Dla miejscowości Kuligi w gminie Grodziczno Wykaz urzędowych nazw miejscowych w Polsce (Warszawa 1981, t. II, s. 250) podaje dopełniacz Kuligów, ale tylko mieszkańcy tej miejscowości i jej okolic mogą ocenić, czy jest ona zgodna z lokalnym zwyczajem.

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 17. Kwiecień 2013 - 10:35; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jak nazwisko „Kolendo” odmienia się w liczbie mnogiej?

Nazwisko Kolendo jest zakończone na samogłoskę ‑o, więc w liczbie mnogiej odmienia się, podobnie jak wszystkie nazwiska zakończone w mianowniku liczby pojedynczej na samogłoskę ‑a, ‑e, ‑o lub spółgłoskę (np. Mach, Sidło, Samozwaniec, Wajda), według modelu rzeczownikowego. W mianowniku liczby mnogiej nazwiska te uzyskują końcówkę ‑owie i odmieniają się analogicznie do rzeczownika psycholog. Zatem nazwisko Kolendo odmieniamy w następujący sposób:
M. Kolendowie
D., B. Kolendów
C. Kolendom
N. Kolendami
Ms. Kolendach
 
W języku polskim zwracanie się po nazwisku nie należy do dobrego tonu, dlatego użycie wołacza nie jest grzeczne i brzmi dość pretensjonalnie. Jego utworzenie jest jednak możliwe; ma on postać Kolendowie.
Natalia Filipiak
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 9. Kwiecień 2013 - 09:16; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Która forma jest poprawna: „filolodzy” czy „filologowie”?

Mianownik liczby mnogiej ma w deklinacji męskiej cztery końcówki: -i, -y, -e oraz ‑owie. Historycznie końcówka -owie była właściwa dawnym tematom na *-u (synowie, wołowie). Z biegiem czasu jej zakres stopniowo rozszerzył się na inne tematy rzeczowników żywotnych i nieżywotnych. Końcówka -y natomiast, właściwa dzisiaj dla rzeczowników męskoosobowych zakończonych na -k, -g (na przykład: Polak – Polacy, Norweg – Norwedzy albo Norwegowie) w procesie swojego rozwoju obejmowała rzeczowniki nieżywotne, żywotne nieosobowe, aż wreszcie ustaliła się współcześnie znana norma. W Gramatyce historycznej języka polskiego pod red. Zenona Klemensiewicza, Tadeusza Lehra-Spławińskiego i Stanisława Urbańczyka (Warszawa 1965, s. 275) znajdujemy stwierdzenie, że proces wyodrębniania się mianownika liczby mnogiej z końcówką -y lub -owie jako specjalnej kategorii rzeczowników męskoosobowych zakończył się dopiero w XIX wieku.
Zapożyczenie filolog należy do grupy rzeczowników męskich zakończonych na -log (teolog, laryngolog, muzykolog, archeolog), zaczerpniętych z innych języków. Określają one osoby wykonujące specjalistyczne zawody bądź zajmujące się określoną dziedziną nauki. Według Andrzeja Markowskiego rzeczowniki męskoosobowe zakończone na -g, zwłaszcza nazwy zawodów zakończone na -log, mogą przybierać w mianowniku liczby mnogiej jedną z dwu końcówek: -y albo ‑owie (Język polski. Poradnik prof. Markowskiego, Warszawa 2007, s. 201). Znacznie częściej używane są formy z końcówką -y, natomiast formy z -owie zdecydowanie wychodzą z użycia, o czym świadczy chociażby fakt, że niemal już zanikły jako nazwy specjalności medycznych (mówi się np. laryngolodzy, reumatolodzy).
Słowniki – zarówno starsze, jak i nowsze – wymieniają obydwie formy omawianego wyrazu: filolodzy i filologowie jako zgodne z normą. Obie formy dopuszczają m.in. Słownik poprawnej polszczyzny Stanisława Szobera (Warszawa 1965, s. 160), Słownik języka polskiego PWN (Warszawa 1988, t. 1, s. 588) i Nowy słownik ortograficzny PWN pod red. E. Polańskiego (Warszawa 2002).
Wydaje się jednak, że współistnienie obydwu postaci tego zapożyczonego wyrazu nieuchronnie zmierza w mowie potocznej ku zanikowi formy z końcówką -owie na korzyść rozpowszechniającej się formy z końcówką -y.
Piotr Maksymowicz
Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: czwartek, 4. Kwiecień 2013 - 11:58; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:48; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Mieszkam „na Włochach” czy „we Włochach” (chodzi o Włochy – dzielnicę Warszawy)? Bo mówi się „Wołoszanin”, a nie „Włoszanin” i nie „Włoch”. Dlaczego nie mówi się „we Włoszech”? I skąd pochodzi nazwa dzielnicy?

