Aktualności | Wydział Filologiczny

Survival: Babel-odbudowa spektakl w 8 językach

 

Invitamos a nuestro teatro "Viva el comandante" que es parte de "Językowy

Survival: Babel-odbudowa spektakl w 8 językach.

Zapraszamy do naszego teatrzyku "Viva el Comandante", w ramach "Językowy

Survival: Babel-odbudowa spektakl w 8 językach.

Plakat promujący wydarzenie Viva el comandante, 19 maja, Wydział Filologiczny, , godzina 9.30

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: pt., 19.05.2017 r., 11:44
Data publikacji: pt., 19.05.2017 r., 11:38

Promocja książki "Ameryka Łacińska"

Zapraszamy na promocję książki Michała Z. Dankowskiego i Nory Orłowskiej "Ameryka Łacińska: dzieje i kultura". Spotkaniu towarzyszyć będzie sprzedaż książki w promocyjnej cenie. 16 maja, godzina 17.30, restauracja Pueblo, ul. Kołodziejska 4 w Gdańsku

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: czw., 11.05.2017 r., 18:20
Data publikacji: czw., 11.05.2017 r., 18:12

XXXV rocznica Lyońskiego Koła Wagnerowskiego

Lyońskie Koło Wagnerowskie (Cercle Richard Wagner – Lyon), stowarzyszone w Richard Wagner Verband International, powstało w 1982 roku. Jego założycielami i wieloletnimi prezesami byli państwo Chantal i Henri Perrier. Od 1 stycznia 2015 roku funkcję prezesa CRW-Lyon pełni dr Pascal Bouteldja, doktor nauk medycznych, a zarazem wybitny znawca życia i twórczości Wagnera, współautor słynnej Bibliographie wagnérienne française – Bibliographie critique de la littérature consacrée à Richard Wagner, son œuvre et au wagnérisme, écrite ou traduite en français (drugim autorem jest Jacques Barioz), a także, będącej wynikiem koniunkcji jego wagnerowskiej pasji i medycznej profesji, monografii pt. Un patient nommé Wagner

prezes pascal bouteldja - jubileuszowe przemowienie w ratuszu

W dniach 24-26 marca 2017 roku w Lyonie odbyły się uroczyste obchody 35 rocznicy CRW-Lyon, w których wzięli udział prezesi i inni przedstawiciele Kół Wagnerowskich z całej Francji, krajów frankofońskich, a także liczna grupa członków zaprzyjaźnionego z CRW-Lyon Richard Wagner Verband Leipzig z jego prezesem Thomasem Krakowem na czele.

Prezesi Thomas Krakow z Lipska i Pascal Bouteldja z Lyonu

W tym doborowym towarzystwie znalazł się również na zaproszenie prezesa dra Pascala Bouteldja honorowy członek Cercle Richard Wagner-Lyon prof. dr hab. Michał Piotr Mrozowicki, dla którego była to znakomita okazja do promowania swojego cyklu poświęconego recepcji Ryszarda Wagnera we Francji.

Prof. Michał Piotr Mrozowicki w trakcie promocji swoich książek w hotelu Sofitel wraz z Philippem Berthierem, autorem książki Toxicologie wagnérienne. Etude de cas

Prof. Michał Piotr Mrozowicki w trakcie promocji swoich książek w hotelu Sofitel wraz z Philippem Berthierem, autorem książki Toxicologie wagnérienne. Etude de cas

Swój pobyt w Lyonie, 24 marca 2017 roku, prof. Mrozowicki rozpoczął od wizyty – w towarzystwie Prezesa CRWL, dra Pascala Bouteldja – w siedzibie swojego lyońskiego wydawcy, Editions Symétrie.

prof. Mrozowicki w Wydawnictwie Symetrie

Podziękował serdecznie za harmonijną współpracę pani Clotilde Savant-Ros,  

Mme Clotilde Savant-Ros z prof. Mrozowickiem i z Prezesem CRWL dr Pascalem Bouteldja

Mme Clotilde Savant-Ros z prof. Mrozowickiem i z Prezesem CRWL dr Pascalem Bouteldja

redaktorce drugiej, dwutomowej części cyklu o recepcji Wagnera we Francji i rozpoczął rozmowy o możliwej i wielce pożądanej publikacji w Lyonie części trzeciej, której ukończenie gdański romanista przewiduje na rok 2019 albo 2020.