Włochy były kiedyś wsią szlachecką. Kwiryna Handke pisze, że jest to nazwa rodowa albo etniczna. Jan Grzenia wyjaśnia, że pochodzenie nazwy nie jest w tym wypadku jasne. Być może jest ona pamiątką po pobycie obcych wojsk na tym terenie. Według tej hipotezy nazwa pochodzi nie od nazwy kraju europejskiego Włochy, ale od nazwy jego mieszkańca, która w mianowniku liczby pojedynczej brzmi Włoch.

Słownik nazewnictwa Warszawy odnotowuje, że Włochy stały się dzielnicą Warszawy w 1951 r. Kiedy były jeszcze wsią podmiejską, utrwalił się związek we Włochach. W ostatnich latach, po wcieleniu dzielnicy w granice Warszawy, coraz częściej mówi się na Włochach. Przyimek na łączy się z nazwami części miast i w tym wypadku jest innowacją, której nie zaakceptowała jeszcze norma. Natomiast występowanie przy miejscowniku tej nazwy przyimka we jest tutaj pozostałością pochodzącą z czasów, kiedy Włochy były wsią graniczącą z Warszawą, i to ta forma jest poprawna.

Odmiana leksemów Włochy ‘dzielnica’ i Włochy ‘kraj’ różni się tylko w omawianym przypadku:

dzielnica kraj

Ms. we Włochach we Włoszech

Jak widzimy, w miejscowniku nazwy miejscowości nie zachodzi alternacja ch: sz, która występuje w odmianie nazwy kraju europejskiego. Taką formę motywuje najprawdopodobniej zasada, według której w odmianie nazw własnych tworzy się formy najbliższe mianownikowi.

Mieszkańcy Włoch ‘dzielnicy’ to włochowianinwłochowianka, razem – włochowianie. Przymiotnik od tej nazwy własnej brzmi włochowski. Nazwy te należy pisać małą literą, tak jak wszystkie nazw mieszkańców miast, wsi, osad, osiedli i dzielnic miejskich.

Forma Wołoszanin, według Uniwersalnego słownika języka polskiego PWN, stanowi nazwę mieszkańca Wołoszczyzny – państwa istniejącego na Nizinie Wołoskiej do XIX w. W związku z tym użycie formy wołoszanin w znaczeniu ‘mieszkaniec Włoch – dzielnicy Warszawy’ jest błędne.

Dorota Polaszek

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: poniedziałek, 12. Listopad 2012 - 00:00; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:48; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Sklep nazywa się „Hermes”. Która forma jest poprawna: „Idę do Hermesu” czy „do Hermesa”?

Z punktu widzenia systemu językowego obie formy są możliwe, a o ich poprawności i niepoprawności decyduje zwyczaj językowy, czyli upowszechnienie się jednej z tych form (a gdyby używane były obie formy, obie należałoby uznać za poprawne). Na podstawie samego brzmienia nazwy (tj. bez znajomości zwyczaju jej stosowania w odniesieniu do tego konkretnego sklepu) trudno przewidzieć, która z form: Hermesu czy Hermesa mogła się przyjąć.

Wybór którejś formy wiązałby się w tym wypadku z działaniem jednej z dwu przeciwstawnych tendencji językowych, które obserwujemy we współczesnej polszczyźnie wśród form dopełniacza liczby pojedynczej rzeczowników nieżywotnych rodzaju męskiego mających odpowiedniki żywotne (zwłaszcza osobowe), jak właśnie Hermes ‘nazwa sklepu’ – Hermes ‘jeden z dwunastu bogów olimpijskich w mitologii greckiej, opiekun m.in. kupców i złodziei’. Jedną z tych tendencji jest stosowanie form fleksyjnych homonimicznych wobec rzeczowników żywotnych, np. Plutona ‘planetoidy’ – jak Plutona ‘jednego z bogów olimpijskich’, drugą – ucieczka od homonimii fleksyjnej, np. plutonu ‘pierwiastka’ – choć Plutona ‘jednego z bogów olimpijskich’. Zgodna z pierwszą tendencją byłaby forma Idę do „Hermesa” ‘do sklepu’ – jak Hymn do Hermesa ‘do boga’, zgodna z drugą tendencją jest natomiast forma Idę do „Hermesu” ‘do sklepu’ – ale Hymn do Hermesa ‘do boga’.

O podobnym problemie dotyczącym wrocławskiego domu handlowego o nazwie Feniks pisał Jan Miodek (Przez lata ze „Słowem polskim”, 1991, s. 106; O języku do kamery 1992 r., s. 120), który potwierdził stosowanie obu wariantów: do „Feniksa”do „Feniksu”.

Ewa Rogowska-Cybulska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: piątek, 29. Czerwiec 2012 - 10:30; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jak należy zapisywać formę miejscownika liczby pojedynczej nazwiska „Koss” (Jan Koss)?

Zgodnie z zasadami odmiany nazwisk męskich wszystkie nazwiska zakończone na spółgłoskę są odmienne.

Nazwisko Koss w miejscowniku liczby pojedynczej przybiera formę Kossie. Zapis ten jest zgodny z regułą, że w odmianie rzeczowników, których temat kończy się na podwójną spółgłoskę (np. passa), w formie miejscownika liczby pojedynczej zachowujemy pierwszą z nich bez zmian, druga natomiast ulega wymianie (np. o passie).

Marta Dereszewska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: wtorek, 12. Czerwiec 2012 - 11:20; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaką formę przyjmuje w dopełniaczu nazwa miasta Pisz?

Słowniki podają, że dopełniacz liczby pojedynczej od wyrazu Pisz brzmi Pisza. Dodatkowo „Wielki słownik poprawnej polszczyzny” z 2010 r. na stronie 773 ostrzega przed formą Piszu, podając: Pisz, D. Pisza (nie: Piszu).

Forma Piszu jest poprawna w miejscowniku. I tutaj upatrywać można źródła błędu. Poprawnie powiemy: mieszkać w Piszu oraz jechać do Pisza. Prawdopodobnie obu tych zwrotów używa się często i formy Pisza oraz Piszu uległy pewnemu wymieszaniu – dopełniacz przyjął końcówkę miejscownika. Mimo to w Narodowym Korpusie Języka Polskiego formy Piszu niebędące miejscownikami występują zaledwie 5 razy.

Źródła:

Jan Grzenia, Słownik nazw własnych, PWN, Warszawa 2003, s. 294

Wielki słownik ortograficzny, opr. prof. E. Polański, PWN, Warszawa 2010, s. 663

Wielki słownik poprawnej polszczyzny, pod red. A. Markowskiego, PWN, Warszawa 2010

Wyszukiwarka Pelcra dla danych Narodowego Korpusu Języka Polskiego, http://www.nkjp.uni.lodz.pl, [11.11.2011]

Anna Gumowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:12; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Dyplom uznania wręczono Krzysztofowi Miotk czy Krzysztofowi Miotkowi?

Poprawna forma to: Dyplom uznania wręczono Krzysztofowi Miotkowi.

Wszystkie polskie nazwiska męskie się odmieniają, a ich odmiana jest uzależniona od ostatniej głoski danego nazwiska. Ponieważ nazwisko Miotk kończy się na spółgłoskę k, odmienia się według deklinacji męskiej.

Wprawdzie Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN dopuszcza używanie niektórych typów nazwisk męskich, które poprzedza imię, tytuł lub inne określenie, w postaci nieodmienionej, ale nazwiska zakończone na spółgłoskę nie należą do tej grupy nazwisk.

Adriana Lech

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:10; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaką formę ma w mianowniku liczby mnogiej nazwisko Szajter?

Ogólne zalecenie dotyczące odmiany nazwisk polskich i obcych jest następujące: jeśli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska jakiemuś wzorcowi odmiany, należy je odmieniać. Nazwiska męskie zakończone w liczbie pojedynczej na spółgłoskę w liczbie mnogiej otrzymują końcówkę ‑owie.

Nazwiska obce na -er są odmieniane najczęściej z zachowaniem samogłoski e, np. Hitler – Hitlera, Fiszer – Fiszera, Weber – Webera.