Z Wydawnictwa Symétrie Prezes Bouteldja i prof. Mrozowicki udali się do księgarni muzycznej Musicalame. Co prawda druga część cyklu gdańskiego romanisty znalazła się w tej prestiżowej lyońskiej księgarni na najniższej półce, ale to jedynie dlatego, że jej przedmiotem jest Ryszard Wagner a nie na przykład Tomaso Albinoni... 

w lyońskiej księgarni muzycznej Musicalame

w lyońskiej księgarni muzycznej Musicalame

w lyońskiej księgarni muzycznej Musicalame

w lyońskiej księgarni muzycznej Musicalame

W godzinach popołudniowo-wieczornych w siedzibie mera Lyonu, w ratuszu miejskim (Hôtel de Ville)

ratusz

położonym nota bene naprzeciwko Opery Lyońskiej 

Opera Lyońska

wszyscy uczestnicy wagnerowskiego święta zostali przyjęci przez panią Myriam Picot, pełniącą w lyońskiej metropolii funkcję vice-prezydenta ds kulturalnych, a jednocześnie będącą merem VII Dzielnicy.

pani Myriam Picot, vice-prezydent metropolii lyońskiej ds kulturalnych i zarazem mer VII Dzielnicy Lyonu

wnętrze ratusza

Wśród piątkowych gości pani Myriam Picot dość niespodziewanie znalazł się bardzo zapracowany w Lyonie w marcu i kwietniu 2017 roku mistrz Hartmut Haenchen, uczeń m.in. Pierre’a Bouleza i Herberta von Karajana, jeden z najwybitniejszych dyrygentów niemieckich, który nazajutrz poprowadził lyońskiego Tristana, a dzień później lyońską Elektrę. Prof. Mrozowicki korzystając z wyjątkowej okazji, jaka nadarzyła się w Ratuszu, uścisnął dłoń Mistrza i utrwalił go na pamiątkowym zdjęciu, które nieoczekiwanie pokazuje też odbicie w lustrze szczęśliwego fotografa. 

artmut Haenchen w lyońskim Ratuszu

artmut Haenchen w lyońskim Ratuszu

W sobotę 25 marca 2017 roku prof. Michał Piotr Mrozowicki uczestniczył w dwóch wydarzeniach artystycznych największej rangi. Pierwszym z nich był popołudniowy recital w Amfiteatrze Opery Lyońskiej współwłaścicielki Editions Symétrie, a jednocześnie znakomitej śpiewaczki operowej Hjördis Thébault oraz japońskiego pianisty Nobuyoshi Shimy (program recitalu złożony był z dzieł Ryszarda Straussa i Ryszarda Wagnera). Koncert połączony był z wykładem czołowego francuskiego muzykologa i krytyka muzycznego Christiana Merlin na temat Wagner et la mélodie infinie.

przed recitalem w Amphithéâtre de l’Opéra

od lewej : Nobuyoshi Shima, Hjördis Thébault, Pascal Bouteldja i Christian Merlin

O godzinie 18.30 w Operze Lyońskiej rozbrzmiały pierwsze takty Preludium do dramatu muzycznego Tristan i Izolda Ryszarda Wagnera. Kolejne przeszło cztery godziny dostarczyły widowni niezapomnianych wrażeń. Nawet zdaniem państwa Perrier, bardzo surowych w swych osądach, wykonanie wagnerowskiego arcydzieła 25 marca 2017 roku było perfekcyjne, a niektórzy soliści śpiewali w tę sobotę znacznie lepiej niż na wcześniejszej o kilka dni premierze. Warto zaznaczyć, że lyońska inscenizacja Tristana i Izoldy była wiernym przeniesieniem z Teatru na Zielonym Wzgórzu tego dzieła wyreżyserowanego w Bayreuth w 1993 roku przez Heinera Müllera. Lyońskie zapożyczenie legendarnej bayreuckiej inscenizacji wynikało z koncepcji marcowo-kwietniowego festiwalu zatytułowanego Mémoires. O ile w Bayreuth w 1993 roku i w powtórzeniach w latach 1995, 1996, 1997 i 1999 tytułowe role śpiewali Siegfried Jerusalem i Waltraud Meier, w Lyonie partie te wykonali niemiecki tenor Daniel Kirch, debiutujący w roli Tristana i Dunka Ann Petersen, która wcześniej Izoldę śpiewała w Aarhus i w Atenach, a także w wersji koncertowej w Monte Carlo i której repertuar obejmuje niemal wyłącznie partie wagnerowskie i – rzadziej - straussowskie.

wykonawcy Tristana i Izoldy w Lyonie owacyjnie przyjęci przez publiczność

W niedzielę 26 marca 2017 roku w ramach obchodów 35 rocznicy CRWL, członkowie lyońskiego koła i zaproszeni goście, w tym prof. Mrozowicki

prof. Mrozowicki na widowni Opery w Lyonie

uczestniczyli w popołudniowym spektaklu Elektry Ryszarda Straussa w Operze Lyońskiej pod kierownictwem muzycznym Hartmuta Haenchena. Dla prof. Mrozowickiego, który znał dotąd ten utwór jedynie z nagrań płytowych w wersji audio i DVD, było to wielkie przeżycie, zwłaszcza że wśród wykonawców były wielkie operowe gwiazdy : Lioba Braun, Elena Pankratowa i Christof Fischesser. Lyońska inscenizacja Elektry, zgodnie z tematem festiwalu Mémoires, była wiernym przeniesieniem Elektry z Opery Drezdeńskiej z roku 1986 wyreżyserowanej przez Ruth Berghaus. W drezdeńskiej (i lyońskiej) Elektrze na scenie umieszczona została orkiestra, a soliści wykonywali swe aktorsko-wokalne zadania, powierzone im przez Hugo von Hofmannstahla i Richarda Straussa, na wysokiej instalacji unoszącej się w tyle sceny za i nad orkiestrą. Spektakl entuzjastycznie został przyjęty przez publiczność. Doceniła ona kunszt Hartmuta Haenchena, który brawurowo poprowadził orkiestrę Opery w Lyonie i wybitnych solistów biorących udział w przedstawieniu.

Elektra Richarda Straussa w Operze Lyońskiej

Elektra Richarda Straussa w Operze Lyońskiej

Elektra Richarda Straussa w Operze Lyońskiej

Ostatnim punktem programu wagnerowskiego święta w Lyonie była Gala w hotelu Sofitel, podczas której prof. Michał Piotr Mrozowicki, członek honorowy CRWL, był jednym z kilkorga mówców. 

Prof. Michał Piotr Mrozowicki przemawia w hotelu Sofitel

Podczas wieńczącej lyońskie uroczystości Gali w hotelu Sofitel przedmiotem rozmów prof. Mrozowickiego z panią Hjördis Thébault, współwłaścicielką wydawnictwa muzycznego Symétrie był między innymi projekt opublikowania w Lyonie za dwa-trzy lata kolejnej, trzeciej części wagnerowskiego cyklu gdańskiego romanisty, zatytułowanej La Belle Epoque (1893-1914). Lyoński wydawca muzyczny, jak zadeklarowała pani Hjördis Thébault, zainteresowany jest kontynuowaniem na dotychczasowych zasadach współpracy z Uniwersytetem Gdańskim, której pierwszy owoc, książka Mrozowickiego Richard Wagner et sa réception en France – Du ressentiment à l’enthousiasme (1883-1893), dobrze został przyjęty przez francuskich i belgijskich czytelników.

Hjördis Thébault, Michał P. Mrozowicki i (z lewej) Pierre Henri Alquier z Opery w Lyonie, z przodu jubileuszowy tort z lohengrinowskim łabędziem

Hjördis Thébault, Michał P. Mrozowicki

Vive le Cercle Richard Wagner-Lyon ! vive son Président dr Pascal Bouteldja ! vivent les membres du Cercle et, bien entendu, ses membres d’honneur !