W niektórych nazwiskach, zwłaszcza od dawna przyswojonych, to e jest jednak traktowane jako ruchome, np. Luter – Lutra (nie Lutera), Szuster Szustra (nie Szustera), Schneider – Schneidra (nie Schneidera).

Zatem nazwisko Szajter noszone przez Polaka może się odmieniać z e ruchomym lub z e stałym, w zależności od tradycji rodzinnej. Bardziej jednak prawdopodobne, że w mianowniku liczby mnogiej ma ono formę Szajterowie.

Agnieszka Piętka

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:09; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaką formę ma w mianowniku i dopełniaczu liczby mnogiej nazwisko Dziadek?

Mianownik liczby mnogiej od nazwiska Dziadek brzmi Dziadkowie, a dopełniacz liczby mnogiej – Dziadków.

Jeśli istnieje możliwość odmiany nazwiska, należy je odmieniać. W mianowniku liczby mnogiej nazwiska mężczyzn i par małżeńskich mają końcówkę ‑owie, a w dopełniaczu – końcówkę ‑ów.

Odmieniając nazwiska polskie dwu- lub więcejsylabowe, w których głoska -k jest poprzedzona samogłoską e, zawsze opuszczamy tę samogłoskę. tak jak jest ona opuszczana w równobrzmiących rzeczownikach pospolitych.

Karolina Kargul

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:08; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaką formę ma w narzędniku liczby pojedynczej nazwisko Jan Motteck?

Jeżeli tylko jest możliwe przyporządkowanie nazwiska do jakiegoś wzorca odmiany, należy je odmieniać. Obce nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę otrzymują końcówki deklinacji męskiej. Nazwisko, którego dotyczy pytanie, w narzędniku liczby pojedynczej ma formę Janem Motteckiem. W odmianie tego nazwiska nie występuje e ruchome, typowe dla nazwisk zakończonych na ‑ek, ponieważ ortograficznie nazwisko to kończy się segmentem ‑eck.

Emilia Gajda

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:07; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaką formę mają w dopełniaczu liczby mnogiej nazwiska Motała, Kiełbasa, Cholewa?

Nazwiska, których forma mianownika liczby pojedynczej zakończona jest na spółgłoskę lub na samogłoski ‑a, ‑o, odmieniają się jak rzeczowniki, a w liczbie mnogiej otrzymują końcówki odmiany męskoosobowej. W związku z powyższą regułą nazwiska Motała, Kiełbasa, Cholewa w dopełniaczu liczby mnogiej będą brzmiały kolejno: Motałów, Kiełbasów, Cholewów.

Edyta Kłos

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:06; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaka jest forma celownika imienia i nazwiska Radosław Szeląg?

Nazwiska męskie zakończone na spółgłoskę podlegają w języku polskim odmianie niezależnie od tego, czy występują w tekście samodzielnie, czy – jak w tym wypadku – wraz z poprzedzającym je imieniem (ewentualnie nazwą stanowiska lub innym wyrazem informującym o płci). Odpowiednia forma tego przypadka to zatem Radosławowi Szelągowi.

Karolina Wołodko

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:04; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz

Jaka jest forma celownika liczby pojedynczej imienia i nazwiska Stefan Kozyra?

Jak podaje Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN, „wymagania polskiej fleksji nakazują, o ile tylko jest to możliwe, włączanie nazwisk, w tym także obcych, do modeli deklinacyjnych właściwych rzeczownikom pospolitym”. Nazwiska zakończone na ‑a odmieniają się zatem w liczbie pojedynczej jak rzeczowniki rodzaju żeńskiego, np. kotara. W zestawieniach imion i odmiennych nazwisk męskich odmienia się zarówno imię, jak i nazwisko. Poprawna forma celownika brzmi zatem w tym wypadku: Stefanowi Kozyrze.

W wypadku niektórych typów nazwisk męskich, zwłaszcza o mniejszym zakresie użycia, Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN uznaje, że można tolerować również używanie nieodmienionego nazwiska, ale tylko wraz z odmienionym imieniem, tytułem lub innym określeniem. Należy jednak podkreślić, że nazwiska zakończone na ‑a nie należą do tej grupy nazwisk.

  Julia Kulwikowska

Pokaż rejestr zmian

Data publikacji: środa, 30. Maj 2012 - 14:02; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz Ostatnia zmiana: środa, 26. luty 2014 - 12:49; osoba wprowadzająca: Importer Importowicz