 

 

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: wt., 11.04.2017 r., 13:31
Data publikacji: śr., 05.04.2017 r., 15:41

Dr Mónica Bueno na Uniwersytecie Gdańskim

28 marca 2017 o godzinie 9:45 w sali 024 budynku Wydziału Filologicznego, ul. Wita Stwosza 51

dr Mónica Bueno

z Universidad de Mar del Plata, Argentyna

wygłosi wykład zatytułowany

Ricardo Piglia

zdjęcie Ricardo Piglia

Ricardo Piglia jest argentyńskim pisarzem i scenarzystą filmowym, był wykładowcą na amerykańskich uniwersytetach Princeton i Harvard. Wśród nagród, którymi uhonorowano jego twórczość znajdują się Premio Casa de las Américas, Premio Planeta Argentina i Premio Rómulo Gallegos.

Dr Mónica Bueno jest specjalistką awangardowej literatury argentyńskiej i hiszpańskiej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mar del Plata w Argentynie i pracownicą naukową Centrum Literatury Hispanoamerykańskiej CELEHIS.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: ndz., 19.03.2017 r., 9:14
Data publikacji: ndz., 19.03.2017 r., 9:10

INTERCULTURAL VISUAL FORM #2

Zapraszamy na niecodzienny przegląd filmowy pod hasłem "Nie jestem stąd". Streaming wybranych filmów będzie prezentowany w dniach 15-17 marca w codziennych miejscach publicznych. Celem jest sprowokowanie bezpośredniego kontaktu między filmem a widzem, a tym samym skłonienie go do refleksji na temat tożsamości i kultury.

program festiwalu

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: wt., 14.03.2017 r., 16:45
Data publikacji: wt., 14.03.2017 r., 16:43

Wykład Mercedes Monmany de la Torre

Instytut Filologii Romańskiej
zaprasza na wykład
 
Literaturas europeas actuales:

¿Existe también un europesimismo en las letras?

 
 
Naszym gościem będzie:

Mercedes Monmany de la Torre

Eseistka, tłumaczka, krytyczka literacka. Autorka wielu książek, w tym wydanego ostatnio, monumentalnego zbioru Por las fronteras de Europa. Un viaje por la narrativa de los siglos XX y XXI (Przez granice Europy. Podróż po prozie XX i XXI wieku, Barcelona, 1500 stron). Członkini kapituł licznych nagród literackich, w tym G.T. di Lampedusa Prize of Sicily, FIL Award i Nagrody im. Zbigniewa Herberta.
Zapraszamy 7 marca (wtorek), godz. 11:30, aula 024 (Budynek Neofilolgii)
Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: śr., 01.03.2017 r., 15:16
Data publikacji: śr., 01.03.2017 r., 15:16

Prof. Michał Mrozowicki, Richard Wagner et sa réception en France (Deuxième partie)

14 grudnia 2016 roku, w lyońskim wydawnictwie muzycznym Symétrie ukazała się druga część cyklu prof. Michała Piotra Mrozowickiego z Instytutu Filologii Romańskiej UG poświęconego recepcji Ryszarda Wagnera we Francji. Druga część, zredagowana we współpracy z dr Gilles’em Quentelem, prof. wizyt. UG (konsultacja językowa) i dr Katarzyną Kotowską (autorka III Aneksu poświęconego malarstwu inspirowanemu twórczością Wagnera), nosi podtytuł Du ressentiment à l’enthousiasme (1883-1893) i składa się z dwóch tomów: I – La plume (664 strony); II – La baguette (577 stron).

 

Michał Mrozowicki

Gilles Quentel (consultation linguistique)

Katarzyna Kotowska (Annexe III – La peinture wagnérienne)

 

Richard Wagner et sa réception en France (Deuxième partie)

Du ressentiment à l’enthousiasme (1883-1893)

Ed. Symétrie, Lyon

1241 pages, divisées en deux volumes

 

Okładka książki z przodu i z tyłu

 

            L’ouvrage, divisé en deux volumes (I – La plume, II – La baguette), est la deuxième partie d’un cycle consacré à la réception de Richard Wagner et de son œuvre en France.

La première partie, sous-titrée Le musicien de l’avenir (1813-1883), a paru, en Pologne, aux Presses Universitaires de Gdansk, à l’occasion du bicentenaire de la naissance de Richard Wagner, en 2013.

La narration de la première partie s’étant terminée au moment de la mort de Richard Wagner à Venise, le 13 février 1883, la deuxième partie de l’ouvrage présente la réception de l’œuvre du compositeur allemand pendant la décade suivante : du 13 février 1883 au 12 mai 1893 (la première représentation de La Walkyrie au Palais Garnier qui, vingt mois après le succès de Lohengrin sur la même scène, a marqué d’une manière éclatante le début de la « Belle époque wagnérienne » à Paris et en France).

Dans le premier volume de la deuxième partie Richard Wagner et sa réception en France - Deuxième partie : Du ressentiment à l’enthousiasme (1. La plume), l’auteur se concentre sur l’évolution du wagnérisme français dans les années 1883-1893, wagnérisme qui a trouvé son expression surtout – mais pas uniquement – dans l’activité de La Revue Wagnérienne. Michal Piotr Mrozowicki présente une analyse approfondie de tous les numéros de La Revue Wagnérienne, cherchant à distinguer notamment les articles servant honnêtement « la cause wagnérienne » et ayant pour objectif la promotion du maître allemand en France de ceux dont l’intention tantôt non avouée, tantôt très explicite, était de promouvoir moins les opéras et les drames musicaux de Wagner que le nouveau courant poétique français, le symbolisme, et son maître Stéphane Mallarmé.

Le premier chapitre, intitulé Les anciens et les néophytes – quelques remarques sur les ouvriers du wagnérisme, est dominé par les analyses de textes publiés par La Revue Wagnérienne, mais il comprend aussi des informations détaillées sur « la vie wagnérienne hors de La Revue Wagnérienne », autrement dit sur les publications wagnériennes d’auteurs qui ne faisaient pas partie de l’équipe d’Edouard Dujardin, notamment d’Edmond van der Straeten, Eugène de Bricqueville, Léonie Bernardini, Eklektik, Edmond Hippeau, Georges Noufflard, Albert Soubies et Charles Malherbe, Henriette Fuchs. Dans ce chapitre, Mrozowicki présente également ses propres analyses de quelques œuvres littéraires de la période 1883-1893, inspirées par Richard Wagner et son œuvre, telles que Lohengrin, nouvelle du recueil posthume de Jules Laforgue, Moralités légendaires, ou La victoire du mari de Joséphin Péladan.

Le deuxième chapitre du premier volume, intitulé Les petits portraits de grands wagnériens se compose de brèves biographies (Mrozowicki les appelle « les petits portraits ») de quelques grandes figures du wagnérisme de l’époque : Edouard Dujardin, Houston Stewart Chamberlain, Teodor de Wyzewa, Louis de Fourcaud, Catulle Mendès, Judith Gautier et les « frères ennemis » Victor Wilder et Alfred Ernst.

Après avoir étudié et montré les mérites de ceux qui œuvraient par la plume, avec plus ou moins de persévérance, dans les années 1883-1893, et parfois bien au-delà de cette période, en faveur du compositeur allemand et de la promotion de son œuvre en France, dans le deuxième volume de la deuxième partie, volume intitulé Richard Wagner et sa réception en France - Deuxième partie : Du ressentiment à l’enthousiasme (2. La baguette), Michal Piotr Mrozowicki décrit d’abord (le chapitre Richard Wagner aux concerts parisiens II [1883-1893]) la présence de l’œuvre de Wagner, de plus en plus importante, dans la période prise en considération, aux concerts parisiens, non seulement ceux de Jules Pasdeloup, Charles Lamoureux et Edouard Colonne, mais aussi aux concerts organisés par les enthousiastes de Wagner pour les élus, tels que le célèbre « Petit Bayreuth » dont le spiritus movens, le juge Antoine Lascoux, invitait les plus grands instrumentistes de l’époque et les musiciens-amateurs à exécuter ensemble, sous sa direction, de larges extraits d’œuvres du maître allemand, y compris ceux de Parsifal, interdit, comme on le sait, à l’époque, hors de la Colline Verte. Mrozowicki saisit l’occasion pour présenter aux lecteurs les « petits portraits » de trois principaux chefs d’orchestre qui ont introduit Wagner d’abord dans les salles de concerts, et puis aux théâtres lyriques parisiens (Pasdeloup, encore en 1869, dirigeait Rienzi au Théâtre-Lyrique ; Charles Lamoureux a présenté aux Parisiens Lohengrin, d’abord à l’Éden-Théâtre [le 3 mai 1887], puis au Palais Garnier [la première représentation a eu lieu le 16 septembre 1891] ; Edouard Colonne, quelques semaines avant sa démission, dirigeait la première représentation de La Walkyrie, montée à l’Opéra de Paris le 12 mai 1893).

Le deuxième chapitre du second volume, intitulé La Bataille de Lohengrin, décrit d’une manière très détaillée, le chemin, long et sinueux, que devaient parcourir les Parisiens, avant d’accepter avec enthousiasme, en 1891, trente ans donc après la chute de Tannhäuser, une œuvre lyrique de Wagner. Mrozowicki, s’appuyant sur de nombreux documents de l’époque – ce qu’il fait d’ailleurs dans toutes les parties de son cycle – présente aux lecteurs de nombreux projets avortés de monter Lohengrin à Paris, notamment celui de Léon Carvalho à l’Opéra-Comique en 1886. Il va de soi que l’auteur consacre beaucoup de place, dans son livre, à la description de la représentation unique de Lohengrin à l’Éden-Théâtre, le 3 mai 1887, en indiquant le contraste frappant entre le succès artistique indéniable du projet de Charles Lamoureux, projet qui était d’ailleurs très bien accueilli par le public à l’intérieur du théâtre, et les réactions hostiles de la rue parisienne, mobilisée par les faux patriotes, qui, par ses manifestations violentes antiallemandes et antiwagnériennes aux alentours du théâtre – quelques jours à peine après l’affaire Schnoebelé, appelée aussi l’incident de Pagny –, a obligé René Goblet, le président du Conseil des ministres, de demander poliment au célèbre chef d’orchestre de retirer immédiatement l’opéra de l’affiche et d’annuler les neuf représentations de l’œuvre prévues encore en mai 1887.

Mrozowicki, dans le même chapitre, accentue les mérites de la province française dans la promotion de l’œuvre de Wagner en France. Tannhäuser, ce que l’on oublie souvent, cinq ans avant d’être soumis au jugement capricieux des Parisiens, avait été joué à Strasbourg (en juillet 1855). De même, la première française de Lohengrin – chanté en italien – avait lieu à Nice le 21 mars 1881 grâce à l’initiative et au zèle artistique de Sophie Cruvelli, vicomtesse Vigier.

La première représentation de Lohengrin à l’Opéra de Paris, le 16 septembre 1891, quant à elle, avait été précédée par la marche triomphale du chevalier au cygne « dans les départements », pour utiliser l’expression dont s’est servi Georges Servières. Dans le premier semestre de l’année 1891, l’opéra de Wagner a été joué, le plus souvent avec un très grand succès, aux théâtres de Rouen, d’Angers, de Nantes, de Lyon, de Bordeaux, de Toulouse et de Bayonne. Mrozowicki, décrit ces représentations, cite les comptes rendus de la presse régionale et nationale, et souligne un accueil très favorable de l’opéra du compositeur allemand dans toutes ces villes.

Suivant un bon exemple de Rouen, de Lyon ou de Bordeaux, Charles Lamoureux, d’ailleurs lui-même Bordelais, et les co-directeurs de l’Académie Nationale de Musique, Eugène Ritt et Pedro Gailhard, ont décidé, au printemps 1891, de monter Lohengrin à l’Opéra de Paris. La représentation du 16 septembre 1891 et quelques représentations suivantes, ont marqué le triomphe posthume de Richard Wagner à Paris, la ville qui un demi-siècle plus tôt, n’avait pas encore été préparée à accueillir le compositeur étranger et son œuvre révolutionnaire.

La description du triomphe de Lohengrin au Palais Garnier et de ses conséquences occupe la part prépondérante du deuxième volume de la deuxième partie du cycle. L’auteur cite d’innombrables comptes rendus de la presse parisienne. Il décrit également les manifestations et les provocations qui ont accompagné, au début, les représentations de l’opéra mais qui, très vite, ont disparu, faisant place à un grand enthousiasme des Parisiens gagnés, assez tardivement, il est vrai, mais durablement, par l’art du maître de la Colline Verte.

Le triomphe parisien de Wagner, vingt mois plus tard, allait être confirmé par le succès éclatant d’une autre œuvre de ce compositeur. Le nouveau directeur de l’Opéra de Paris, Eugène Bertrand se demandait pendant quelques mois quelle œuvre de Wagner il fallait montrer aux Parisiens après Lohengrin : Tannhäuser ? Les Maîtres chanteurs de Nuremberg ? Finalement, ayant consulté d’une part Cosima Wagner et d’autre part les abonnés de l’Opéra, il a choisi La Walkyrie. En attendant La Chevauchée, tel est le titre de l’épilogue de la deuxième partie du cycle, épilogue qui décrit ce qui se passait dans « la vie wagnérienne » en France dans les mois et les semaines précédant la première représentation parisienne (et française) de la première journée de la trilogie L’Anneau du Nibelung, spectacle qui allait marquer le début de la « Belle époque » wagnérienne en France.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: czw., 16.02.2017 r., 12:10
Data publikacji: czw., 16.02.2017 r., 11:53

Journée d'études

Serdecznie zapraszamy na konferencję, która odbędzie się 20 grudnia w budynku Neofilologii.

litteratures populaires et cultures mediatiques en europe occidentale et centrale

ZałącznikWielkość
PDF icon Program1.49 MB
Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: czw., 15.12.2016 r., 17:46
Data publikacji: czw., 15.12.2016 r., 17:38

Nieobecność prof. Swobody

Prof. Tomasz Swoboda będzie nieobecny w dniach 23-24 października 2016. Wtorkowe konsultacje zostają przełożone na piątek w godzinach 9.00 - 9.45. Zajęcia zostaną odrobione w terminie uzgodnionym z poszczególnymi grupami.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: pon., 24.10.2016 r., 9:44
Data publikacji: pon., 24.10.2016 r., 9:44

Reprezentacja studentek i studentów w Radach Programowych i Radzie Instytutu

Instytut Filologii Romańskiej ogłasza nabór do Rad Programowych obu kierunków oraz Rady Instytutu. W każdej z tych rad jest miejsce dla osoby reprezentującej studentki i studentów. Rady programowe odpowiadają za program studiów, więc możecie mieć wpływ na to, jak będzie się on zmieniał (lub nie) w przyszłości. Rada Instytutu ma wpływ na działalność całego instytutu.

Zapraszamy do zgłaszania się osobiście do piątku, 21 października, do godziny 13.00 w sekretariacie:

- do Rady Programowej Filologii Romańskiej

- do Rady Programowej Iberystyki

- do Rady Instytutu (zgłaszają się osoby z obu kierunków)

Po zakończeniu zgłoszeń, jeśli będzie więcej kandydatur, odbędą się wybory Waszych przedstawicieli i przedstawicielek. Dlatego pomyślcie też o osobach, które będą chciały się zaangażować w ich organizację.

Treść ostatnio zmodyfikowana przez: Barbara Brzezicka
Treść wprowadzona przez: Barbara Brzezicka
Ostatnia modyfikacja: czw., 13.10.2016 r., 14:21
Data publikacji: czw., 13.10.2016 r., 14:18

Strony